Serdeczne Bóg zapłać za refleksje s. Magdaleny, dominikanki ze Świętej Anny, o Eugenii Picco, która pochodziła z ubogiej włoskiej rodziny o niezbyt chlubnej przeszłości, a pomimo to została błogosławioną.
Eugenia czuła się samotna, opuszczona, niekochana, a prawdziwego uczucia miłości doznała dopiero zbliżając się do Jezusa. Myślę, że problem dzieci niekochanych, odrzuconych jest palącym problemem także czasów obecnych. Świadczą o tym m.in. słowa wypowiedziane w mojej obecności przez dwie dorosłe już osoby: "Nasi rodzice nigdy nie powiedzieli nam, że nas kochają, nigdy nie powiedzieli, że się nami cieszą!".
Jak bolesne muszą być to doznania, skoro mówią o nich ludzie niemal 50-letni. Z wielu rozmów z młodzieżą i młodymi osobami wiem, że niejednokrotnie także milcząco cierpią, bo czują się we własnym domu, rodzinie jak bibelot lub całkiem niepotrzebny przedmiot.
Zaniechanie mówienia o swoich problemach, doznaniach, zaniechanie dzielenia się nimi z bliskimi - to zaniechanie miłości. A przecież rodzina to wspólnota życia i miłości. To w niej kształtują się wszystkie cechy charakteru, a także postawy bycia człowiekiem otwartym na potrzeby innych. Niesłychanie ważne jest, by dzieci często słyszały od swoich rodziców słowa: "kocham cię". Będą wówczas czuły się szczęśliwe nie tylko w danej chwili, lecz także w życiu dorosłym. Będą także potrafiły to uczucie miłości przelać na innych, a w przyszłości pozwoli im to na tworzenie zdrowej własnej rodziny, w której każdy jej członek czuje się doceniony i kochany.
Jak to dobrze, że s. Magdalena czuwa i przypomina nam o życiu miłością i potrzebie dzielenia się nią z innymi! Przebywając za murami klasztornymi, nie traci z oczu problemów ludzkich, stara się w nich uczestniczyć i nam pomagać! Niech Bóg obdarza ją za tę otwartość serca zdrowiem i światłem Ducha Świętego, a jej refleksje drukowane w poczytnej Niedzieli skłaniają nas do zadumy nad własnym życiem.