We wspomnienie NMP z Lourdes 11 lutego obchodzimy Światowy Dzień Chorych. To szczególny czas, kiedy w centrum uwagi stawiany jest człowiek chory wraz z wszelkimi uwarunkowaniami jego egzystencji. Światowe Dni Chorych ustanowił Jan Paweł II 13 maja 1992 r., w 11. rocznicę zamachu na jego życie i 75. rocznicę objawień fatimskich. Dzień 11 lutego został wybrany nieprzypadkowo. W 1984 r. właśnie 11 lutego Jan Paweł II ogłosił list apostolski „Salvifici doloris. O chrześcijańskim znaczeniu cierpienia ludzkiego”, a w rok później ustanowił Papieską Radę ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia, która czuwa nad organizacją światowych obchodów Dnia Chorego (ŚDCh). Za każdym razem odbywają się one na innym kontynencie i w innym kraju, zwykle przy jakimś znanym ośrodku kultu maryjnego.
Kościół, za przykładem Chrystusa na przestrzeni wieków pochylał się nad chorymi i cierpiącymi, widząc w tym swoje posłannictwo. Dziś, gdy spoglądamy na państwowe szpitale, nie przychodzi nam nawet do głowy, że rozwój szpitalnictwa tak bardzo mocno wiąże się z Kościołem. Niektóre zakony szpitalne funkcjonują do dziś. Warto wspomnieć szpital św. Karola Boromeusza w Szczecinie, prowadzony przed wojną przez Siostry Boromeuszki, który ma szansę być reaktywowany w formie Centrum Opiekuńczo- Leczniczego.
Na gruncie polskim, jedną z bardziej znaczących postaci minionego wieku w dziedzinie opieki nad chorym, był ks. Michał Rękas (1895-1964), kapłan archidiecezji lwowskiej, który przeszczepił do Polski Apostolstwo Chorych. Jego postulaty o zamianę nazwy „ostatnie namaszczenie” na sakrament chorych, skrócenie postu eucharystycznego dla chorych, częstą Komunię św. dla chorych i zezwolenie na odprawianie Mszy św. w domu chorego, zostały przyjęte na Soborze Watykańskim II, a ich wdrażanie tak naprawdę trwa do dziś.
Jan Paweł II ustanawiając ŚDCh i ich coroczne celebracje chciał uwrażliwić Lud Boży na konieczność zapewnienia chorym jak najlepszej opieki, pomagać chorym w dostrzeżeniu wartości cierpienia. Pragnął, by w duszpasterstwo służby zdrowia włączyły się diecezje, wspólnoty chrześcijańskie, rodziny zakonne. Proklamacja ŚDCh miała również popierać coraz bardziej owocną służbę wolontariatu, przypominać o potrzebie duchowej i moralnej formacji pracowników służby zdrowia, ukazywać znaczenie opieki duchowej nad chorymi ze strony kapłanów diecezjalnych i zakonnych, jak również wszystkich, którzy żyją i pracują obok cierpiących.
Pierwsze orędzie papieskie na ŚDCh w 1993 r. zatytułowane „Miłość do cierpiących miarą poziomu cywilizacji” jasno wskazywało, że celem obchodów ŚDCh jest poruszanie sumień. Ojciec Święty apelował do tych, którzy mają wpływ na los chorego, by służba chorym nie stała się bezduszną biurokracją, by w zarządzaniu pieniędzmi społecznymi unikać marnotrawstwa, a dostępne środki mądrze i bezstronnie rozdzielać. Nauczanie papieskie jest zawsze aktualne, może szczególnie trzeba przypominać je obecnie w Polsce, kiedy zdarza się, że NFZ pozbawia niektórych chorych koniecznej pomocy. Z bólem patrzymy na coraz częstsze relacje telewizyjne przedstawiające rodziców załamanych, ponieważ ich ciężko chorym dzieciom odebrano niezbędne leki. I chociaż zdarza się, że po kilku miesiącach ministerstwo „naprawia” powstały błąd, to, niestety, dla wielu jest już za późno.
Orędzia papieskie towarzyszące kolejnym obchodom ŚDCh są odpowiedzią na problemy współczesnego świata. W tym roku obchody XVIII Światowego Dnia Chorego zbiegły się z 25. rocznicą utworzenia Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia. Jubileuszowe obchody odbędą się w watykańskiej bazylice. Szczególnymi adresatami tegorocznego orędzia Benedykta XVI są kapłani i chorzy: „W obecnym Roku Kapłańskim moją myśl kieruje się szczególnie ku wam, drodzy kapłani ´słudzy chorych´, znak i narzędzie współczucia Chrystusa, który powinien docierać do każdego człowieka naznaczonego cierpieniem. Zachęcam was, drodzy księża, byście nie szczędzili im troski i pocieszenia. Czas spędzony u boku tych, którzy przeżywają próbę okazuje się owocującym łaską dla wszystkich innych wymiarów duszpasterstwa. Zwracam się w końcu do was, drodzy chorzy, i proszę was, byście się modlili i ofiarowywali wasze cierpienia za kapłanów, aby dochowywali wierności swemu powołaniu, a ich posługa była bogata w owoce duchowe, z korzyścią dla całego Kościoła”.
Światowe Dni Chorych są darem nie tylko dla chorych, to wspaniała okazja dla wszystkich ludzi dobrego serca na postępowanie zgodnie z wyobraźnią miłosierdzia wobec tych, którzy źle się mają. Tylko my sami, przynagleni wewnętrznym głosem, możemy podjąć konkretne kroki usłużenia cierpiącemu Chrystusowi - czy to będzie pomoc w dotarciu do świątyni, czy odwiedziny, zrobienie zakupów, poproszenie kapłana z posługą sakramentalną, zorganizowanie rehabilitacji, pomoc w przemieszczeniu się z mieszkania na ulicę i z powrotem, wezwanie lekarza lub pielęgniarki, pomoc w załatwieniu spraw urzędowych, pożyczenie książki lub gazety, czy poczęstowanie kawałkiem świeżo upieczonego ciasta. Nieważne jaka to będzie pomoc, ważne by była uczyniona z miłością, bezinteresownie. Dla chorego znaczyć to będzie więcej niż dwie reklamówki leków.