Coraz częściej w Polsce ludzie młodzi podejmują życie na wzór życia małżeńskiego, nie zawierając ze sobą ślubu kościelnego - a nawet cywilnego. Niestety, czynią tak również chrześcijanie, katolicy, którzy przyjęli kiedyś sakrament chrztu św., byli u I Komunii św., przystępowali do bierzmowania, chodzą do kościoła i uważają się za katolików. Jak zrozumieć ich postępowanie, ich trwanie nieraz latami w takich układach, w pozbawieniu łask, które płyną z sakramentalności tego związku...
Istotną sprawę w życiu chrześcijanina stanowi to, czy umie on docenić wartość życia sakramentalnego. Sprawia ono, że dzięki niewidzialnej łasce stajemy się bardziej dziećmi Bożymi. To wielka tajemnica związana z Jezusem Chrystusem, który przez swoją mękę i krzyż otworzył nam obfitość łaski Bożej. Ustanowił On sakramenty, mocno stawiając na sakramentalny związek mężczyzny i kobiety. Pan Jezus zmienił sposób patrzenia na świat i drugiego człowieka. Pamiętamy z Ewangelii, jak zauważył dobitnie, że nawet kiedy mężczyzna pożądliwie spojrzy na niewiastę, już dokonuje w swoim sercu cudzołóstwa. Jezus żąda od swoich wyznawców wewnętrznej czystości. Czystość stawia na czele wartości, które dotyczą szacunku dla człowieka. Czyste spojrzenie mężczyzny na kobietę czy kobiety na mężczyznę oznacza zwrócenie się do siebie z miłością, z uznaniem w drugiej osobie obrazu samego Boga. To jest podstawa do oceny każdego człowieka.
Pan Jezus wyraźnie mówi, że grzechy powstają w nieuporządkowanym sercu człowieka - tam rodzą się wszelkie nieprawości. Jezus uczy nas prawdziwej czystości wewnętrznej, z której bierze się szacunek dla drugiego człowieka. To również znajduje się u podstaw życia małżeńskiego. Dlatego na życie dwojga ludzi, którzy wstępują w związek małżeński, musimy patrzeć przez pryzmat owego szacunku, który ma wyraz sakramentalny.
Sakramentalność małżeństwa to określenie o najgłębszych treściach. Związek mężczyzny i kobiety, mający na celu wzajemną pomoc, zrodzenie i wychowanie potomstwa, cieszy się szczególną łaską Pana. W tym sakramencie do dwojga ludzi przychodzi On sam i osobiście wiąże ich ze sobą, obdarzając swoją łaską, tak bardzo przecież potrzebną. Bo wspólne dozgonne życie nie jest sprawą łatwą. Mężczyzna i kobieta wywodzą się z różnych układów i środowisk, odbierali różne sposoby wychowania, często są wyznawcami rozmaitych systemów wartości, i to wszystko trzeba przenieść na życie praktyczne, uszczegółowić w ciągu dni, tygodni, miesięcy, lat. Wspólne życie wymaga wielkiej pracy nad sobą, ogromnego wysiłku i samozaparcia, wiele problemów łączy się z koniecznością przeproszenia lub wybaczenia, z wielką pokorą i modlitwą - chodzi wszak o to, by nie przegrać życia, ale je wygrać jako współmałżonek, rodzic, członek rodziny.
Życie sakramentalne jest zaprzeczeniem życia zdawkowego, lekkiego, bez zobowiązań. To życie, w które wchodzi Pan Bóg, sprawiając, że wszyscy członkowie tej rodziny mogą się rozwijać według Bożych oczekiwań, że pod wspólnym dachem znajdują miłość i szczęście. Łaska sakramentu stanowi podstawę do przyjęcia drugiego człowieka wraz z jego charakterem, z indywidualnymi cechami, w nadziei na dobro, które będzie udziałem wszystkich.
Sakrament małżeństwa jest ważny m.in. właśnie w jego wymiarze pomocowym - ma pomóc małżonkom w ich uświęcaniu się i wzajemnym prowadzeniu się do zbawienia, a współpraca z Bożą łaską przymnaża mądrości i przybliża do Boga. Sakramentalność małżeństwa należy do istoty małżeństwa kościelnego. Jeżeli przyszli małżonkowie wykluczaliby ten fakt, małżeństwo było zawarte nieważnie.
Nie odrzucajmy więc pochopnie i beztrosko wyciągającej się do nas ręki Bożej. Pokażmy, że mamy charakter, wykazując się poważnym i pełnym szacunku potraktowaniem swych życiowych wybranków, wstrzemięźliwością przedmałżeńską, umiejętnością czekania - dla niewątpliwie wielkiego celu, jakim jest sakramentalny związek małżeński.