W liturgiczne wspomnienie Najświętszej Maryi Panny z Lourdes 11 lutego - obchodzony będzie XVIII Światowy Dzień Chorego wraz z 25. rocznicą utworzenia Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia przez Jana Pawła II. Obchody te są częścią kościelnej troski o świat ludzi chorych i służby zdrowia. Benedykt XVI w orędziu na ten dzień zauważa, „że w aktualnych warunkach historyczno-kulturowych jeszcze bardziej widać potrzebę starannej i szerokiej obecności kościelnej u boku chorych, podobnie jak obecności w społeczeństwie, zdolnej do skutecznego przekazywania wartości ewangelicznych w obronie życia ludzkiego we wszystkich jego fazach, od poczęcia aż do naturalnego kresu”.

Istota orędzia na Światowy Dzień Chorego

„Poprzez doroczny Światowy Dzień Chorego - jak pisze Benedykt XVI w tegorocznym orędziu - Kościół pragnie uwrażliwić chrześcijan odnośnie do potrzeby mądrej i długofalowej posługi duszpasterskiej w wielkim świecie służby zdrowia. Posługa ta stanowi integralną część misji wspólnoty kościelnej, ponieważ wpisuje się w istotę zbawczej misji Chrystusa - Lekarza dusz i ciał”. Papież w związku z tą misją przypomina Chrystusową logikę miłości, która daje siebie, zwłaszcza dla najmniejszych i najbardziej potrzebujących, na krzyżu (por. J 13, 12-17). Przypominając przykład Chrystusa, Ojciec Święty zachęca zarazem, by każdy chrześcijanin na nowo przeżywał, choć „w innych, nieustannie nowych kontekstach przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, który przechodził obok człowieka na pół umarłego, porzuconego przez zbójców. «Gdy go zobaczył, wzruszył się głęboko: podszedł do niego i opatrzył mu rany, zalewając je oliwą i winem; potem wsadził go na swoje bydlę, zawiózł do gospody i pielęgnował go. Następnego zaś dnia wyjął dwa denary, dał gospodarzowi i rzekł: ’Miej o nim staranie, a jeśli co więcej wydasz, ja oddam tobie, gdy będę wracał’»” (Łk 10, 33-35). Benedykt XVI przypominając tę ewangeliczną przypowieść i jej koniec, kiedy Jezus mówi: „Idź, i ty czyń podobnie!” (Łk 10, 37), podkreśla, że tymi słowami zwraca się dziś Chrystus także do nas, „zachęcając nas do pochylenia się nad ranami ciała i duszy tak wielu naszych braci i sióstr, których spotykamy na drogach naszego świata”.

Cierpienie miejscem uczenia się nadziei

W tegorocznym orędziu na XVIII Światowy Dzień Chorego Benedykt XVI pomaga nam zrozumieć, że z pomocą Bożej łaski, przyjętej i przeżywanej na co dzień, doświadczenie choroby i cierpienia może stać się szkołą nadziei.
O wychowawczej, oczyszczającej i uświęcającej mocy cierpienia pisał już Jan Paweł II w liście „Salvifici doloris” - O chrześcijańskim sensie ludzkiego cierpienia (1984 r.). Benedykt XVI kontynuuje nauczanie swego poprzednika na temat sensu cierpienia, prowadząc ważne refleksje w encyklice „Spe salvi” - O nadziei chrześcijańskiej (2007 r.). Papież przypomina współczesnemu człowiekowi, żyjącemu niejednokrotnie bardziej w świecie wirtualnym - świecie fantazji, utopii i mitów, serwowanym obficie przez mass media - niż w świecie rzeczywistym z jego radościami i problemami, że choroba i cierpienie przynależą do ludzkiej egzystencji. I chociaż człowiek ma prawo, a nawet obowiązek, by pokonywać cierpienie przez wciąż nowe rozwiązania medyczne, to musi też pogodzić się z podstawowym faktem, że całkowite usunięcie go ze świata nie leży w naszych możliwościach, gdyż związane jest z naszą skończonością i przygodnością. (...) Możemy starać się ograniczyć cierpienie, ale nie możemy go całkowicie wyeliminować! („Spe salvi”,nr 36 i 37).
Zasadniczą miarą człowieczeństwa - przypomina Ojciec Święty - jest nasz stosunek do cierpienia i cierpiącej osoby. Społeczeństwo i tworzący je ludzie, którzy nie są w stanie zaakceptować cierpiących i „mocą współczucia współuczestniczyć w ich cierpieniu”, pomagając im, stają się społeczeństwem okrutnym i nieludzkim! („Spe salvi”, nr 38). W związku z tym stwierdzeniem Benedykt XVI uczy: „Jednostka nie może akceptować cierpienia drugiego, jeśli ona sama nie potrafi odnaleźć w cierpieniu sensu, drogi oczyszczenia i dojrzewania, drogi nadziei. Zaakceptować drugiego, który cierpi, oznacza bowiem przyjąć na siebie w jakiś sposób jego cierpienie, tak że staje się ono również moim. Właśnie dlatego jednak, że staje się ono teraz cierpieniem podzielanym, że jest w nim obecny ktoś inny, oznacza to, że światło miłości przenika moje cierpienie. Łacińskie słowo «con-solatio», pocieszenie, wyraża to w piękny sposób, sugerując «bycie-razem» w samotności, która już nie jest samotnością” („Spe salvi”, nr 38).

Jezus Chrystus - siła i nadzieja chorych i opiekujących się nimi

W związku z powszechnym i codziennym doświadczeniem cierpienia i choroby w życiu ludzkim, Benedykt XVI pisze: „Nie unikanie cierpienia ani ucieczka od bólu uzdrawia człowieka, ale zdolność jego akceptacji, dojrzewania w nim, prowadzi do odnajdywania sensu przez zjednoczenie z Chrystusem, który cierpiał z nieskończoną miłością” („Spe salvi”, nr 37).
Dlatego w sytuacji cierpienia i choroby, by ból wraz z mrocznym poczuciem braku sensu i zagubienia nie zdominował człowieka chorego i tych, którzy się nim opiekują - Ojciec Święty przypomina o potrzebie zjednoczenia z Chrystusem, który cierpiał z nieskończoną miłością. Papież przywołując powiedzenie św. Bernarda z Clairvaux, uczy: „Impassibilis est Deus, sed non incompassibilis - Bóg nie może cierpieć, ale może współcierpieć. Człowiek jest dla Boga tak bardzo cenny, że On sam stał się człowiekiem, aby móc współcierpieć z człowiekiem, w sposób rzeczywisty, w ciele i krwi, jak to nam przedstawia opis Męki Jezusa. Stąd w każde cierpienie ludzkie wszedł Ktoś, kto je z nami dzieli i znosi; stąd w każdym cierpieniu jest odtąd obecne con-solatio, pocieszenie przez współcierpiącą miłość Boga, i tak wschodzi gwiazda nadziei” („Spe salvi”, nr 39).
Bóg współcierpiący jest i powinien być dla chorych i opiekujących się nimi źródłem autentycznej nadziei. Jezus Chrystus - jak pokazuje Benedykt XVI - uczy nas odnajdywać w cierpieniu sens i siłę oraz trwać przy osobie chorej i cierpiącej. Łacińskie słowo „con-solatio” oznacza pocieszenie, ale również kryje w sobie ideę „bycia razem”. Być razem z chorym, być z nim i przy nim, to zarazem nieść mu pocieszenie!
Przeżywając XVIII Światowy Dzień Chorego, winniśmy nawzajem przypominać sobie ten istotny fakt, że Jezus Chrystus jest podstawową i ostateczną nadzieją dla ludzi chorych i tych, którzy im posługują, a którym nieraz po ludzku brak już sił i motywacji. „Kto ma nadzieję - uczy Benedykt XVI - żyje inaczej; zostało mu dane nowe życie” („Spe salvi”, nr 2).