- Księgo, której inicjał z wadowickiej fary
chrzcielnicy swój rodowód chwalebny nasyca,
gdzie wszystko się zaczęło z rodzicielskiej wiary
- powołanie - kapłaństwa dar i tajemnica.
Opatrznościowi ludzie i Boże zrządzenia,
jak Książęcia Sapiehy opiekuńczy prymat,
skok z wakacyjnej łodzi w biskupstwa nadanie,
a później - ster największej, tej biskupa Rzymu.
Treść Twoją rozpoznało na ponad wiek wcześniej
proroctwo wieszcza, w którego nazwisku
- Słowo - swój znak odcisnęło - prawdomówną pieczęć -
pod wymownie ukrytą liczby mnogiej mową.

Dokończona w cierpieniu, drżącą podpisana
ręką - trzydziestu jeden tysięcy Jego dni
i nocy Księgo Życia, z której - na kolanach -
wnętrza winniśmy czytać, póki nas przemieni...
- Duch Święty - On - też czytał - widzieliśmy sami -
gdy na oczach milionów obracał Twe strony
- niby wiatr je kartkując, wstawał zachwycony - i ciągle tam powracał, muskając stopami
wieko trumny na Placu. - Był kwiecień zielony,
lecz my w tym rzymskim kwietniu błądzący, zmysłami
byliśmy nieobecni, stojąc sierotami.

Nie było nic jak przedtem tej pamiętnej wiosny,
trzydzieści siedem minut po Apelu Polski,
zanim już w świat wiadomość dźwięcznie dzwony niosły,
a świat w sobie oniemiał i zdał się bez steru
w tamten wieczór żałobny, obcy, bezlitosny.
Lecz Duch wciąż dalej czytał, choć znał Cię na pamięć,
i od nowa podziwiał, wspominając wszystko;
znów wiernie cud majowy Wadowicom stwarzał,
gdy pierwszy krzyk i oddech ust poczęty z niego,
jeszcze nie słowa, przecież papieża przyszłego -
był cudem pierworodnym, zwycięstwa nad Wisłą.

A wiatr - dalej wertował i śród zamyślenia,
zwilżając Boską śliną czasem Boży palec,
tak tym palcem natchnionym co raz strony zmieniał,
jak to miałeś w zwyczaju, Wojtyło Kochany.
I tak dotarł do końca, i ostatnim tchnieniem
zamykając okładkę - zamknął pontyfikat
w Niedzieli Miłosierdzia Wiecznego Przestrzeni -
skąd jaśnieć będzie odtąd Twój bezcenny wydruk,
jak wola testamentu ojcowskiego, według
Jana Pawła Wielkiego, Świętego natychmiast -
jawnie, wobec aniołów, ludzi, planet, gwiazd.