16 czerwca 2001 r. zmarł ks. prof. Tadeusz Sikorski, wykładowca teologii moralnej w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi oraz w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

W 6 miesięcy po śmierci, 22 listopada 2001 r., odbyła się sesja poświęcona Zmarłemu, która składała się z dwóch części: naukowej i wspomnieniowej. Na zakończenie została odprawiona przez Księży Profesorów Msza św. pod przewodnictwem bp. Ireneusza Pękalskiego. Homilię wygłosił ks. prof. Jan Pryszmont.

W imieniu Księdza Arcybiskupa powitał licznie zebranych uczestników spotkania rektor WSD - ks. dr Janusz Lewandowicz. Następnie bp Adam Lepa dokonał wprowadzenia, życząc, by piękno myśli, słowa i przyjaźni, jakim odznaczał się Ksiądz Tadeusz, powróciły w czasie tego spotkania.

Osobę Księdza Profesora przybliżył w sposób niezwykle interesujący jego kursowy kolega - ks. prof. Antoni Just.

Z kolei Główne intuicje teologiczne ks. prof. T. Sikorskiego zaprezentował jeden z jego uczniów, ks. dr Stanisław Skobel, rektor Instytutu Teologicznego w Łodzi. Podkreślił, iż Ksiądz Tadeusz jest autorem 2 książek, 168 artykułów, kilkudziesięciu haseł w Słowniku Teologicznym pod red. ks. Andrzeja Zuberbiera oraz promotorem ponad 70 prac magisterskich. W przebogatej spuściźnie naukowej Księdza Profesora powracają nieustannie: miłość Boga i człowieka, przybliżanie nauki Soboru Watykańskiego II, idea Kościoła otwartego na wyzwania współczesnego świata, miejsce Paschy w życiu chrześcijanina, a także zgłębiona idea pielgrzymowania. Warsztat naukowy ks. Sikorskiego zbudowany jest na głębokiej teologii o. Congara, o. Chenu czy De Lubaca, natomiast kluczem do uprawianej przez niego teologii jest miłość.

Mówi się, że jednym z najlepszych znawców teologii ks. Sikorskiego jest jego przyjaciel, ks. prof. Marian Graczyk, wykładający na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego i Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Swoje wystąpienie zatytułował: Ks. prof. Tadeusza Sikorskiego logoteologia. Autor podkreślił, iż w tekstach ks. Sikorskiego podejmowana przez niego refleksja nad Słowem Bożym przywraca sens ludzkiemu życiu, pomaga w odnajdywaniu siebie w Bogu. Stąd tak często, niemal do znudzenia, powracał do dwóch ewangelicznych przypowieści: o synu marnotrawnym i o miłosiernym Samarytaninie.

Wielką niespodzianką w czasie sesji był film pt. Do Jerozolimy, dedykowany ks. Sikorskiemu, a przygotowany przez redakcję katolicką Łódzkiego Ośrodka Telewizji Polskiej. Dyrektorem tej redakcji jest ks. Jarosław Nowak. Warto podkreślić, że ks. Sikorski od samego powstania programów katolickich w łódzkiej TV ściśle z nią współpracował, podobnie jak z diecezjalnym Radiem Emaus, a później Plus.

Po filmie można było obejrzeć ciekawą wystawę zawierającą zdjęcia z życia Księdza Profesora, jego książki, artykuły oraz niektóre prace magisterskie pisane pod jego kierunkiem. Wystawę przygotowali klerycy WSD pod kierunkiem ks. prof. Jana Wolskiego.

Druga część spotkania miała charakter wspomnień i ciekawych świadectw o ks. Sikorskim.

Ks. prof. Jan Pryszmont z Warszawy, z którym Ksiądz Tadeusz przez długi czas pracował na ATK, mówił o nim jako koledze, przyjacielu, wspaniałym wykładowcy. Podkreślił precyzję myśli ks. Sikorskiego i ogromną kulturę w sposobie jej wyrażania.

Następnie ks. prał. Bogdan Nowacki, kolega ze studiów seminaryjnych Księdza Profesora, wydobył rys duszpasterski jego kapłaństwa. Podkreślił, iż interesował się życiem parafii dużych i małych, wysoko cenił sobie prostotę i szczerość ludzi, potrafił cieszyć się każdym, nawet najmniejszym sukcesem duszpasterskim, lubił dobrze przygotowaną liturgię. Sam głosił rekolekcje, także dla dzieci, zatroskany był o autentyczność słowa i gestu. Ksiądz Prałat nazwał spotkania z ks. Sikorskim prywatnymi korepetycjami z teologii. Okazuje się, że dobry teolog może być również duszpasterzem, a wytrawny duszpasterz potrzebuje teologii.

Kolejne świadectwo złożył jeden z najmłodszych uczniów Księdza Profesora, ks. Jarosław Fijałkowski, wikariusz z Wolborza. Podkreślił w swoim wystąpieniu, w jaki sposób przygotowywano prace magisterskie, jak przebiegało seminarium naukowe. Dodał, że choć Ksiądz Profesor mówił wolno i chodził powoli, to jednak myślał szybko. Potrafił także zachwycać się ciekawymi ludźmi, niezwykłymi wydarzeniami, poglądami. Pasjonowała go literatura i muzyka.

Na zakończenie swoimi wspomnieniami podzieliła się uczennica ks. Sikorskiego, dziewczyna z Bieszczad - jak ją nazywał - Jadwiga Potoczna. Jej świadectwo dotyczyło przyjaźni opartej i realizowanej w korespondencji. W swoich listach Ksiądz Profesor podkreślał ciągle, że każdy człowiek jest ważny, że jego problemy trzeba podejmować, że świeccy mają swoje miejsce w Kościele. Z ogromną wrażliwością i zatroskaniem dzielił się w listach tym, czym żył, czego doświadczał.

Ks. Andrzej Świątczak, prowadzący spotkanie, przedstawił wypowiedź ks. prof. Janusza Nagórnego, szefa polskich moralistów, który podkreślił wysokiej klasy profesjonalizm, jaki przejawiał się w twórczości i wypowiedziach ks. Sikorskiego, oraz jego urok osobisty.

Następnie ks. Grzegorz Kopytowski, opiekujący się troskliwie i do końca Księdzem Profesorem, odczytał dwa listy-świadectwa: ks. prof. Stanisława Olejnika oraz dziekana Wydziału Teologicznego UKSW w Warszawie, ks. prof. Stanisława Urbańskiego. Ks. prof. Olejnik wyraził przekonanie, iż ks. Sikorski przez swoją pracę naukową, badawczą, dydaktyczną i publicystyczną zasłużył się polskiej teologii moralnej, Kościołowi w Polsce i polskiemu społeczeństwu. Natomiast Ksiądz Dziekan w imieniu rady Wydziału, do której przez wiele lat należał ks. Sikorski, podziękował za wkład naukowy w rozwój teologii moralnej w Polsce, za ubogacenie jej myślą francuską, za kształtowanie tylu przyszłych kapłanów i teologów świeckich oraz za niezwykłą i subtelną kulturę słowa.

Gdyby ktoś jeszcze chciał się podzielić swoimi wspomnieniami dotyczącymi ks. prof. Tadeusza Sikorskiego, prosimy wysłać je pod adresem: Wyższe Seminarium Duchowne, ul. św. Stanisława Kostki 14, 90-458 Łódź do 15 marca br.