Jesteśmy słabi, grzeszni, obarczeni grzechem pierworodnym, sami nie potrafimy nic albo prawie nic i tylko z Nim możemy wszystko. Chrystus w czasie Wielkiego Postu chce nam pokazać, że tylko w Krzyżu jest nasza siła, w Jego ramionach nasze zbawienie.
Gdy jesteśmy w kościele, słyszymy te słowa, modlimy się, wszystko to wydaje się nam oczywiste, przyjmujemy je i ufamy im. Dlaczego więc, wychodząc z domu, już będąc na ulicy czy w pracy, tak daleko nam do świętości? Wokół nas takie zawirowania, duże tempo życia, tyle pokus, informacji nas zalewających. Jak więc wybrać te istotne, najważniejsze?!
Kocham Cię, Boże! Pomóż mi, abym w szarej codzienności umiała oddzielić dojrzałe kłosy od chwastów. Lękamy się o przyszłość, o jutro, a nasze dziś wygląda byle jak! Zaufaj więc Bogu. „Nabieraj otuchy i nie bój się niczego. Jezus jest z Tobą przez cały czas, więc czego trzeba się obawiać?” (Listy św. Ojca Pio, 10 X 1916 r.)
Na czas Wielkiego Postu powinniśmy swoje postanowienia i poprawę życia ofiarować Panu. To przecież czas łaski, święty czas. Ktoś nie je słodyczy, ktoś mięsa, ktoś inny odmawia sobie innych przyjemności, ale z tęsknotą czeka na święta, by móc znów żyć po staremu. Chyba nie o to chodzi. Nie w wyrzeczeniach problem, lecz w życzliwości międzyludzkiej, pomocy drugiemu, uśmiechu czy też słowach otuchy i ciepła dla bliskich.
A modlitwa?! „W książkach szukamy Boga, w modlitwie Go odnajdujemy”. Czy tą wielką prawdę potrafimy docenić i z gorliwością oddajemy się modlitwie?! Przecież to Chrystus powiedział: „proście, a będzie wam dane [...], kołaczcie, a otworzą wam” (Mt 7, 7). „Módl się i nigdy nie ustawaj”. Ale nam jest trudno, bo wciąż czasu nie mamy, bo serial w telewizji, bo ploteczki i bulwarowa prasa czeka… Lubimy ponarzekać, bo politycy tylko ciągle dla siebie, że korupcja, że prywata, że bogacenie się na najuboższych… Zacznij od siebie! Zacznijmy do siebie! Małymi kroczkami. Drogą małych wyrzeczeń.
Maryja ukazuje nam drogę rozwoju. Jest to droga stroma, droga wąska i trudna. Ale dla tego, kto pragnie, jest to droga, która prowadzi do prawdziwej radości” (Jan Paweł II, Jasna Góra, sierpień 1991r.). Tylko droga, po której idziemy z Maryją trzymając w ręku różaniec św., pozwoli nam osiągnąć cel, jakim będzie prawdziwie głębokie i radosne przeżycie Świąt Wielkanocnych.
Śpiewajmy Gorzkie Żale. One nie są dla osób starszych, jak myślą niektórzy, które nie mają dodatkowych niedzielnych „atrakcji”, idą drugi raz w niedzielę do kościoła… To przecież w gorliwym przeżywaniu misterium Gorzkich Żali i odprawianiu Drogi Krzyżowej zaczerpniemy siły do osiągania codziennej przyjaźni z Bogiem. Nie ludziom mamy się podobać, ale Bogu. Ale trudno podobać się Bogu, jeśli nie zauważymy drugiego, potrzebującego człowieka.
Dlatego okres Wielkiego Postu to czas radości, zadumy i wyciszenia się, a nie smutku, jak niektórzy uważają, bo w ranach Chrystusa, kontemplacji ich - znajdziemy źródło, cudowne źródło do godnego życia. Wpatrujmy się w Krzyż Święty. Bowiem jak powiedział św. Ojciec Pio: „Krzyż Cię nigdy nie przygniecie, jego ciężar może Tobą zachwiać, lecz jego moc Cię podtrzyma”.