Papież Paweł VI w adhortacji apostolskiej Marialis cultus, po przedstawieniu różnych sposobów oddawania głębokiej czci Bogu przez Maryję, podkreśla, że z tej racji powinna być Ona widziana przez wierzących jako „Nauczycielka pobożności” (n. 21). Chodzi o taką pobożność, która pozwala uczynić z całego swojego życia „kult należny Bogu, a z samej czci zadanie swego życia”. Maryja jest Tą, która spełnia bardzo ważną funkcję w życiu chrześcijanina w jego relacji do Boga, ponieważ pokazuje, w jaki sposób stawać na co dzień po stronie Boga, poucza też, jak należy rozumieć pojęcie pobożności. Pobożny to ten, kto chce i umie zdecydowanie opowiadać się za Bogiem w wydarzeniach swojego życia i jest do tego przygotowany wewnętrznie. Pobożność to nie tylko zestaw pewnych praktyk, które się wypełnia w ramach wiary i które są, oczywiście, ważne, ale to przede wszystkim duch, z którego czerpią te praktyki, aby potem, gdy zostaną odpowiednio przeżyte i wyrażone, kształtować całe życie chrześcijańskie.

Maryja, a nawet sam Pan Jezus przyjęli praktyki religijności starotestamentalnej i na nich opierali swoje życie religijne i duchowe, czego wiele dowodów znajdujemy w Ewangeliach. W przypadku Maryi to Jej wiara była wewnętrzną mocą, która tym praktykom nadawała głęboki sens duchowy. Praktyki religijne dla Jezusa stały się przygotowaniem duchowym do wypełnienia Jego misji zbawczej opartej na posłuszeństwie Ojcu.

Papież Paweł VI zwraca uwagę, że w przypadku Maryi tym, co szczególnie wybija się w Jej praktykowaniu religijnym, jest traktowanie życia jako „ofiary składanej Bogu”. Aby ta ofiara była rzeczywiście aktem religijnym – aktem pobożności, konieczne jest oparcie jej na posłuszeństwie. Maryjne wyznanie: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego” (Łk 1, 38), dobitnie podkreśla, że w życiu Maryi posłuszeństwo wiary jest naczelną zasadą Jej życia duchowego i Jej pobożności, która przenika wszystkie jej formy i wymiary.

Posłuszeństwo Maryi zbliża Ją duchowo do samego Chrystusa. Swoim wyznaniem, którym przez anioła Gabriela odpowiedziała samemu Bogu, okazała przede wszystkim posłuszeństwo przyzwalające na Jego działanie w Niej. Swoim wyznaniem uprzedziła Ona zarazem to, czego Chrystus nauczał swoich uczniów i co włączył do próśb modlitwy, którą mają kierować do Ojca: „Bądź wola Twoja” (por. Mt 6, 10). W ten sposób Paweł VI ukazuje nie tylko, na czym polegała prawdziwa więź Maryi z Synem, ale także na czym polega każda autentyczna relacja człowieka z Bogiem. Jest się wierzącym i jest się posłusznym Bogu albo jest się nieposłusznym Bogu i nie jest się wierzącym.

Z tej racji posłuszeństwo wiary Maryi, Jej przyzwolenie na działanie Boże w Niej, jest „dla wszystkich chrześcijan pouczeniem i przykładem”. Nawiązując do św. Ambrożego, papież przywołuje jego znamienne wezwanie płynące z jego doświadczenia: „Oby w każdym był duch Maryi, by uwielbiał Boga, oby w każdym był duch, by radował się w Bogu”. Ostatecznie chodzi więc o głębokie zjednoczenie z duchem Maryi, o to, by dać się tym duchem przeniknąć. Takie doświadczenie jest znane wielkim mistykom, ale nie powinno być obce także zwykłemu chrześcijaninowi. Dzięki takiemu przenikaniu się ducha ludzkiego i ducha Maryi dokonuje się odpowiednia przemiana życia człowieka wierzącego, a jego czyny nabierają nowej mocy.