Kontynuując prezentację wyznań wiary pierwszych wspólnot chrześcijańskich, warto zacytować sformułowanie zaczerpnięte z tekstu 1 J 4, 2, gdzie czytamy, że „Jezus Chrystus przyszedł w ciele”. Wydaje się, że również i to wyrażenie może zawierać w sobie posmak polemiki, choć nie zwraca się ono przeciw państwowym autorytetom (była o tym mowa przed dwoma tygodniami). Najprawdopodobniej ta wypowiedź odnosi się do jednej z herezji, według której Jezus z Nazaretu nie byłby prawdziwym człowiekiem (doketyzm). Kontekst tego cytatu związany jest z wyznawaniem wiary. Dlatego też można przypuszczać, że stanowi on część jakiejś konfesyjnej formuły.
W tekście 1 Kor 8, 6 spotykamy zaś formę wyznania wiary, która dotyczy dwóch tematów: „dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec (...) oraz jeden Pan, Jezus Chrystus”. Można zatem w tym przypadku przypuszczać, że w tego typu wypowiedzi młode chrześcijaństwo przeciwstawia panteonowi bóstw pogańskich swoją wiarę w Boga objawionego w osobie i czynach Jego Syna Jezusa Chrystusa.
Przeglądając Listy, napotykamy wiele zdań, które opisują jeden lub więcej kluczowych aspektów zbawczego dzieła Chrystusa. Dlatego też np. w tekście 1 Kor 15, 3b natrafiamy na następujące wyznanie wiary: „Chrystus umarł - zgodnie z Pismem - za nasze grzechy”. Natomiast we fragmencie Rz 4, 25 mówi się o Nim, że „został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia”. Niejako dopełnieniem tych wyrażeń są wypowiedzi z 1 P 3, 18, gdzie jest napisane, że Chrystus został „zabity wprawdzie na ciele, ale powołany do życia Duchem”, oraz Rz 1, 3b-4a, gdzie czytamy o Nim, iż pochodzi „według ciała z rodu Dawida”, a Duch Święty ustanowił Go „przez powstanie z martwych pełnym mocy Synem Bożym”.
Obecność i różnorodność wypowiedzi odnoszących się do wyznań wiary w Nowym Testamencie ma bardzo ważne znacznie nie tylko dla egzegezy biblijnej. Już za dwa tygodnie dowiemy się, czemu służy identyfikacja owych pierwotnych konfesyjnych zwrotów i wyrażeń, a także jaki był sens ich istnienia we wczesnym chrześcijaństwie.
W pytaniu tym chodzi zapewne o sytuację, w której rodzice nie chcą ochrzcić swojego dziecka, natomiast chcą tego dziadkowie. To trudna sytuacja. Zmiany, które obecnie zachodzą w społeczeństwie będą prowadziły do tego, że takie sytuacje mogą zdarzać się coraz częściej. Chodzi tu o konflikt między bardzo ważnymi wartościami dotyczącymi wiary. Z jednej strony mamy troskę dziadków o zbawienia dziecka, o przekazanie wiary kolejnemu pokoleniu, natomiast z drugiej - prawo rodziców do wychowania swojego potomstwa według takich wartości, jakie dla nich są istotne.
Wiemy, że choć troska o zbawienie wszystkich ludzi spoczywa na każdym wiernym, szczególnie na członkach rodziny (więc również na babci i dziadku), to jednak w tym przypadku prawo Kościoła staje po stronie prawa rodziców. Kodeks Prawa Kanonicznego reguluje tę sprawę następująco: „do godziwego ochrzczenia dziecka wymaga się, aby zgodę na chrzest wyrazili rodzice lub przynajmniej jedno z nich albo ten, kto ich zgodnie z prawem zastępuje” (kan. 868, § 1). Nie ma więc tu miejsca dla innych osób, nawet tak blisko spokrewnionych jak dziadkowie.
„Prośmy o pomoc Maryję Pannę, pełną łaski, abyśmy odpowiadali z radością i odważnie na misję, do której powołuje nas Jezus” - powiedział Ojciec Święty w rozważaniu poprzedzającym niedzielną modlitwę „Anioł Pański”.
Dzisiejsza Ewangelia (Mt 9, 36 - 10, 8) przynosi nam wielki dar, ponieważ pozwala wszystkim, którzy jej słuchają, patrzeć na świat spojrzeniem Jezusa - jest to opowiadanie świadczące o Jego uważnym spojrzeniu, a także mówi nam, co dostrzega Pan. Czytamy w istocie, że Chrystus „widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni” (w. 36). Syn Boży, który stał się naszym bratem, patrzy na ludzi, patrzy na ludzkość - widzi ucisk, który przygniata, i przemoc, która odbiera siły. Widzi rany zadane przez wojny i pustkę konsumpcjonizmu. Widzi twarze zasłonięte maskami, rodziny rozbite przez zło i młodzież zwodzoną fałszywymi ideałami. Jezus widzi i kocha. Kocha i cierpi za nas oraz z nami - Jego litość wyraża nie tylko braterską bliskość, ale wolę odkupienia.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
