W niedzielę, 18 kwietnia, wraz z biskupami: abp. Józefem Życińskim, bp. Ryszardem Karpińskim i bp. Mieczysławem Cisło oraz licznie zgromadzonymi kapłanami, jubileuszową Mszę św. sprawowali: ks. Henryk Burzyński, ks. Stanisław Chomicz, ks. Zygmunt Dębicki, ks. Kazimierz Gajda, ks. Ryszard Gołda, ks. Józef Kaproń, ks. Stanisław Kowal, ks. Franciszek Łysikowski, ks. Jerzy Misiurek, ks. Henryk Misztal, ks. Stefan Orzeł i ks. Bogusław Wojtasiuk. Przy Ołtarzu zabrakło ks. Władysława Kozaka, który nie mógł uczestniczyć w jubileuszowym spotkaniu. Biskupi i kapłani, wspólnie ze zgromadzonymi wiernymi, dziękowali Bogu za „wszystkie dary, które stały się dziełem jubilatów”, a Miłosierdziu Bożemu polecali tych kapłanów, którzy przeszli do domu Ojca: ks. Józefa Krasa, ks. Leonarda Ligęzę, ks. Bolesława Małka, ks. Tadeusza Pałygę, ks. Lecha Sutryka, ks. Stefan Wronikowskiego i ks. Henryka Wojtunika MS. „Macie powody do wdzięczności - mówił do wzruszonych jubilatów Metropolita Lubelski. - Chrystusowi, który jest Panem czasu, zawierzamy tych, którzy razem z wami pragną podziękować za to, że ponad 50 lat temu, w czasach trudnych dla Kościoła, wybraliście drogę służby. To Bóg powadził was i doprowadził aż tutaj; dziękujmy Mu za wszystko, co stało się waszym udziałem na szlaku kapłańskiej drogi. Ksiądz Arcybiskup życzył jubilatom, by mimo upływu czasu wciąż „podążali za Chrystusem Najwyższym Kapłanem, dostrzegając piękno świata i przeżywając duchową młodość”; by „tak, jak przed 50 laty, mogli odpowiedzieć na pytanie Chrystusa o miłość: Panie, Ty wiesz, że Cię kocham”.
Jubilaci - proboszczowie i budowniczowie kościołów, duszpasterze i katecheci, profesorowie i kapelani na Ziemi Lubelskiej i w różnych zakątkach świata, przez pięćdziesiąt lat mężnie trwali przy Bogu i Kościele, oddając bliźnim serca i zdolności. Wraz z powierzonym sobie ludem wędrowali ku Bogu przez trudne lata komunizmu i w czasie odzyskania upragnionej wolności. Pochylali się nad przesłaniem Soboru Watykańskiego II, nad słowami Prymasa Tysiąclecia i Jana Pawła II. Na szlaku kapłańskiej posługi cierpliwie znosili burze i cieszyli się słońcem. Po latach mogą więc spokojnie powiedzieć za św. Pawłem: w dobrych zawodach wystąpiłem, wiary ustrzegłem… „Dziękujemy Bogu w Trójcy Jedynemu, który pozwolił nam doczekać tak niezwykłego jubileuszu, przypadającego w Roku Kapłańskim. Mamy świadomość, iż to nie nasza zasługa, że wytrwaliśmy wierni Bogu i Kościołowi. Za wszystkie dary, które stały się naszym udziałem, Bogu niech będą dzięki. Szczególną wdzięczność Bogu przez orędownictwo Matki Bożej wyrazimy przed obrazem Pani Jasnogórskiej w Częstochowie” - mówił w imieniu jubilatów ks. prof. Jerzy Misiurek. Ksiądz Profesor wspominał także rodziców, którzy w niełatwych, powojennych czasach, troszczyli się o to, by w ich synach mogło rozwijać się i dojrzewać powołanie do kapłaństwa; przywoływał biskupów, rektorów i wychowawców z seminarium, kapłanów i wiernych, którzy modlitwą i pracą wpisali się w pamięć i serca. „Dzień święceń kapłańskich sprzed 50 lat pozostał w naszej pamięci, bo wtedy dostaliśmy nowe życie - mówił ks. J. Misiurek. - Wszystkich prosimy o modlitewną pamięć, abyśmy nadal mogli Bogu wiernie służyć”.