W okresie przeżywania Tajemnicy Paschalnej naszego Odkupienia na całym świecie rozbrzmiewa wezwanie: „Chrystus Zmartwychwstał! Alleluja!”. Te radosne słowa, stwierdzające prawdę o zmartwychwstaniu Chrystusa Jedynego Zbawiciela Świata, rozbrzmiewają w różnych językach, na wszystkich kontynentach. Z Kościołem świętujemy nową Paschę. Przeżyliśmy niedawno Triduum. Czas okrutnej męki Chrystusa i Jego śmierć. Ale On ją pokonał i wyszedł dnia trzeciego z grobu. Pokonał wtedy naszą śmierć. „Jeśli z Chrystusem umarliśmy, z Chrystusem też żyć będziemy” (por. Rz 6, 8).
Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego jest bowiem świętem odkupienia całej ludzkości, całego świata. Wszystkie uroczystości Pańskie koncentrują się wokoło Jego zmartwychwstania, które jest fundamentem naszej wiary. Św. Paweł w słowie natchnionym woła: „Gdyby Chrystus nie zmartwychwstał, próżna byłaby nasza wiara” (1 Kor 15, 17). Uroczystość Zmartwychwstania Chrystusa jest dla odkupionej ludzkości zapewnieniem, że Chrystus jest prawdziwym Bogiem, a Jego nauka jest Prawdą.
Zmartwychwstanie zostało potwierdzone przez naocznych świadków. Z radością na spotkanie ze Zmartwychwstałym Chrystusem biegli Maria Magdalena i Jego uczniowie. Obyśmy umieli przeżyć radość ze spotkania z Chrystusem. Prawdą jest to, że On „jest zmartwychwstaniem i życiem”. Jego zmartwychwstanie jest zapowiedzią naszego zmartwychwstania, jest źródłem uzasadnionej radości. Dlatego Wielkanoc nazwano solemnitas solemnitatum, czyli uroczystość wszystkich uroczystości.
Liturgia paschalna nawiązuje do obchodów religijnych Izraelitów, na pamiątkę cudów jakie Bóg dokonał, wyprowadzając Naród Wybrany z niewoli egipskiej. Żydowskie święto Paschy było uroczyście obchodzone nieprzerwanie od dni Mojżesza, po dni Chrystusa, a i obecnie wierzący Izraelici obchodzą to święto równie uroczyście. Jest to największe święto radości w Panu.
Z liturgii żydowskiej, sprawowanej za czasów św. Pawła, zachowała się słynna sentencja rabiego Gamaliela, który był mistrzem św. Pawła. Warto się z nią zapoznać. Oto jej słowa.
„Poprzez wszystkie pokolenia, każdy powinien czuć się tak, jakby to on sam wyszedł z Egiptu, ponieważ Święty, niech będzie błogosławiony, nie wyzwolił wyłącznie naszych ojców, ale również i nas razem z nimi. Winniśmy zatem chwalić, czcić, uwielbiać, wywyższać, sławić, gloryfikować, wynosić i rozgłaszać zwycięstwo Tego, który uczynił dla naszych ojców i dla nas tak wielkie cuda.

On nas wyprowadził
Z niewoli do wolności,
Ze smutku do radości
A z żałoby do święta,
Z ciemności do światła,
Z poddaństwa do zbawienia”.

Nauczyciel św. Pawła jeszcze nie rozumiał, że te wszystkie cuda, jakie Bóg dokonał, wyprowadzając Naród Wybrany z niewoli egipskiej, są tylko obrazem, symbolem tych cudów, jakich dokonał Chrystus przez swoje zmartwychwstanie. To Chrystus wyprowadził ludzkość z ciemności do światła, z niewoli grzechu do wolności dzieci Bożych. Stało się to przez Pana i cudem jest w naszych oczach, gdy zmartwychwstał.
„W tym dniu wspaniałym wszyscy się radujmy!”.