Kolejka w sklepie jest dziś czymś niezwykłym, w przeciwieństwie do obrazków, które tworzyły niedawną przeszłość. Dzisiaj kolejka składa się z dwóch osób. To już dużo, zwłaszcza gdy jedna z nich jest elegancko ubrana, pewna siebie, druga - skromna, nieśmiała, żeby nie powiedzieć - biedna. Sprzedająca jest tylko pracownikiem - przełożony nie płaci jej za ilość sprzedanego towaru, może więc i jakość obsługi nie ma tu znaczenia. Wytworna dama długo marudzi nad każdą sztuką prezentowanego towaru, ogląda, przymierza i... prosi o kolejny. Kręci głową, cmoka, szukając ukrytej wady, wyrażając niezadowolenie z ceny. Jej przeciwieństwo spokojnie czeka na swoją kolej.

Sterta na ladzie rośnie. Klientka nie ma skrupułów, by oglądać kolejne rzeczy. Prosi jeszcze to i tamto. Sprzedająca nie traci cierpliwości; z postawy kobiety emanuje władztwo, wyższość, z którą nie sposób polemizować. I nagle... czar pryska. Z nerwowym fuknięciem właścicielka obu tych cech wychodzi, nie kupiwszy niczego. W powstałej próżni jej następczyni cichutko przekazuje swoją prośbę. Nie wiedzieć czemu, zostaje złowrogo ofuknięta, a towar prezentowany przed chwilą z takim pietyzmem, ląduje na ladzie niedbale rzucony w jej kierunku. Jaka szkoda...

Dwuosobowej kolejce przygląda się kilkuletnie dziecko. Jest jak czysta kartka, gdzie katalog życiowych zasad ma postać zaledwie delikatnego rysunku. Wychodzi bogatsze o to oświadczenie. Być może opowie o swoich spostrzeżeniach komuś ważnemu, a ten Ktoś sprawi, że ów delikatny rysunek nabierze godnych naśladowania kształtów. Być może, jeśli będzie miało dużo szczęścia...