W odbudowanej katedrze ormiańsko-katolickiej w Aleppo została odprawiona Msza w intencji pokoju w Syrii. Obecni byli biskupi katoliccy wszystkich obrządków oraz prawosławni. Uroczystości przewodniczył zwierzchnik miejscowej wspólnoty ormiańskiej, abp Boutros Marayati. Modlitwa wyrażała pragnienie spojrzenia z nadzieją w przyszłość, że pomimo różnic, chrześcijanie i muzułmanie mogą żyć razem.
Krzysztof Ołdakowski SJ /vaticannews.va /Aleppo (KAI)
Jak stwierdził chaldejski biskup Aleppo, Antoine Audo, celebracja była wspólnym świadectwem obecności, wiary oraz wytrwałości.
„Pokój jest drogą nadziei. Przeżywaliśmy ten dzień wspólnie. To są takie małe znaki nadziei, które pokazują, że Kościół jest obecny, daje świadectwo. Idzie razem ponad podziałami, niezależnie od panującej wokół przemocy – stwierdził bp Audo. - Abp Marayati powiedział, cytując papieża Franciszka, że chcemy budować mosty, a nie mury. Pragniemy zachęcać do uruchamiania dynamiki komunii, tworzyć ekumenizm, który daje chrześcijanom impuls do budowania jedności, klimatu wzajemnego szacunku. To wszystko zamiast podziałów, uczucia pogardy czy niechęci”.
Biskup zauważył, że poprzez toczącą się od wielu lat wojnę, dzięki działalności Caritas, ludzie odkryli prawdziwe oblicze Kościoła zaangażowanego w pomoc biednym, w tworzenie atmosfery szacunku i dialogu.
Na pomoc uchodźcom z Syrii Pallotyńska Fundacja Misyjna Salvatti.pl zebrała blisko 60 tys. złotych. Fundusze udało się pozyskać w ramach wielkanocnej akcji „Pisanka dla Syrii”.
Do świątecznego wydania jednego z popularnych tygodników opinii była dołączona dekoracja na pisankę z prośbą o dobrowolną wpłatę na rzecz Syrii. Fundusze zostaną przekazane ks. Bernardowi Nasrallahowi, proboszczowi w parafii w Kaa, który prowadzi ośrodek zdrowia dla uchodźców oraz szkołę dla syryjskich dzieci. Edukacja młodzieży jest jego największą troską.
Wielki Post to czas, w którym Kościół szczególną uwagę zwraca na krzyż i dzieło zbawienia, jakiego na nim dokonał Jezus Chrystus. Krzyże z postacią Chrystusa znane są od średniowiecza (wcześniej były wysadzane drogimi kamieniami lub bez żadnych ozdób). Ukrzyżowanego pokazywano jednak inaczej niż obecnie. Jezus odziany był w szaty królewskie lub kapłańskie, posiadał koronę nie cierniową, ale królewską, i nie miał znamion śmierci i cierpień fizycznych (ta maniera zachowała się w tradycji Kościołów Wschodnich). W Wielkim Poście konieczne było zasłanianie takiego wizerunku (Chrystusa triumfującego), aby ułatwić wiernym skupienie na męce Zbawiciela. Do dzisiaj, mimo, iż Kościół zna figurę Chrystusa umęczonego, zachował się zwyczaj zasłaniania krzyży i obrazów.
Współczesne przepisy kościelne z jednej strony postanawiają, aby na przyszłość nie stosować zasłaniania, z drugiej strony decyzję pozostawiają poszczególnym Konferencjom Episkopatu. Konferencja Episkopatu Polski postanowiła zachować ten zwyczaj od 5 Niedzieli Wielkiego Postu do uczczenia Krzyża w Wielki Piątek.
Zwyczaj zasłaniania krzyża w Kościele w Wielkim Poście jest ściśle związany ze średniowiecznym zwyczajem zasłaniania ołtarza. Począwszy od XI wieku, wraz z rozpoczęciem okresu Wielkiego Postu, w kościołach zasłaniano ołtarze tzw. suknem postnym. Było to nawiązanie do wieków wcześniejszych, kiedy to nie pozwalano patrzeć na ołtarz i być blisko niego publicznym grzesznikom. Na początku Wielkiego Postu wszyscy uznawali prawdę o swojej grzeszności i podejmowali wysiłki pokutne, prowadzące do nawrócenia. Zasłonięte ołtarze, symbolizujące Chrystusa miały o tym ciągle przypominać i jednocześnie stanowiły post dla oczu. Można tu dopatrywać się pewnego rodzaju wykluczenia wiernych z wizualnego uczestnictwa we Mszy św. Zasłona zmuszała wiernych do przeżywania Mszy św. w atmosferze tajemniczości i ukrycia.
W diecezji sosnowieckiej trwa peregrynacja obrazu Matki Bożej. Jest samochód, jest trasa, są godziny co do minuty. Ale to wszystko przestaje mieć znaczenie w jednej chwili. Kiedy obraz jest wnoszony. Kiedy ludzie milką. I kiedy – bez żadnego sygnału – zaczynają klękać. O tej drodze, która nie jest tylko przejazdem, opowiada ojciec Karol Bilicz, paulin, jeden z dwóch „kierowców Maryi” w Polsce. Rozmawia Dominika Bem.
Zacznijmy od rzeczy, która brzmi niemal jak metafora, a przecież jest bardzo konkretna. Ojciec jest „kierowcą Matki Bożej”. Kim właściwie jest kierowca Maryi?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
