5 października br. minęła 50. rocznica śmierci s. Stanisławy Ambroziak ze Zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy od Niepokalanej Maryi.
Urodziła się ona 6 maja 1895 r. we wsi Marianów, par. Rajsko, w pow. kaliskim, z rodziców Walentego i Konstancji z Nowickich. Do Stowarzyszenia Kobiet Wspólnej Pracy we Włocławku (przekształconego w 1922 r. w Zgromadzenie) została przyjęta 20 lipca 1921 r., śluby wieczyste złożyła 25 marca 1927 r. W Zgromadzeniu przez długie lata prowadziła sklep galanteryjny we Włocławku, przy ul. 3 Maja. 5 września 1926 r. została obrana trzecią radną generalną, a następnie, 28 sierpnia 1932, drugą radną. Dnia 6 sierpnia 1938 wybrano ją wikarią generalną, którą pozostała do 1951 r. Jako wikaria była też przełożoną domu głównego we Włocławku i wychowawczynią postulatu. Po śmierci przełożonej generalnej Jadwigi Walter 4 grudnia 1941 r. pełniła jej obowiązki do końca wojny. Korespondowała z siostrami, a nawet usiłowała przeprowadzać wizytacje domów: we Włocławku, w Zduńskiej Woli, Kaliszu, Sieradzu, Koninie, Pyzdrach i Poznaniu, co było ważne dla podtrzymania ducha jedności w Zgromadzeniu. W tym też celu zalecała siostrom z domu głównego, aby korespondowały z siostrami pozostającymi w przymusowym obozie pracy w Bojanowie. Zyskała sobie opinię mężnej niewiasty. W liście z 8 lipca 1942 r. do s. Stanisławy Warych pisała: „Ja trzymam się tej zasady, że jeżeli mi jest bardzo ciężko, iż mam ochotę upaść, to wówczas pomyślę o tych, którzy jeszcze więcej cierpią i [to] dodaje mi bodźca do dalszej pracy”.
25 marca 1945 r. ponownie została obrana wikarią, a w 1951 r. - przełożoną generalną. Jej rządy przypadły w bardzo trudnym okresie dla Kościoła w Polsce. Mimo wszystko odznaczała się pogodnym usposobieniem i dużym poczuciem humoru. Była odważna, ofiarna i usłużna, miała ducha ewangelicznego ubóstwa w myśl ojca założyciela bp. Wojciecha Owczarka. Darzyła siostry serdeczną miłością.
Represje źle wpływały na stan zdrowia matki Ambroziak. W 1952 r. ciężko zachorowała. Zmarła 5 października 1954 r. Uroczystociom żałobnym 7 października przewodniczył bp Franciszek Korszyński, który też poprowadził, wraz z ks. Janem Oświecińskim, kondukt żałobny na cmentarz włocławski. Egzortę wygłosił ks. prał. Antoni Borowski.