Czy pies może trafić na łamy kościelnego pisma? Jestem o tym mocno przekonany, co zresztą dalej wykażę. Warto też napisać o losach naszych czworonożnych przyjaciół, choćby dlatego, że często się nam zarzuca obojętność wobec ich nieraz marnego losu. A przecież w ogromnej liczbie rodzin żyją ci nasi przyjaciele, od tysięcy lat tak bezinteresownie i wiernie oddani ludziom. Psy mają też swe miejsce w Piśmie Świętym. Jest o nich mowa aż 43 razy. W Księdze Tobiasza pies towarzyszy Tobiaszowi w drodze wraz ze św. Rafałem Archaniołem: „I wyruszyli obaj wspólnie. (...) A pies biegł z tyłu za nim i za Tobiaszem” (Tob 11,4). Czy czytając jego historię zauważamy, że młodego Tobiasza w trudnej podróży i ciężkich przeżyciach prowadził anioł i pies? „I poszedł chłopiec, a razem z nim anioł, a także i pies wyszedł z nim i podróżował razem z nimi” (Tob 6,1). Nie dwóch aniołów - jeden po lewej, drugi po prawej stronie - ale właśnie anioł i pies. Jeden i drugi doprowadzili go do domu rodzinnego, aby wszyscy razem cieszyli się z uleczenia ojca. Św. Marek w swojej Ewangelii napisał, że Jezus spędził 40 dni na pustyni tylko w towarzystwie aniołów i zwierząt, tzn. bez ludzi (Mk 1,12-15). W przypowieści o bogaczu i Łazarzu św. Łukasz pisze: „Psy przychodziły i lizały jego wrzody” (Łk 16,21).
Gdy do Syrofenicjanki Pan Jezus powiedział: „Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom a rzucić psom”, ona odrzekła: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołu ich panów” (Mt 15,26-27). Nieraz, kiedy pies wpadnie za swoim panem czy panią do kościoła w czasie Mszy św., wierni są zakłopotani i nie wiedzą jak się zachować. Często wyrzucają biedną psinę, trzaskając laskami, parasolami. Ale Pan Jezus na pustyni, gdzie modlił się i spotykał z Ojcem, nie wyrzucał zwierząt.

Święci i zwierzęta

Także w życiorysach wielu świętych spotykamy opisy ich przyjaźni ze stworzeniami. Wzruszająca jest historia wilka z Gubbio, którego obronił św. Franciszek z Asyżu. Święty nazywał zwierzęta swoimi małymi braćmi i siostrami, gdyż uważał, że one również wypełniają wolę Bożą, choć tego nie rozumieją. Postawę współczucia i przyjaźni wobec zwierząt spotykamy w biografii św. Hieronima.
Ojciec Leon Knabit w swej książce o stosunku ludzi do zwierząt stwierdza, że nie słyszał o świętym, który nie lubiłby zwierząt, wręcz przeciwnie. Im człowiek jest bliżej Pana Boga, tym łatwiej zaprzyjaźnia się z nimi. Jego zdaniem święci miłośnicy zwierząt niosą w sobie znamiona raju, zapowiedź obiecanej przez proroka Izajasza harmonii stworzenia.
Jan Paweł II w jednym z przemówień, w roku 1993, zwracając się do ludzi młodych w Denver przypomniał, że „kontemplacja przyrody objawia nie tylko Stwórcę, ale także rolę człowieka w świecie, który On stworzył”. Jako, że żyjemy w dużym, betonowym mieście, zwierzęta w naszych domach stanowią namiastkę stworzonej przez Boga przyrody. Nic zatem dziwnego, że w ich obecności chcemy dziękować za dzieło stworzenia.
W uroczystej Mszy św. w Brazylii brało udział milion wiernych. W trakcie zamieszania w ogromnym tłumie, jakiś pies wyrwał się właścicielowi. Pobiegł do stopni ołtarza, na których Jan Paweł II błogosławił wiernych. Ojciec Święty rozejrzał się nieco zdziwiony, a następnie ze spokojem pobłogosławił zwierzę.

Wierna służba i niewdzięczność

Warto wspomnieć o korzyściach, jakie płyną dla nas z posiadania zwierząt. O tym, że kontakt ze zwierzętami poprawia nam samopoczucie wie chyba każdy właściciel czworonoga. Niedawno opublikowano wyniki wielu badań naukowych, które dowodzą, że najwięcej korzyści niesie ze sobą posiadanie psa. Regularne wyprowadzanie go na spacer dotlenia nasz organizm, korzystnie wpływa na układ krążenia, stawy i wysokość ciśnienia krwi. Dodatkowo takie spacery sprzyjają nawiązywaniu kontaktów społecznych, np. z właścicielami innych psów. Ma to duże znaczenie zwłaszcza w przypadku osób samotnych. Psy oddają ludziom nieocenione usługi. Pilnują naszego dobytku, tropią przestępców, znajdują narkotyki, są przewodnikami niewidomych, wspomagają rehabilitację ruchową oraz umysłową dzieci i dorosłych cierpiących na autyzm, porażenie mózgowe czy niedowład kończyn. Są niezrównanymi ratownikami. Bezbłędnie znajdują ludzi przysypanych śniegiem lub w gruzach zawalonych domów. Coraz więcej dowodów jest na to, że w niedalekiej przyszłości, po odpowiednim przeszkoleniu psy będą pomocne w diagnostyce nowotworów. Stwierdzono, że ich czuły węch może wykrywać raka płuc, pęcherza oraz czerniaka.
Niestety wielu naszych czworonożnych przyjaciół jest boleśnie krzywdzonych. Wygłodzone, pozbawione wody, uwiązane na zbyt krótkich łańcuchach, trzymane z żelaznymi łańcuchami na szyi podczas wielkich mrozów. Trzeba jasno powiedzieć, że niespuszczanie nigdy psa z łańcucha jest formą okrucieństwa wobec zwierząt, przede wszystkim ze względu na niezaspokojenie naturalnych potrzeb, jakimi są choćby potrzeba ruchu oraz potrzeba kontaktu z człowiekiem. Pies trzymany na łańcuchu, pozbawiony kontaktu z człowiekiem, po jakimś czasie dziczeje. Bywa, że się zerwie z uwięzi. Wtedy zdarzają się pogryzienia, wypadki - przecież zwierzę, które całe życie jest przywiązane, nie potrafi zareagować na jadący samochód! Jeśli ktoś przywiązuje psa to ma obowiązek, co najmniej trzy razy dziennie spuścić go z uwięzi. Nic nie pomoże nawet najbardziej doskonała Ustawa o Ochronie Zwierząt - jeśli w ludzkich sercach zabraknie wrażliwości, współczucia, wyobraźni.