Darek 29 lat, informatyk:

Rzadko patrzę na obowiązek pomocy słabszemu bliźniemu przez pryzmat tego, iż jestem mężczyzną. Jeśli jednak miałbym rozróżniać takową pomoc na taką, która wina być udzielana właśnie przez mężczyzn, to wyznacznikiem byłyby te sytuacje, które wymagają stanowczości w podjęciu decyzji. Także te, w których konieczne jest spojrzenie na problem bliźniego bez większych emocji. Mężczyzna potrzebny jest również wtedy, kiedy trzeba użyć siły fizycznej, czy to w codziennych obowiązkach czy to zdarzeniach ekstremalnych.
Z drugiej strony, patrząc z perspektywy czasu na własne dzieciństwo i młodość uważam, co może wydawać się trywialne, ale dzisiaj często zapomniane, że są takie aspekty wychowania dzieci, w których mężczyzna sprawdza się zdecydowanie lepiej niż kobieta. Chodzi zarówno o wychowanie własnych dzieci, jak i sytuacje gdy mamy wpływ na dzieci nam powierzone czasowo (np. nauczuciel). Nikt tak jak ojciec nie potrafi wprowadzić syna w zabawy, gry czy zadane obowiązki. Nic tak nie działa kojąco na problemy dziecka jak pewne, stanowcze, a zarazem łagodne spojrzenie ojca, który ma wolę i czas wysłuchać, co mu się ma do powiedzenia.

Mirosław 36 lat, handlowiec:

Szczerze mówiąc myśl o opiece nad starszą osobą wprawia mnie w zakłopotanie. Z jednej strony jest to dorosła osoba, a z drugiej należy ją często traktować jak dziecko. Postawiony jednak wobec takiego problemu opiekowałbym się starszą osobą. Nigdy nie oddałbym mamy lub babci do domu starców. Przecież także i mnie rodzice nie oddali po urodzeniu do przytułku lecz troszczyli się o mnie. Opiekowanie się drugim człowiekiem to wyraz męskości. Jest to postawa rycerska.

Piotrek 23 lata, student:

Przez większą część życie mieszkałem z rodzicami 200 km od miejsca zamieszkania babci. Tak się złożyło, że wybrałem studia w mieście babci. Powstała znakomita symbioza - miałem gdzie mieszkać, a babcia, cierpiąca na poważną chorobę, miała we mnie stałego opiekuna. Początkowo żal mi było, że nie mogłem wracać zbyt późno ze spotkań z przyjaciółmi, bo babci się to nie podobało. Jednak nie buntowałem się więdząc, że jest chora. Aż babcia sama kiedyś zauważyła, że pewnie dlatego jest mi smutno, bo nie mogę spotykać się wieczorami w towarzystwie i wyraziła na to zgodę. To był przełom. Babcia dojrzała moje problemy. Po tej sprawie ja także zacząłem lepiej wsłuchiwać się w jej problemy i nasza więź zacieśniła się. Gdy po kilku miesiącach pojechałem do domu, mama powiedziała, że zmężniałem. I że dzięki temu na pewno znajdę dobrą żonę. Myślę, że tą przemianę spowodowało opiekowanie się starszą osobą.

Antoni 67 lat, rolnik:

Z woli Bożej w wieku 40 lat zostałem wdowcem. Musiałem zaopiekować się już nie tylko gospodarstwem, lecz także niepełnosprawnym synem i schorowaną matką. Początkowo było trudno. Załamałem się. Koledzy zamiast pomocy zaoferowali mi jedynie alkohol, od którego się uzależniłem. Robiłem awantury i przepijałem zarówno własne zarobki, jak i rentę syna po matce. Kiedy przyszedł czas spowiedzi, ksiądz w konfesjonale potrząsnął mną. Powiedział mi, że jeżeli nie zmienię swojego życia, to trafię do piekła i co więcej, będę miał na sumieniu dwoje ludzi. Zapytałem co mam robić. Ksiądz powiedział, że mam naśladować Jezusa i św. Józefa. Jak naśladowałem św. Józefa? Przez bycie cichym i odpowiedzialnym. Przestałem więc się awanturować i pić. Porzuciłem złe towarzystwo, a zająłem się porządną pracą w gospodarstwie. Naśladowanie Jezusa zaś wyglądało tak, że ciągle nadstawiałem drugi policzek. Najczęściej w sytuacjach, gdy matka, która na starość straciła zmysły, robiła mi nieustannie wymówki. Gryzłem się w język i pozwalałem jej nagadać mi, nawet gdy nie miała racji. Jeździłem z nią do lekarzy, kupowałem lekarstwa. Robiłem remonty, aby było jej wygodnie. Kiedy umierała, powiedziała, że mnie kocha. Płakałem wtedy bardziej niż po stracie żony.
Syn zaś, którego musiałem myć i nosić na rękach, mimo iż miał 18 lat, poprosił mnie kiedyś, żebym odmówił z nim Różaniec. Bałem się tego, ja - chłop i różaniec. Dzięki spełnieniu tej prośby nauczyłem się pobożności. Kiedy matka i syn zmarli zostałem sam z różańcem w ręku. Od razu wiedziałem co będę robić do końca życia! Zostałem wolontariuszem wśród niepełnosprawnych. Dzięki temu wszystkiemu, co mnie w życiu spotkało wiem, że bycie prawdziwym mężczyzną, to oddawać swoje życie, by dbać o życie innych.

Zebrał Marcin Konik-Korn