Wielka modlitwa eucharystyczna (anafora), to centralna część Mszy św. Jest to głównie modlitwa dziękczynna (eucharystia=dziękczynienie), lecz w jej trakcie kapłan w imieniu wiernych wypowiada również wiele próśb. Rozważmy te prośby nie chronologicznie, lecz pod kątem ich przedmiotu.
W przytaczanych tekstach posłużymy się słowami I Modlitwy Eucharystycznej (I ME), zwanej Kanonem Rzymskim. Po pierwsze prośby dotyczą darów ofiarnych. Kapłan najpierw prosi o łaskawe wejrzenie Boga na przyniesione dary: Ojcze nieskończenie dobry, pokornie Cię błagamy przez Syna Twego, abyś przyjął i pobłogosławił te święte dary ofiarne (...) Prosimy Cię, Boże, Przyjmij tę ofiarę od nas, sług Twoich, i całego ludu Twego. Najważniejsza z próśb dotyczy samej istoty Eucharystii, czyli prośby o dokonanie przeistoczenia: Prosimy Cię, Boże, uświęć tę ofiarę pełnią swojego błogosławieństwa, uczyń ją doskonałą i miłą sobie, aby się stała dla nas Ciałem i Krwią umiłowanego Syna Twojego. Dodajmy, że II Modlitwa Eucharystyczna (II ME) precyzuje, iż to przeistoczenie - transsubstancjacja - dokonuje się mocą Ducha Świętego: Uświęć zatem te dary łaską Ducha Świętego. Następnie celebrans w imieniu wiernych prosi, aby uświęcona ofiara była tożsama z ofiarą niebiańską: Pokornie Cię błagamy, wszechmogący Boże, niech Twój święty Anioł zaniesie tę ofiarę na ołtarz w niebie, przed oblicze Boskiego majestatu Twego. Kolejnym przedmiotem próśb są dary dla Kościoła katolickiego. Dotyczą one najpierw „Ecclesia Militans” (walczącego, zwanego inaczej pielgrzymującym): …obdarz go pokojem i jednością, otaczaj opieką i rządź nim na całej ziemi. W szczególności modlimy się za uczestników zgromadzenia eucharystycznego: Pamiętaj, Boże, o wszystkich tu obecnych, których wiara i oddanie są Ci znane. Chwilę potem modlimy się: (…) za siebie i wszystkich swoich bliskich, aby dostąpić odkupienia dusz swoich i osiągnąć zbawienie (…). Opiekę Bożą wypraszamy przez zasługi i wstawiennictwo wszystkich świętych z Maryją na czele: Przez ich zasługi i modlitwy otaczaj nas we wszystkim swoją przemożną opieką.
Modlimy się również: - o napełnienie naszego życia pokojem Bożym: Napełnij nasze życie swoim pokojem, zachowaj nas od potępienia wiecznego i dołącz do grona swoich wybranych;
- o obfite błogosławieństwo i łaskę dla wszystkich zebranych: (…) abyśmy przyjmując z tego ołtarza Najświętsze Ciało i Krew Twojego Syna, otrzymali obfite błogosławieństwo i łaskę.
- o dopuszczenie do wspólnoty Świętych Apostołów i Męczenników nie ze względu na zasługi, lecz przez Boże miłosierdzie: Również nam, grzesznym sługom Twoim, ufającym w Twoje wielkie miłosierdzie, daj udział w obcowaniu ze świętymi Apostołami i Męczennikami Twoimi (…) dopuść nas do ich grona nie z powodu naszych zasług lecz dzięki Twojemu przebaczeniu.
Modlimy się także: aby Duch Święty zjednoczył Kościół (II ME): Pokornie błagamy, aby Duch Święty zjednoczył nas wszystkich, przyjmujących ciało i Krew Chrystusa. W Modlitwie Eucharystycznej prosimy również za zmarłymi braćmi i siostrami w wierze wspominanymi we Mszy: Pamiętaj, Boże, o sługach i służebnicach Twoich, którzy przed nami odeszli ze znakiem wiary i śpią w pokoju. Wypraszamy też pamięć Bożą o wszystkich wiernych zmarłych i obdarzenie ich udziałem w radości, światłości i pokoju: Błagamy Cię, daj tym zmarłym oraz wszystkim spoczywającym w Chrystusie udział w Twojej radości, światłości i pokoju.
Wielka Modlitwa Eucharystyczna kończy się doksologią, czyli uwielbieniem Boga: Przez Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie, Tobie, Boże, Ojcze wszechmogący, w jedności Ducha Świętego, wszelka cześć i chwała, przez wszystkie wieki wieków. Amen.
Kto jest patronem leśników? Pewien niemal jestem, że mało kto zna właściwą odpowiedź na to pytanie. Zapewne wymieniano by postaci św. Franciszka, św. Huberta. A tymczasem już od ponad pół wieku patronem tym jest św. Jan Gwalbert, o czym - przekonany jestem, nawet wielu leśników nie wie. Bo czy widział ktoś kiedyś w lesie, czy gdziekolwiek indziej jego figurkę, obraz itd.? Szczerze wątpię.
Urodził się w 995 r. (wg innej wersji w 1000 r.) w arystokratycznej rodzinie we Florencji. Podczas wojny między miastami został zabity jego brat Ugo. Zgodnie z panującym wówczas zwyczajem Jan winien pomścić śmierć brata. I rzeczywiście chwycił za miecz i tropił mordercę. Dopadł go przy gospodzie w Wielki Piątek. Ten jednak błagał go o przebaczenie, żałując swego czynu i zaklinając Jana, by go oszczędził. Rozłożył ręce jak Chrystus na krzyżu. Jan opuścił miecz i powiedział: „Idź w pokoju, gdzie chcesz; niech ci Bóg przebaczy i ja ci przebaczam” (według innej wersji wziął go nawet do swego domu w miejsce zabitego brata). Kiedy modlił się w pobliskim kościółku przemówił do niego Chrystus słowami: „Ponieważ przebaczyłeś swojemu wrogowi, pójdź za Mną”. Mimo protestów rodziny, zwłaszcza swojego ojca, wstąpił do klasztoru benedyktynów. Nie zagrzał tu jednak długo miejsca. Podjął walkę z symonią, co nie spodobało się jego przełożonym. Wystąpił z klasztoru i usunął się na ubocze. Osiadł w lasach w Vallombrosa (Vallis Umbrosae - Cienista Dolina) zbudował tam klasztor i założył zakon, którego członkowie są nazywani wallombrozjanami. Mnisi ci, wierni przesłaniu „ora et labora”, żyli bardzo skromnie, modląc się i sadząc las. Poznawali prawa rządzące życiem lasu, troszczyli się o drzewa, ptaki i zwierzęta leśne. Las dla św. Jana Gwalberta był przebogatą księgą, rozczytywał się w niej, w każdym drzewie, zwierzęciu, ptaku, roślinie widział ukrytą mądrość Boga Stwórcy i Jego dobroć. Jan Gwalbert zmarł 12 lipca 1073 r. w Passigniano pod Florencją. Kanonizowany został w 1193 r. przez papieża Celestyna III, a w 1951 r. ogłoszony przez papieża Piusa XII patronem ludzi lasu. Historia nadała mu także tytuł „bohater przebaczenia” ze względu na wielkie miłosierdzie, jakim się wykazał. Założony przez niego zakon istnieje do dzisiaj. Według jego zasad żyje około 100 zakonników w ośmiu klasztorach we Włoszech, Brazylii oraz Indiach.
Jana Paweł II przypominał postać Jana Gwalberta. W 1987 r. w Dolomitach odprawił Mszę św. dla leśników przed kościółkiem Matki Bożej Śnieżnej. Mówił wówczas: „Jan Gwalbert (...) wraz ze swymi współbraćmi poświęcił się w leśnym zaciszu Apeninów Toskańskich modlitwie i sadzeniu lasów. Oddając się tej pracy, uczniowie św. Jana Gwalberta poznawali prawa rządzące życiem i wzrostem lasu. W czasach, kiedy nie istniała jeszcze żadna norma dotycząca leśnictwa, zakonnicy z Vallombrosa, pracując cierpliwie i wytrwale, odnajdywali właściwe metody pomnażania leśnych bogactw”. Papież Polak wspominał św. Jana także w 1999 r. przy okazji obchodów 1000-lecia urodzin świętego. Mimo to jego postać zdaje się nie być powszechnie znana. Warto to zmienić.
Emerytowany profesor Uniwersytetu Przyrodniczego im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, leśnik i autor wspaniałych książek na temat kulturotwórczej roli lasu, Jerzy Wiśniewski, od wielu już lat apeluje i do leśników i do Episkopatu o godne uczczenie tego właściwego patrona ludzi lasu. Solidaryzując się z apelem zacnego profesora przytoczę jego słowa: „Warto by na rozstajach dróg, w rodzimych borach i lasach stawiano nie tylko kapliczki poświęcone patronowi myśliwych, ale także nieznanemu patronowi leśników. Będą to miejsca należnego kultu, a także podziękowania za pracę w lesie, który jest boskim dziełem stworzenia. A kiedy nadejdą ciemne chmury związane z pracą codzienną, reorganizacjami, bezrobociem, będzie można zawsze prosić o pomoc i wsparcie św. Jana Gwalberta, któremu losy leśników nie są obce”.
Ponad 30-osobowa grupa dzieci i młodzieży z Domu Pokoju w Betlejem gościła od 6 do 9 lipca w parafii pw. św. Marii Magdaleny w Poroninie koło Zakopanego. Goście z Ziemi Świętej mieszkali w domach u górali, poznawali atrakcje turystyczne w regionie, udali się do tatrzańskiego sanktuarium na Wiktorówkach.
Do Poronina goście z Betlejem przyjechali z siostrą Szczepaną Hrehorowicz, elżbietanką z prowincji poznańskiej, pełniącą funkcję przełożonej Dom Pokoju w Betlejem. - W naszej grupie są osoby z bardzo ubogich rodzin, często to sieroty. Zostali pokrzywdzeni przez los, przez różne sytuacje. Staramy się wszystko robić, także poprzez ich przyjazd do Polski, by dobrze im się żyło, by przygotować ich jak najlepiej do dorosłości. Stawiamy m.in. na bardzo wysoki poziom edukacji - zaznacza s. Hrehorowicz.
Parafia św. Maurycego we Wrocławiu i Ośrodek Pamięć i Przyszłość zapraszają na wyjątkowe wydarzenie – premierę Oratorium o św. Maurycym Fide fortis.
18 września 2026 roku o godz. 19.00 w Sali Głównej Narodowego Forum Muzyki we Wrocławiu odbędzie się premierowe wykonanie Oratorium o św. Maurycym Fide fortis. Wydarzenie uroczyście zwieńczy obchody jubileuszu 800-lecia parafii św. Maurycego we Wrocławiu.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
