Mocarny siewco miłości
Pokorna postaci w habicie
Jak wielki plon w obfitości
Dało Twe krótkie życie!

Tam, kędy wiodła Cię droga
Maksymilianie Święty
Zostawał wieczny ślad Boga
I Jego plan niepojęty.

W wielkim cierpieniu pogardy
Gdy ciemność zła panowała
Oddałeś bratu swe skarby
To miłość zło zwyciężała.

Spopielili kruche Twoje ciało
By zniszczyć i rozsypać dobroć
Które, gdy prochem się stało
Wydało stukrotny owoc.

Po całej ziemi rozsiane
Okruszki Twej wielkiej ofiary
Z miłością szczerą nam dane
Relikwią świętą się stały.

Nazwano Cię wielkim patronem
Dla tych, co dzielą z innymi
Krople swej krwi uronione
By darem z siebie uczynić.

Za Twoim przykładem rycerze
Stoją u stóp Maryi
By bronić świętości w wierze
Strzec Chrystusowej świątyni

W gronie naszych patronów
Uczcimy Cię szczerą modlitwą
Prosimy umocnij nas wierze
Jak rycerzy przed bitwą!

4 września 2004 r., Lwówek Śląski