Nowa parafia w Be łchatowie

1 września 2007 r. arcybiskup metropolita Władysław Ziółek erygował w Bełchatowie parafię pw. Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy. Dwieście czternasta parafia w archidiecezji powstała przez podział parafii farnej pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Obejmuje niemal całe osiedle „Olsztyńskie” znajdujące się w północno-wschodniej strefie Bełchatowa oraz wioski: Dobrzelów, Helenów, Niedyszyna i Myszaki. Jej pierwszym proboszczem mianowany został ks. Antoni Pietras, pełniący przez ostatnie 7 lat posługę wikariusza w parafii św. Jadwigi Królowej w Tomaszowie Mazowieckim.

Adam Tataradziński

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Historia powstania nowej parafii sięga kilku lat wstecz i wiąże się z osobą ks. prał. Aleksandra Łęgockiego (1975-1998), ówczesnego proboszcza bełchatowskiej fary, który złożony chorobą i cierpieniem wyraził wolę, aby na osiedlu „Olsztyńskim” powstała z czasem nowa parafia. Następca ks. Łęgockiego, ks. prał. Janusz Krakowiak szybko zauważył duchowe potrzeby mieszkańców tej części miasta, oczekujących, aby na ich rozrastającym się osiedlu stanął kościół. W 2004 r. ruszyła budowa tymczasowej kaplicy przy ul. Pustej. Aktu poświęcenia kaplicy dokonał w 2005 r. abp Władysław Ziółek. Jej patronką od samego początku była Matka Boża Nieustającej Pomocy. Kapłani z parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny sprawowali tu niedzielne i świąteczne Eucharystie, co ułatwiło uczestniczenie w nich zwłaszcza chorym i starszym mieszkańcom osiedla. Obok świątyni umieszczono obelisk poświęcony pamięci sługi Bożego ks. Jerzego Popiełuszki.
Widząc duchowe potrzeby wiernych, Ksiądz Arcybiskup postanowił w bieżącym roku powołać do istnienia parafię. Liturgiczne wprowadzenie ks. Antoniego Pietrasa na urząd proboszcza miejsca odbyło się w święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. W uroczystej Eucharystii uczestniczył bp Ireneusz Pękalski wraz z duchowieństwem dekanatu bełchatowskiego oraz zaproszonymi gośćmi, a wśród nich kanclerzem kurii metropolitalnej ks. Zbigniewem Traczem i ks. Jackiem Kubisem - ojcem duchownym WSD w Łodzi, którzy koncelebrowali Najświętszą Ofiarę wraz z nowym proboszczem, wprowadzonym przez ks. dziekana Janusza Krakowiaka. Po homilii wygłoszonej przez Księdza Biskupa ks. Antoni Pietras złożył wyznanie wiary i przysięgę wierności.
Wzruszającym momentem było powitanie nowego Proboszcza przez parafian i wyrażenie szczerej wdzięczności wobec dotychczasowych duszpasterzy za wieloletnią opiekę sprawowaną nad nimi. Witając swego nowego Proboszcza, parafianie kierowali słowa wdzięczności pod adresem ks. kan. Janusza Krakowiaka za wszelkie dobro, jakiego dokonał na rzecz nowej parafii.
Budowanie parafii to przede wszystkim troska o relacje ludzi z Bogiem i pomiędzy sobą. Niech w tym dziele nowemu Proboszczowi i wszystkim parafianom dopomaga Najświętsza Maryja Panna Nieustającej Pomocy. Szczęść Boże!

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2007-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Umacnia wiarę

2026-01-20 14:16

Niedziela Ogólnopolska 4/2026, str. 20

Ks. Rafał Witkowski

[ TEMATY ]

Elementarz biblijny

Adobe Stock

Kościół to wspólnota: każdy wnosi w nią niepowtarzalną różnorodność darów i charyzmatów. Na tym tle zdarzają się jednak spory, o czym pisze już św. Paweł Apostoł w Drugim Liście do Koryntian. Nietrudno o brak jednomyślności... Problem jedności istnieje w Kościele od samego początku: „Ja jestem od Pawła, a ja od Apollosa; ja jestem Kefasa, a ja Chrystusa”. Podobnie jest w szerszym kontekście: całą ludzkością od wieków targają spory i rozłamy.

CZYTAJ DALEJ

Wybór ludzi prostych odsłania sposób Boga, który buduje wspólnotę od dołu

2026-01-14 21:02

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Grażyna Kołek

Izajasz mówi do ziemi, która zaznała upokorzenia. Zabulon i Neftali leżały na północy. W VIII wieku przed Chr. te okolice pierwsze przyjęły cios Asyrii i doświadczyły przesiedleń. Prorok pamięta o „drodze nadmorskiej” i o „Zajordaniu”, o szlakach, którymi przechodzili obcy. W takich miejscach rodzi się zdanie o światłości. „Naród kroczący w ciemnościach” opisuje ludzi idących dalej, choć widzą mało. Ciemność w Biblii dotyka nocy, lęku i utraty sensu. Światłość (’ôr) jest znakiem obecności Pana. Ona wschodzi nad tymi, którzy „mieszkają w krainie mroków”, w przestrzeni naznaczonej śmiercią i przemocą. Izajasz mówi o świetle „wielkim”. Ono zmienia sposób widzenia. W tekście brzmi też obietnica pomnożenia narodu. To język życia, które wraca, gdy lud przestaje się kurczyć pod naciskiem. Radość zostaje nazwana „przed Tobą”, przed obliczem Boga. Prorok porównuje ją do radości żniwiarzy i do podziału zdobyczy. To obrazy ulgi po ucisku i oddechu po czasie ciężkiej pracy. Prorok opisuje rozbicie jarzma, kija na barkach i rózgi ciemięzcy. Przywołuje „dzień Midianu”, pamięć zwycięstwa Gedeona. To zwycięstwo przyszło bez siły wielkiej armii. Wskazuje na Boga, który potrafi przerwać spiralę strachu i oddać godność uciskanym. „Galilea pogan” brzmi jak przestrzeń (goyim), narodów. To miejsce mieszane, słabiej chronione, często lekceważone przez centrum. Izajasz widzi tam początek odnowy. Światło rozpala się właśnie na pograniczu. Proroctwo pokazuje Pana, który wchodzi w historię ran i czyni ją miejscem nowego początku. W tej obietnicy Pan sam staje się światłem drogi.

CZYTAJ DALEJ

Prezydent: Imperia upadają, a wolność trwa i zawsze zwycięży

2026-01-25 13:54

PAP
/KPRM

[ TEMATY ]

Karol Nawrocki

KPRM

Historia uczy, że tyranie opierają się na strachu i zapomnieniu. Wolność natomiast opiera się na pamięci i solidarności - powiedział w niedzielę prezydent Polski Karol Nawrocki w Katedrze Wileńskiej podczas uroczystości upamiętniających 163. rocznicą wybuchu powstania styczniowego.

Podziel się cytatem Zaznaczył, że historia zatacza koło, a jej najgroźniejsze momenty zawsze zaczynają się od próby odebrania innym prawa do wolności. - Ale to od nas zależy, czy zatoczy je jako powrót do niewoli, czy jako potwierdzenie, że Europa wyciągnęła wnioski ze swojej przeszłości - zaznaczył.

CZYTAJ DALEJ

Reklama