Jest pełnia lata. Połowa, na przemian upalnego i deszczowego, lipca. Młodzież parafialna wyjechała na oazę. W dzień powszedni zabrakło przy ołtarzu nawet ministranta. W porannej Mszy św. uczestniczy ok. czterdziestu osób. Wydawałoby się, że wszystko jest jak co dzień. Jednak po Komunii św. najwyraźniej wzruszony kapłan poprosił organistę o zaśpiewanie pieśni Jak Ci dziękować, żeś mi dał tak wiele. A po udzieleniu błogosławieństwa podzielił się swoją radością: "Przystąpienie do Stołu Pańskiego wszystkich wiernych, obecnych na Eucharystii, jest zdarzeniem, które przeżywam po raz pierwszy w moim trzyletnim już kapłaństwie. Zawsze zwracamy się do Pana Boga z prośbami i błaganiem o ratunek w trudnej życiowo sytuacji. Tymczasem powinniśmy przede wszystkim dziękować Panu Bogu za łaskę przeżywania i radości, i smutków". Słowa te wywołały w każdym z obecnych głębokie poruszenie i wielką radość. Czyż może być lepsze potwierdzenie zawiązania wspólnoty? Wspólnoty Kościoła żywego z Chrystusem.
Dla ks. Jana jest to także głębokie przeżycie. Istotne nawiązanie do tak niedawnych rekolekcji kapłańskich na Jasnej Górze. W rozmowie po Mszy św. powracamy do wydarzenia w kościele. Jest ono tym radośniejsze, że tak jak w całym kraju, tak i w naszej parafii odczuwane jest przecież istnienie psychologicznego "muru dla duchowości".
Parafia, obejmująca trzecią część miasta, liczy ok. dziesięciu tysięcy wiernych, z których dwie trzecie to "mieszczanie", pozostali to mieszkańcy okolicznych wsi. Ci pierwsi zmienili status społeczny w pierwszym pokoleniu i mają już dzieci i wnuki. Wprawdzie chłoną łatwo to wszystko, co miejskie, ale w swoim przywiązaniu do wiary chrześcijańskiej i Kościoła stanowią jeszcze jedność. W niedziele i święta ponad połowa parafian uczestniczy w Eucharystii, wielu przystępuje do Komunii św.
Od pokoleń jest tutaj oczywiste, że odpowiedzialność za wiarę dzieci i wnuków spoczywa na matkach i babciach. To one, modląc się każdego ranka, przynoszą do Chrystusa Ukrzyżowanego tak widoczne na twarzach cierpienie. W bardzo prostej modlitwie-rozmowie z Bogiem szukają ukojenia. Przekazują prośby i błagania. Najczęściej o uwolnienie synów i mężów z nałogu alkoholizmu. O nadużywaniu alkoholu niewiele się mówi w rozmowach z sąsiadkami. Jest to tabu każdej rodziny. Mało kto ma odwagę z nim walczyć. Najczęściej jedynym ukojeniem i ucieczką jest Miłosierdzie Boże.
Babcie i matki modlą się także o ratunek dla zagrożonych rodzin. Szerzące się bezrobocie i konieczność poszukiwania pracy poza miejscem zamieszkania osłabiają więzy w rodzinie, często prowadzą do jej rozpadu. Szczególnie, gdy wyjeżdża się "za chlebem" aż do Ameryki. A wyjeżdżają zarówno młodzi mężowie, jak i młode żony.
Nasza parafia położona jest na ziemi łomżyńskiej. Przez ostatnie miesiące przeżywaliśmy bardzo boleśnie powszechne przyjmowanie za prawdę kłamstw o tragedii w Jedwabnem. Ten ból powinien uczulać nas samych przeciw, tak częstemu jeszcze, posługiwaniu się obmową i kłamstwem wobec bliźnich. I przeciw "dumie z doskonałej orientacji" w sprawach miasteczka i jego mieszkańców. Ileż krzywd to rodzi, ileż cierpień jest przez to zadawanych! W tym miejscu naszej rozmowy ks. Jan przywołuje słowa pieśni: Zatrzymaj się na chwilę i pomyśl - po co żyjesz?
Myśli wracają znów do pełnego i wspólnego przeżycia Eucharystii. Nikt nie wstydził się łez, kiedy na zakończenie organista zaintonował pełną nadziei pieśń:
Jeszcze się kiedyś rozsmucę
Jeszcze do Ciebie powrócę, Chrystusie!
Jeszcze tak strasznie zapłaczę
Że przez łzy Ciebie zobaczę, Chrystusie!
Nasza "mieszczańska" parafia to głównie osiedla bloków starszych i nowszych. Wśród nich nasz kościół pw. Ducha Świętego. Nowy i nowoczesny w formie. Wielki i niczym łódź Piotrowa, z wysoko wzniesionym i widocznym z daleka krzyżem. Gdy wracając z podróży, dostrzegam ten krzyż ponad dachami, wiem, że dom jest już bardzo blisko.