Zaufanie między ludźmi i narodami wykluczy uciekanie się do terroryzmu, który nie prowadzi do rozwiązania konfliktów i nie może być sposobem sprawowania władzy w jakimkolwiek kraju czy regionie.

Jan Paweł II

(Z przemówienia do ambasadora Japonii - 29 października 2001 r.)

Jan Paweł II do Polaków

"Dzisiaj ostatni dzień października, zakończenie nabożeństwa różańcowego, które poświęcaliśmy zwłaszcza za pokój na świecie. Jutro uroczystość Wszystkich Świętych. Pojutrze - Dzień Zaduszny, wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych. Na naszych cmentarzach w całej Polsce i na całym świecie, także i tu, we Włoszech, cmentarze po ostatniej wojnie - Monte Cassino i inne. ´Wieczny odpoczynek racz im dać, Panie a światłość wiekuista niechaj im świeci. Niech odpoczywają w pokoju wiecznym. Amen´. Pochwalony Jezus Chrystus!".

Audiencja generalna 31 października 2001 r.

"Anioł Pański" z Papieżem

Podsumowanie zakończonego dzień wcześniej X Zgromadzenia Zwyczajnego Synodu Biskupów i wezwanie do modlitw o liczne i dobre powołania misyjne były przedmiotem rozważań Jana Pawła II przed południową modlitwą Anioł Pański 28 października br. w Watykanie. Ojciec Święty wezwał również do modlitw w intencji ofiar konfliktu w Afganistanie i w Ziemi Świętej. Oto pełny tekst rozważań papieskich:
"Wczoraj zakończyło się uroczystą Eucharystią koncelebrowaną w Bazylice św. Piotra X Zgromadzenie Zwyczajne Synodu Biskupów. Przez cztery tygodnie biskupi, przybyli licznie ze wszystkich stron świata, zastanawiali się nad zasadniczym aspektem życia Kościoła: posługą biskupa jako ´sługi Ewangelii Jezusa Chrystusa dla nadziei świata´.
Uczestniczyłem osobiście w spotkaniach synodalnych, smakując klimatu wspólnoty, który je charakteryzował, i słuchając z żywym zainteresowaniem proponowanych rozwiązań. W rzeczywistości już Sobór Powszechny Watykański II poświęcił wiele miejsca zagadnieniu biskupa i jego posługiwania w Kościele. Jednakże nauczanie to wymagało dalszego pogłębienia i odpowiedniego przystosowania do zmieniających się czasów i sytuacji.
W tej perspektywie Zgromadzenie Synodalne, pierwsze w trzecim tysiącleciu, skierowało swe spojrzenie w przyszłość, pytając się o wyzwania duszpasterskie, jakie nowe czasy stawiają przed Kościołem. Biskupi potwierdzili wolę ´zarzucania sieci´, ufając słowom Chrystusa, które im powtórzyłem: ´Duc in altum! - Wypłyń na głębię!´ (por. Łk 5, 4-5). Jest nader znamienne, że Zgromadzenie to odbywało się w październiku, który jest miesiącem misyjnym. Uwypuklając mocno duszpasterską naturę posługi biskupiej, Zgromadzenie nie zawahało się podkreślić podstawowego obowiązku biskupa, jakim jest podsycanie ducha i działań misyjnych w całej wspólnocie kościelnej, a w sposób szczególny wśród świeckich. Posłannictwo Kościoła wymaga bowiem czynnego i odpowiedzialnego udziału wszystkich, stosownie do różnych darów i statusu życia.
Obfite żniwa na polach świata potrzebują rosnącej liczby robotników i powołań misyjnych. Pan zachęca nas do wypraszania tego daru nieustanną modlitwą do Pana żniwa (por. Mt 9, 37-38). Rodzina ludzka odczuwa pilną potrzebę misjonarzy i misjonarek, którzy - zjednoczeni z Bogiem i solidarni z braćmi - zaniosą wszędzie przesłanie Ewangelii, będące głoszeniem zbawienia dla wszystkich ludzi, niezależnie od ich języka, narodowości czy kultury.
Zbliża się koniec października, podczas którego nasza pobożność maryjna wyrażała się szczególną gorliwością w odmawianiu Różańca, aby błagać Pana o pokój. W tej chwili polecamy w sposób szczególny macierzyńskiej opiece Najświętszej Maryi Panny ludy Afganistanu: aby mogły zostać uratowane niewinne istoty ludzkie i aby nadeszła szybka i skuteczna pomoc wspólnoty międzynarodowej dla tak wielu uchodźców, pozbawionych wszystkiego, postawionych w sytuacji nie do zniesienia.
Nie możemy też zapominać o tak wielu ludziach, którzy nadal padają ofiarami przemocy i giną w Ziemi Świętej, zwłaszcza w miejscach świętych, tak drogich wierze chrześcijańskiej. Oby Maryja Królowa Pokoju mogła pomóc wszystkim w złożeniu broni i w ostatecznym wkroczeniu na drogę wiodącą do sprawiedliwego i trwałego pokoju".

Audiencja dla Jasera Arafata

30 października br. Jan Paweł II przyjął przewodniczącego Autonomii Palestyńskiej Jasera Arafata. Rzecznik prasowy Stolicy Apostolskiej - Joaquin Navarro-Valls stwierdził w specjalnym oświadczeniu, że lider palestyński przybył do Watykanu, "aby poinformować o budzącej niepokój sytuacji na obszarze Autonomii Palestyńskiej, ze szczególnym uwzględnieniem ostatnich tragicznych wydarzeń, które dotknęły również miejsca święte dla chrześcijaństwa". Przewodniczący zapewnił również, że naród palestyński pragnie pokoju i potępił wszelkie formy terroryzmu.
"Jego Świątobliwość, wyrażając współczucie z powodu licznych ofiar niekończącej się spirali przemocy, ponowił apel, aby wszyscy porzucili broń i podjęli rokowania. Ojciec Święty powtórzył dobrze znane stanowisko Stolicy Apostolskiej, która opowiada się za dialogiem, wypełnieniem prawa międzynarodowego, nie zapominając przy tym o koniecznym udziale wspólnoty międzynarodowej w zapewnieniu narodom tego regionu wzajemnego szacunku i bezpieczeństwa" - głosi oświadczenie Navarro-Vallsa.

55. rocznica kapłaństwa Jana Pawła II

1 listopada br., w uroczystość Wszystkich Świętych, Jan Paweł II obchodził 55. rocznicę udzielenia mu święceń kapłańskich przez ówczesnego metropolitę krakowskiego - kard. Stefana Adama Sapiehę. Przyszły Papież miał wówczas 26 lat. Ukończył studia filozoficzne i teologiczne w tajnym seminarium duchownym, które działało w czasie wojny w rezydencji arcybiskupa krakowskiego.
Po święceniach, które odbyły się w kaplicy rezydencji abp. Sapiehy, neoprezbiter odprawił swą Mszę św. prymicyjną w Krypcie św. Leonarda Katedry Wawelskiej. Następnie - zgodnie z ówczesną praktyką liturgiczną - odprawił po kolei trzy Msze św. za zmarłych: za ojca, matkę i rodzeństwo.
Wkrótce ks. Wojtyła udał się na dalsze studia na Angelicum, czyli na Papieski Uniwersytet św. Tomasza z Akwinu w Rzymie. Po ukończeniu studiów, które przypieczętował doktoratem, i kilkutygodniowej podróży do Francji i Belgii, wrócił do kraju i zaczął w 1948 r. pracować jako wikary w Niegowici koło Bochni, w trudnych warunkach małej wioski, bez żadnych wygód, nawet bez prądu. Po 7 miesiącach wrócił do Krakowa, gdzie podjął pracę w parafii św. Floriana. Odtąd był już na stałe związany z tym miastem: od 1958 r. - jako biskup pomocniczy, od 13 stycznia 1964 r. - jako arcybiskup-metropolita krakowski, a od 26 czerwca 1967 r. - jako kardynał.
W tym okresie był jedną z najwybitniejszych postaci polskiego Kościoła i Episkopatu, wielokrotnie podróżował po świecie, uczestniczył w różnych ważnych zgromadzeniach kościelnych w Rzymie i innych miejscach, np. brał udział we wszystkich sesjach Soboru Watykańskiego II (1962-65), w posiedzeniach Synodu Biskupów, był oficjalnym delegatem Episkopatu w kościelnych obchodach 200-lecia niepodległości Stanów Zjednoczonych ( 1976), a we wrześniu 1978 r., na kilka tygodni przed wyborem na Stolicę Piotrową, złożył wraz z kard. Stefanem Wyszyńskim, rewizytę biskupom zachodnioniemieckim.
"Polski" rozdział w życiu i działalności kard. Wojtyły zakończył się 16 października 1978 r. z chwilą wyboru go na najwyższy urząd w Kościele katolickim jako pierwszego od 455 lat Papieża nie-Włocha. Pod imionami Jan Paweł II dotychczasowy metropolita krakowski rozpoczął wówczas trwający do dzisiaj etap służby Kościołowi powszechnemu.

Ojciec Święty potępił krwawy zamach w Pakistanie

Jan Paweł II potępił krwawy zamach na katolicki kościół w Pakistanie, który miał miejsce 28 października br., i wyraził solidarność z rodzinami ofiar tego aktu terroru. W depeszy przesłanej w imieniu Papieża na ręce nuncjusza apostolskiego w Pakistanie - abp. Alessandro D´Errico sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej - kard. Angelo Sodano napisał, że Ojciec Święty jest głęboko wstrząśnięty tym strasznym aktem przemocy w mieście Bahawalpur w środkowej części kraju. Ksiądz Kardynał zapewnił, że Papież potępia kolejny przejaw nietolerancji, prosi Nuncjusza o przekazanie współczucia rodzinom ofiar i pociechy duchowej wszystkim, którzy ucierpieli w wyniku zamachu oraz modli się za nich.
Do tragedii doszło w mieście Bahawalpur na terenie diecezji Multan. Kilku uzbrojonych mężczyzn wdarło się do świątyni katolickiej i otworzyło ogień do wiernych uczestniczących we Mszy św. Zabili kilkanaście osób.

Zakończenie Synodu Biskupów

Mszą św. pod przewodnictwem Ojca Świętego zakończyło się 27 października X Zgromadzenie Zwyczajne Synodu Biskupów. Pierwszym efektem czterotygodniowych prac było orędzie biskupów. Przedstawiono także Ojcu Świętemu 70 tzw. propozycji, które będą stanowiły punkt wyjścia przy tworzeniu przez Jana Pawła II posynodalnej adhortacji. Dotychczasowa praktyka wskazuje, że można się jej spodziewać w przyszłym roku.
W homilii podczas kończącej zebranie Eucharystii Ojciec Święty nie zawahał się powiedzieć, oddając znaczenie Synodu, że stanowi on "nieomal nowy początek, na fali Wielkiego Jubileuszu i na progu trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa". Nawiązał do ewangelicznej ikony pasterza, na którą wielokrotnie powoływali się Ojcowie Synodalni. " O świcie trzeciego tysiąclecia - mówił Papież - ideałem biskupa, na którego Kościół nie przestaje liczyć, jest pasterz, który wzorując się w świętości życia na Chrystusie, wielkodusznie oddaje swoje siły powierzonemu sobie Kościołowi, zachowując jednocześnie w sercu troskę o wszystkie Kościoły rozsiane po całej ziemi".
Duża część homilii dotyczyła jedności i osobistej świętości pasterzy. "Tylko wtedy - mówił Jan Paweł II - gdy zostanie wyraźnie zrozumiana głęboka i wypływająca z przekonania jedność pasterzy między sobą oraz z Następcą Piotra, jak również biskupów z ich kapłanami, będzie można udzielić wiarygodnej odpowiedzi na wyzwania, jakie niesie obecny kontekst społeczny i kulturowy".
Orędzie na zakończenie Synodu Biskupów jest dokumentem, który prezentuje przebieg obrad, przedstawia pola zamyśleń i obszary wyzwań, jakie u świtu trzeciego tysiąclecia stoją przed pasterzami. Orędzie jest też świadectwem chrześcijańskiej nadziei. "Nie możemy się dać zastraszyć - napisali biskupi - różnym formom zaprzeczenia Żywego Boga, które bardziej lub mniej otwarcie próbują podważyć chrześcijańską nadzieję". Autorzy dokumentu powiedzieli zdecydowane "nie" terroryzmowi, " którego nic nie może usprawiedliwić". Wskazali także na "struktury grzechu", olbrzymie obszary biedy, egoizm, brak solidarności, choroby, handel bronią, wykorzystywanie kobiet, pornografię.
Jak w takim kontekście skutecznie dawać świadectwo nadziei? Biskupi wskazali na osobistą świętość, ducha ubóstwa, wspólnotę, stanie na straży "czystości nadziei chrześcijańskiej" i konieczność bycia z innymi i dla innych. "Biskup jest ojcem i bratem ubogich; kiedy zachodzi potrzeba, powinien zdecydowanie być głosem tych, którzy głosu nie mają, ażeby ich prawa były uznawane i szanowane". Podkreślono także mocno duszpasterski aspekt posługi biskupów, którzy mają zadanie " posilać wiarę u jednych, przebudzać ją u drugich, a głosić wszystkim z przekonaniem".

(pr)