Było to w 1970 r., kiedy ks. Piotr Kołtun poprosił mnie, bym pomógł mu zorganizować stowarzyszenie księży polskich w Teksasie. Ks. Teofil Wesołowski, który pracował w Kanadzie i w Chicago, też mówił mi o potrzebie takiego stowarzyszenia. Na początku sądziliśmy, że zebrania te obejmą tylko Teksas, ale prawnik polskiego pochodzenia - p. Madaliński i ks. Erwin Juraszek namawiali, by powołać organizację zrzeszającą wszystkich polonijnych duszpasterzy w całym USA, a nawet na świecie. I tak powstało Polish American Priests Association.
Przez wiele lat ks. Juraszek był naszym prezydentem, a ja pełniłem funkcję sekretarza. W 20 lat od pierwszego spotkania postanowiliśmy uczcić jubileusz i zaprosić wszystkich polskich księży z Ameryki do San Antonio. I tak zaczęły się ogólnoamerykańskie konwencje PAPA. Zostałem prezesem PAPA. Niezapomnianym wydarzeniem z tamtego spotkania były wizyty w Teksasie, w miejscowościach o nazwach: Kościuszko, Swieta Jadwiga, Czestochowa i najsłynniejsza, bo pierwsza w Teksasie polska przystań - Panna Maria. I dobrze się stało, że pierwsza konwencja PAPA miała miejsce w San Antonio, bo inni biskupi amerykańscy, którzy byli przeciwni takim spotkaniom, dostrzegli, że wynika z nich samo dobro. Był już rok 1990 i postanowiliśmy z okazji jubileuszu zorganizować konwencję poza Teksasem. Naszym miejscem było więc Chicago - tam jest ponad 300 polskich księży i wielu Polaków. Potem zaczęliśmy jeździć po całych Stanach, żeby przypatrywać się, jak działają polskie parafie: Nowy Jork, do którego zaprosił nas ks. Walter Górski, Detroit, Brooklyn, Connecticut, Miami, Kalifornia, Los Angeles i wiele innych wielkich amerykańskich miast.
Można zapytać, po co robić takie spotkania? Mobilizują wspólnoty do zaprezentowania się, do wybierania liderów, mają też charakter edukacyjny, zawsze jest jakiś mądry człowiek, który może do nas przemówić. Spotkania te mają też charakter rekolekcji, bo razem modlimy się, odprawiamy Msze św. Najważniejsze jest jednak, że organizatorzy każdej konwencji mają szansę pokazania się, a pozostali - szansę przyjrzenia się, jak inni tworzą wspólnoty, jak przeżywają swoją wiarę, swoją polskość.

Za pomoc w przygotowaniu materiału dziękuję ks. prał. Franciszkowi Kurzajowi.