Pomnik kard. Bolesława Kominka stanie jesienią przyszłego roku na Wyspie Piaskowej, blisko mostu Tumskiego. Tak, żeby było widać go z przejeżdżających tramwajów. Fundatorem jest miasto Wrocław.
Okazją jest 40. rocznica wydania słynnego listu biskupów polskich do biskupów niemieckich. Wystosowany 18 listopada 1965 r., dał początek pojednaniu polsko-niemieckiemu i stabilizacji kanonicznej na ziemiach zachodnich i północnych Polski, przyłączonych w 1945 r. do Macierzy.
Orędzie zawierające pamiętne słowa „wybaczamy i prosimy o wybaczenie” wywołało u I sekretarza KC PZPR wściekłość. Niemcy w zbiorowej świadomości były wówczas jeszcze największym wrogiem i zagrożeniem dla Polski, a jedyny słuszny monopol na ewentualne odprężenie między Polską a Niemcami miała partia. Tymczasem list wywołał nie tylko zmiany w zbiorowej świadomości, ale i wyprzedził sukcesy ówczesnych władz polskich w polityce niemieckiej. Był bardzo odważnym krokiem, bo wojenne rany były wciąż świeże. Zwłaszcza we Wrocławiu, gdzie wiele osób żyło na walizkach, nie wierząc w trwałość granic wytyczonych po 1945 r. Uważano, że powrót Niemców to tylko kwestia czasu. Dezaprobata głosu pojednania byłaby pewnie powszechna, gdyby nie niechęć przeważającej cześci społeczeństwa do władz komunistycznych i wręcz nieograniczone zaufanie do Kościoła.
Z perspektywy czasu widać, jak ważnym głosem był list biskupów. Kościół torował drogę poglądom wówczas szokującym, a obecnie oczywistym. Odważył się mówić w imieniu społeczeństwa polskiego, biorąc na siebie rolę pioniera. Paradoksalnie najbardziej do listu biskupów przekonały społeczeństwo polskie wściekłe ataki mediów inspirowane przez władze, nie dające szansy Kościołowi na odpowiedź.
Kard. Kominek, urodzony w 1903 r. na Górnym Śląsku (w Radlnie koło Rybnika), studiował w Śląskim Seminarium Duchownym w Krakowie i jednocześnie na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1927 r. w Katowicach, biskupie - w 1954 r. w tajemnicy przed władzami komunistycznymi. Rządcą archidiecezji wrocławskiej został w 1956 r., administratorem apolstolskim we Wrocławiu - w 1967 r., arcybiskupem metropolitą wrocławskim - w 1972 r., kardynałem - w 1973 r. Jego zasługi dla Kościoła wrocławskiego trudno wymienić. Dotąd odbywają się Wrocławskie Dni Duszpasterskie, zainicjowane przez niego. Zmarł w 1974 r. Pochowano go w podziemiach archikatedry wrocławskiej.