Wielki Post powoli się kończy. To już piąta niedziela tego liturgicznego okresu. Potem pozostanie tylko Niedziela Palmowa, a także Wielki Tydzień wraz z wielkanocnym świętowaniem Zmartwychwstania Pańskiego.
Tymczasem pozostajemy w klimacie przygotowania na jak najlepsze duchowe przeżycie Chrystusowej Paschy. Przygotowuje nas już do niej Stary Testament, którego przesłanie wypełnia się i realizuje w Nowym Testamencie w osobie Bożego Syna - Jezusa z Nazaretu. Bóg poprzez kolejne przymierza zawierane z Izraelitami powoli niejako przyzwyczaja ich na ostateczne przymierze zawarte na drzewie krzyża, którego zbawcze owoce są obecne w nowym ludzie Bożym - wspólnocie kościelnej, do której także my należymy i której głową jest nie kto inny, tylko sam Chrystus.
Dlatego czytamy dziś w Księdze Jeremiasza takie słowa: „Umieszczę swe prawo w głębi ich jestestwa i wypiszę na ich sercu. Będę im Bogiem, oni zaś będą Mi narodem”. Aby ta obietnica nabrała realnych kształtów, potrzeba współpracy człowieka. Stąd też krzyk modlitwy psalmisty, który woła w 51. Psalmie responsoryjnym: „Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha”. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy bezwzględnie w naszym życiu podporządkujemy się Bożej woli, kiedy staniemy się Bogu posłuszni, nawet w cierpieniach. Posłuszeństwa w wierze uczy nas sam Pan Jezus. Czytamy bowiem w Liście do Hebrajczyków: „A chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał. A gdy wszystko wykonał, stał się sprawcą zbawienia wiecznego dla wszystkich, którzy Go słuchają”. Ewangelista Jan zaś przekazuje nam słowa Chrystusa: „A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie”.
Owo wywyższenie dokonało się na drzewie krzyża. Chrystus wyciąga na nim ręce, które obejmują każdego z nas. Obejmują nasze troski, cierpienia, lęki, ale również plany, nadzieje, radości, a przede wszystkim zawiera się w nich nasze zbawienie.
O krzyżu Chrystusa tak pisał sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki: „To jest tajemnica Krzyża: zgorszenie, głupstwo, znak słabości, narzędzie śmierci - a oto w rękach Boga krzyż stał się znakiem nadziei, największej mądrości, najwyższej mocy ku wybawieniu wszystkich ludzi od grzechu i śmierci. Krzyż jest znakiem zwycięstwa. Krzyż już nie jest znakiem śmierci, ale znakiem życia. «A z tej śmierci życie tryska». Krzyż już nie jest znakiem czegoś ostatecznego w życiu człowieka, to znaczy śmierci, nie jest końcem wszystkiego. Od chwili, kiedy Syn Boży umarł na krzyżu, krzyż jest znakiem paschalnym, a Pascha przecież to przejście, przejście ze śmierci do życia”.
W ostatnich zaś zwrotkach popularnej pieśni wielkopostnej - „Króla wznoszą się znamiona” śpiewamy: „Krzyżu, bądźże pozdrowiony,/ O nadziejo Ty jedyna!/ Dobrym łaski pomnóż plony,/ Z grzesznych niech się zmyje wina./ Trójco, źródłem coś żywota,/ Ciebie świat niech sławi cały,/ Przez Krzyż święty otwórz wrota,/ Do zwycięstwa i do chwały”. Amen.

Polecamy niedziela.pl/spis_liturgia.php|„Kalendarz liturgiczny” - liturgię na każdy dzień