W marcu 2006 r., w święto Zwiastowania, a zarazem w Dzień Świętości Życia, wspólnota parafialna z bazyliki św. Jacka w Chicago podjęła się dzieła Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego. Ponad 1500 parafian zobowiązało się do modlitwy w intencji obrony życia nienarodzonych. W dzień Bożego Narodzenia minęło więc dokładnie dziewięć miesięcy od tego wydarzenia.
25 i 26 marca, kiedy to na wszystkich Mszach św., polskich i angielskich, rozpoczęła się bezpośrednia realizacja programu Duchowej Adopcji, były dniami szczególnymi w parafii. Do nich bowiem przygotowywano się już kilka tygodni wcześniej poprzez informowanie parafian, wystrój kościoła i stworzenie składającej się z ośmiu tablic wystawy na temat życia, jego obrony i pomocy kobietom dotkniętym syndromem postaborcyjnym.
Przygotowany przez młodzież z bazyliki program Duchowej Adopcji nie skończył się z dniem podpisania deklaracji. O modlitwie i zobowiązaniach z nich płynących przypominano w ogłoszeniach parafialnych. Raz w miesiącu pojawiały się również w biuletynie informacje na temat rozwoju dziecka w łonie matki. Miało to na celu uświadomienie nam wszystkich, że modlimy się za konkretne dziecko, które rozwija się, rusza, oddycha. Nawiązana została też współpraca z Women’s Center, ośrodkiem pomocy dla kobiet. I każdy z nas powienien wiedzieć, że nie ma w życiu sytuacji bez wyjścia, są miejsca i są ludzie, którzy mogą nam pomóc. Trzeba nam szukać pomocy u Boga i znajdować ją przez ludzi, których On stawia na naszej drodze. Podobnie św. Józef wziąwszy odpowiedzialność za Maryję ufając Bogu nie pozostał bierny. Przybywszy do Betlejem szukał miejsca dla Maryi, pukał do każdych drzwi, prosił o pomoc. I my również wiedząc, że zdarzają się w życiu sytacje trudne o tą pomoc powinniśmy prosić lub ofiarować ją innym.
Program Duchowej Adopcji zakładał duchowe i materialne wsparcie tych dzieci, które zaadoptowaliśmy, a których imię zna tylko Bóg. Na początku Adwentu przed ołtarzem Matki Bożej pojawił się duży złóbek, do którego można było składać nowe ubranka i rzeczy potrzebne noworodkom. Każdy czynił to mając na myśli to konkretne dziecko, które przez dziewięć miesięcy otaczał modlitewną pamięcią. Kupując i ofiarując wszystkie te rzeczy wielu z parafian i gości ofiarowało dar serca najmniejszym i najbardziej w tej chwili potrzebującym z nas. Taka doraźna, konkretna pomoc jest wyrazem naszej troski i wypływa z ducha modlitwy, który wzywa do czynu. Wszystkie ofiary i trudy podjęte w intencji duchowo adoptowanego dziecka, a przede wsystkim pamięć w modlitwie są Bogu wiadome i nie pozostają bez odpowiedzi.
W czasie Adwentu i Bożego Narodzenia w sposób szczególny akcentowane było i przeżywane misterium życia. W powiązaniu z Duchową Adopcją pozostawały cztery bramy adwentowe, na których powieszone tablice z tekstami biblijnymi mówiły o tajemnicy wcielenia, a zarazem tajemnicy każdego życia, którego Bóg chce i udziela ku temu potrzebnych środków. Ostatnia tablica z tekstem z księgi Izajasza (Iz 9,5) „Dziecię się nam narodziło, Syn został nam dany” wyrażała wiarę, że dla Boga nie ma nic niemożliwego. Natomiast przesłaniem krótkiego filmu wyświetlanego przed Mszą św. na zakończenie Duchowej Adpocji, było ukazanie życia jako największego daru ofarowanego nam przez Boga, za który jesteśmy odpowiedzialni. Musimy więc stać w obronie każdego życia, nie tylko tego bezbronnego, nienarodzonego dziecka, ale walczyć o to byśmy godne przeżyli również nasze własne.
Okres trwania Duchowej Adpopcji był również dla młodzieży, która przygotowała cały program, czasem swoistych rekolekcji wspólnotowych. Wychodzić trzeba jej było poza własny egoizm, poświęcać swój wolny czas i siły, podejmować wyrzeczenia w intencji dzieci, znajdować czas na modlitwe. Duchowa Adopcja przygotowała ich również do odpowiedzialności nie tylko za przeprowadzenie do końca programu, ale przede wszystkim do ich własnych, osobistych wyborów. Pozwalała z ufnością, z wiarą, patrzeć w przyszłość i zobaczyć, że nie każde nowe życie jest kochane i trzeba nam uczyć się je kochać.
Radość wypływająca z prawdy o narodzeniu Syna Bożego, rodzącym się w każdym dziecięciu, towarzyszyła nam w czasie trwania całego programu, a w sposób szczególny w dniu zakończenia Duchowej Adopcji, który był zarazem dniem narodzin Jezusa.
25 grudnia ub.r. zakończył się więc dziewięciomiesięczny okres modlitwy za dzieci duchowo adoptowane w bazylice św. Jacka. 4 marca będziemy obchodzić narodziny kolejnych 421 dzieci z kościoła św. Stanisława Biskupa i Męczennika, który był drugą parafią jaka przeprowadziła Duchową Adopcję na wszystkich Mszach św. polskich i angielskich jednego dnia. Ufamy, że dzieło ratowania życia nienarodzonych stanie się bliskie wielu sercom i będzie przemieniać nasze własne.