Jan Paweł II w encyklice Redemptoris missio napisał, że pierwszym współczesnym „areopagiem” jest świat środków przekazu, który jednoczy ludzkość i czyni z niej „światową wioskę”.
Instrukcja duszpasterska Aetatis novae z 1992 r. mówi, że „nie ma dziś takiego miejsca, w którym nie daje się odczuć wpływu środków przekazu na postawy religijne i moralne, na reformy polityczne i społeczne czy na wychowanie”.
Zjawiskiem naszych czasów jest nowa ewangelizacja przez prasę katolicką czy fale eteru. Potrzebę tworzenia mediów katolickich odkrył w pierwszych latach XX w. sługa Boży ks. Ignacy Kłopotowski. Z pewnością można powiedzieć, że jest on pionierem wykorzystania mediów w służbie ewangelizacji. Dostrzegł on skuteczność oddziaływania prasy katolickiej na kształtowanie postaw, serc i umysłów sobie współczesnych. Widział zapotrzebowanie społeczeństwa na rzetelną informację. Nieustannie podkreślał, że trzeba żyć wiarą, patrzeć na codzienność w aspekcie wiary. Mówił: „Prasa katolicka jak misjonarz pracuje”.
Sługa Boży ks. Ignacy Kłopotowski żył w latach 1866-1931. Urodził się na Podlasiu w Korzeniówce k. Drohiczyna. Pochodził z rodziny drobnej szlachty. Okres jego dzieciństwa i młodości przypadł na czasy niespokojne, ucisku zaborców. Jedynie ostatnie lata życia przyszło mu spędzić w wolnej Polsce. Sługa Boży otrzymał staranne wychowanie katolickie. Ojciec - Jan - prześladowany za uczestnictwo w powstaniu styczniowym, wszczepił synowi wraz z wiarą w Boga wielką miłość do Ojczyzny.
6-letnie gimnazjum Ignacy ukończył w Siedlcach. Dalszą formację intelektualną i duchową rozpoczął w Seminarium Duchownym w Lublinie, a następnie w Akademii Duchownej w Petersburgu, którą ukończył ze stopniem magistra teologii.
5 lipca 1891 r. przyjął święcenia kapłańskie w katedrze lubelskiej z rąk bp. Franciszka Jaczewskiego. Mszę św. prymicyjną odprawił na Jasnej Górze przed cudownym wizerunkiem Królowej Polski.
W latach 1891-1908 pracował w Lublinie. Został wykładowcą w lubelskim Seminarium Duchownym, wikariuszem parafii Nawrócenia św. Pawła i kapelanem szpitala św. Wincentego. W 1892 r. objął wikariat katedralny w Lublinie. W 1896 r. otrzymał nominację na rektora kościoła św. Stanisława w Lublinie. Równocześnie z pracą duszpasterską w parafii inicjował i prowadził w Lublinie liczne dzieła charytatywne i oświatowe, rozpoczął też działalność wydawniczą.
W 1908 r. Sługa Boży przeniósł się z Lublina do Warszawy. Tu podjął przede wszystkim rozpoczęte już w Lublinie dzieło wydawnicze jako apostolat Słowa Bożego drukowanego. W Warszawie, podobnie jak w Lublinie, jednocześnie z działalnością wydawniczą łączył zadania duszpasterskie. W 1920 r. założył w stolicy Zgromadzenie Sióstr Loretanek dla szerzenia dobrej prasy katolickiej.
W działalności ks. I. Klopotowskiego zauważa się ciągły rozwój w wyborze środków upowszechniających zasady wiary katolickiej i budzenie poczucia narodowego wśród robotników i mieszkańców wsi. Pośród tej różnorodnej działalności na pierwsze miejsce wysuwa się praca wydawnicza. W publicystyce i pracy wydawniczej odnalazł on, obok powołania kapłańskiego, swoje szczególne powołanie.
Sługa Boży jest jednym z twórców prasy katolickiej w Polsce międzywojennej. Wydawał wiele broszur i pism religijnych. Dobrą książkę i czasopismo nazywał „chlebem dla duszy”.
Polak-Katolik to dziennik, który Sługa Boży wydawał przez 20 lat, początkowo w Lublinie (od 1906 r.), potem w Warszawie (1908-20). Był on w szczególności skierowany do tworzącej się wówczas warstwy robotniczej i rzemieślniczej. Na łamach swego dziennika apelował o „rozbudzenie dziennikarskiego sumienia, o popieranie i rozszerzanie dzienników i pism uczciwych”, postulował „zwalczanie gazet złych”.
Posiew - to tygodnik adresowany do mieszkańców wsi. Był on własnością Sługi Bożego przez 21 lat, od 1906 r. wydawanie czasopisma było zawieszone na 2 lata podczas I wojny światowej.
Kółko Różańcowe - miesięcznik, który Sługa Boży wydawał i redagował w Warszawie przez 22 lata, od 1909 r. Pismo skierowane było do Bractw i Kółek Żywego Różańca. We wstępnym artykule programowym Sługa Boży napisał: „Przez Kółko Różańcowe pragniemy nauczyć dobrego odmawiania Różańca św., wpływać, żeby wreszcie Bractwa Różańcowe i Kółka Żywego Różańca, bogate miłością Boga i bliźniego, potrafiły zrobić wiele, wiele dobrego”.
Anioł Stróż - pismo młodzieżowe, które wychodziło z inicjatywy Sługi Bożego w Warszawie od 1911 r. i było przez niego prowadzone przez 8 lat. Adresowane było do dzieci wiejskich, zwłaszcza tych, które pozostały poza zasięgiem oddziaływania szkoły.
Od 1922 r. ks. Kłopotowski był redaktorem i wydawcą Przeglądu Katolickiego, adresowanego głównie do duchowieństwa i do inteligencji katolickiej.
Od 1927 r. zaczął ukazywać się w Warszawie miesięcznik Głos Kapłański, którego redaktorem był ks. Kłopotowski. Pismo miało charakter praktyczny, wspomagało duchowieństwo pracujące w duszpasterstwie parafialnym.
Wszystkie pisma wydawane przez ks. I. Kłopotowskiego cieszyły się poparciem Episkopatu Polski. Ks. Kłopotowski podejmował na łamach redagowanych i wydawanych pism szeroki wachlarz tematyczny - tematy religijne, patriotyczne, społeczne. Jako kapłan prowadził katechezy, uczył miłości Boga i człowieka, uczył wiary, uświadamiał narodowo, szerzył oświatę. To był jego program, z którym chciał dotrzeć do różnych grup społecznych i religijnych. Na łamach Wiadomości Archidiecezjalnych Warszawskich, pisząc o swojej działalności wydawniczej, oświadczył: „Chodzi mi jedynie o apostołowanie”.
Sługa Boży łączył zaangażowanie w budowę katolickich mediów z heroicznością cnót i gorliwie wypełnianą posługą kapłańską. Wiedział, że powołaniem kapłana jest przede wszystkim prowadzenie ludzi do zbawienia, środki natomiast, którymi ksiądz się posługuje, są w jakimś sensie wtórne w stosunku do jego gorliwości i ducha służby.
Ks. Ignacy Kłopotowski zdawał sobie sprawę, że w XX-wiecznym społeczeństwie środki medialnego przekazu będą miały ogromne znaczenie, że to one będą kształtowały świadomość społeczeństwa.
Dzieło swego założyciela po dziś dzień kontynuują Siostry ze Zgromadzenia Sióstr Loretanek. Apostołują one, wydając własne czasopisma: Różaniec, Anioł Stróż, ale też drukując religijne książki i czasopisma. Siostry stale pamiętają o słowach Sługi Bożego: „Prasa katolicka jak misjonarz pracuje”.