Budowa Krypty - Początek Sanktuarium

Skoro tylko 18 stycznia 1862 r., po cierpliwych i drobiazgowych badaniach specjalnej komisji, ordynariusz Tarbes bp Laurence uznał oficjalnie, że 11 lutego 1858 r. i w dni następne, łącznie 18 razy, Najświętsza Maryja Panna ukazywała się Bernadetcie, i udzielił pozwolenia na kult Matki Bożej z Groty Massabielskiej, natychmiast przystąpiono do realizacji życzeń wypowiedzianych przez Niepokalaną, a przekazanych przez Bernadettę.
Głównym inicjatorem i wykonawcą wszelkich przedsięwzięć w Lourdes był sam bp Laurence, który nie tylko uznał prawdziwość objawień, ale jednocześnie w artykule 3. tego dokumentu zamieścił już wyraźne zobowiązanie: „Aby dostosować się do woli Najświętszej Dziewicy, kilkakrotnie wyrażonej podczas objawień, postanawiamy zbudować świątynię przy Grocie”.
Co prawda, przerażona Bernadetta, przekazując 2 marca 1858 r. polecenie Pani wybudowania kaplicy, dla łatwiejszego uzyskania zgody „groźnego” proboszcza, dodała od siebie: „choćby taką malutką”. Jednak proboszcz Peyramale i bp Laurence, gorliwi czciciele Maryi, postanowili zbudować nie małą, ale dużą kaplicę - bazylikę Niepokalanego Poczęcia.
Zanim jednak doszło do wybudowania wielkiej kaplicy-bazyliki, wydrążono pod nią w skale massabielskiej kryptę składającą się z pięciu kaplic. Przy tym niezwykle uciążliwym drążeniu w skale pracował też jako zwykły robotnik, wśród setki innych, z wielką dumą i radością ojciec Bernadetty, uważając za najwyższy zaszczyt, że może pracować na chwałę Bożą i ku czci Najświętszej Matki Jezusa.
Prace rozpoczęto już 13 września 1862 r.
Według pierwotnych założeń, miały być ukończone na początku grudnia 1865 r., aby 8 grudnia, w święto Niepokalanego Poczęcia, można było konsekrować Kryptę. Jednak ze względu na powstałe trudności trzeba było uroczystości przesunąć na później.
Wykonanie najważniejszej figury - Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus do głównego ołtarza w Krypcie - powierzono synowi polskiego emigranta, Józefowi Fabischowi, temu samemu artyście, który wykonał figurę Maryi w Grocie.

Msza św. w Krypcie

19 maja 1866 r., w sobotę przed Zesłaniem Ducha Świętego, bp Laurence w otoczeniu duchowieństwa, a zwłaszcza Ojców Oblatów Matki Bożej z Garaison, przyszłych opiekunów powstającego sankuarium, konsekrował pięć ołtarzy Krypty i przy głównym, nad którym górowała piękna figura Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus, wykonana w najczystszym, kararyjskim marmurze przez Fabischa, odprawił pierwszą Ofiarę Eucharystyczną. Na Mszy św. obecna była Bernadetta.
W poświęceniu Krypty, ze względu na brak miejsca, mogła uczestniczyć tylko garstka wiernych. Większość pielgrzymów modliła się na zewnątrz.

Msza św. w Grocie

Dwa dni później, 21 maja 1866 r., w poniedziałek po Zielonych Świętach, po tryumfalnej procesji z udziałem ok. 50 tys. osób, została odprawiona przez bp. Laurence’a pierwsza Msza św., która oficjalnie zainaugurowała kult w Grocie Massabielskiej. W nabożeństwie uczestniczyli wszyscy kapłani i zakonnicy z najbliższych terenów oraz wielu przybyłych z daleka.
W miejscowym dzienniku Le Lavedan, z niedzieli 3 czerwca 1866 r., znajdujemy interesującą nas wzmiankę: „Przybyły też szlachetne dzieci Polski, aby modlić się za zesłańców na Syberię”. Poza Francuzami wymienia się tylko naszych rodaków obecnych na „prymicyjnych” Mszach św. w Krypcie i Grocie.
W niezliczonym tłumie wiernych znajdowała się Bernadetta, otoczona Dziećmi Maryi, do których sama należała. Biskup specjalnie opóźnił wyjazd Bernadetty do Nevers, gdzie miała rozpocząć nowicjat, aby była obecna w Lourdes podczas całego triduum, od 19 do 21 maja.
Wielka to była dla niej radość. Uczestniczyła pierwszy raz w oficjalnej procesji i Mszach św. w Krypcie - pierwszej kaplicy i w Grocie, o które tak bardzo prosiła Maryja. Jak ongiś Symeon, Bernadetta „mogła teraz już spokojnie odejść”, aby jako siostra zakonna spędzić resztę życia w klasztorze w Nevers, „bo widziały już jej oczy spełnienie” wszystkich życzeń, jakie w czasie objawień wyraziła Maryja.