27 września br. w kościele parafialnym w Będziemyślu odbyła się uroczystość poświęcenia odremontowanych organów oraz odnowionych stacji drogi krzyżowej. Poświęcenia dokonał bp Kazimierz Górny, który przewodniczył Mszy św. oraz wygłosił kazanie. W kazaniu wyraził wdzięczność za trud podjętego remontu organów oraz odnowienia stacji drogi krzyżowej. Odwołując się do Ojców Kościoła, zwłaszcza św. Augustyna, zachęcił do aktywnego uczestnictwa w liturgii poprzez śpiew pieśni, psalmów nie tylko w świątyni, ale również w domu. Podkreślił, że organy nie wyręczą wiernych w śpiewie, ale mają towarzyszyć i być pomocą w godnym przeżywaniu liturgii. Ksiądz Biskup przypomniał również, że Kościół zawsze sprawował mecenat nad kulturą zwłaszcza muzyką, sztuką. W uroczystości poświęcenia wzięli udział kapłani z dekanatu oraz sąsiednich parafii.

Z historii organów w Będziemyślu

Organy znajdujące się obecnie w kościele pw. św. Jacka w Będziemyślu zostały pierwotnie wybudowane dla parafii Cmolas. Budowniczy jak i dokładna data powstania instrumentu nie zostały ustalone. Wiadomo jednak, że organy zostały wybudowane przed 1846 r. Pierwszą odnalezioną wzmiankę dotyczącą organów zawiera protokół sporządzony podczas wizytacji w 1846 r., który krótko je opisuje: „Organum in mediocri statu”. W aktach parafialnych z 1892 r. zachowała się informacja o odbytej rozprawie konkurencyjnej, podczas której: „(…) uchwaloną została budowa wikarówki nowej, reperacya organów i budynków gospodarczych plebańskich”. Brak jest danych czy naprawa organów została przeprowadzona. Następna informacja pochodzi z 1924 r. W sprawozdaniu z wizytacji dziekańskiej zanotowano: „W dobrym stanie konfesjonały, ławki, organy, obrazy”. Wzmiankę o organach podaje również protokół z 1940 r. dotyczący przekazania parafii, który zawiera spis rzeczy znajdujących się w kościele i wymienia: chór z organem.
Samodzielna parafia w Będziemyślu została utworzona przez bp. Leona Wałęgę w 1927 r. Rok przed kanoniczną jej erekcją w sprawozdaniu dziekańskim odnotowano: „brak organu”. Wybudowanie organów dla młodej parafii okazało się zbyt dużym przedsięwzięciem. W roku 1937 ks. Adolf Piechura, ówczesny proboszcz w Będziemyślu opisał kościół następująco: „Biedny kościółek nie posiada jeszcze żadnych organów, na zakup których zdobyć się nie można”. Dopiero w 1967 r. zostały przeniesione z parafii Cmolas do Będziemyśla a odnowione i poświęcone 17 sierpnia 1973 r. Remont przeprowadził Stanisław Czachor organista z Tuchowa. Z inicjatywy ks. proboszcza Ryszarda Polańskiego i Rady Parafialnej została podjęta decyzja o generalnym remoncie organów. Remont organów przeprowadziła firma Mariana Tetlaka z Rzeszowa.

Opis instrumentu

Organy umieszczone są na chórze muzycznym. Szafa organowa pierwotnie przylegała do balustrady chóru, obecnie odsunięta. Prospekt organów neobarokowy, architektoniczny, zdobiony dekoracją snycerską. Jednosekcyjny, dwukondygnacyjny, o płaskim konturze, pięcioosiowy, trójwieżowy na cokole z niższą wieżą środkową i segmentami międzywieżowymi. Uszaki utworzone z wici akantu ozdobione uskrzydlonymi główkami aniołów, jak również woluty utworzone z wici akantu ozdobione postaciami grającymi na trąbkach aniołków są dodatkiem późniejszym (po przeniesieniu do kościoła w Będziemyślu). W zwieńczeniu prospektu rok 1973. Organy mają 13 głosów.

Koncert podczas poświęcenia organów

Podczas uroczystości poświęcenia została przeprowadzona prezentacja organów przez ks. Andrzeja Widaka oraz koncert organowy w wykonaniu dr. Tomasza Zająca (organy) i Beaty Kraski (sopran). W programie koncertu znalazły się utwory J. S. Bacha (fughetta „Przyjdź, narodów zbawienie” oraz „Chwała Bogu wszechmogącemu”), J. Pachelbela (Toccata in e), J. Podbielskiego (Preludium), arie ze zbioru „Arie z różnych autorów zebrane 1768” oraz „Ave Maria” F. Schuberta i G. Cacciniego.
Zaczerpnięte z encykliki „Musicae sacrae disciplina” zdanie, będące tytułem tego artykułu, jest przypomnieniem dla nas wszystkich nie tylko o tym, aby organy miały pierwszeństwo w liturgii, ale również, by należycie troszczono się o nie jako instrument. Wypada również życzyć, by jak najlepiej spełniały swoją funkcję w liturgii i poza nią.