W sercu Kościoła

„Życie konsekrowane znajduje się w samym sercu Kościoła jako element o decydującym znaczeniu dla jego misji, ponieważ wyraża najgłębszą istotę powołania chrześcijańskiego oraz dążenie całego Kościoła-Oblubienicy do zjednoczenia z jedynym Oblubieńcem - podkreśla Jan Paweł II w Vita consecrata. Życie konsekrowane nie tylko w przeszłości było pomocą i oparciem dla Kościoła, ale stanowi cenny i nieodzowny dar także dla teraźniejszości i przyszłości Ludu Bożego, ponieważ jest głęboko zespolone z jego życiem, jego świętością i misją”.
Zespolenie z życiem, świętością i misją Kościoła dokonuje się poprzez podejmowane przez siostry zakonne działania apostolskie. S. Antonina ze Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety od wielu lat prowadzi grupę maryjną dzieci przy parafii pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Zielonej Górze. S. Leonia ze Zgromadzenia Sióstr św. Feliksa z Kantalicjo (siostry felicjanki) założyła w parafii pw. św. Henryka w Sulęcinie scholę, znaną dziś pod nazwą „Buziaczki”, oraz grupę teatralną i do tej pory uczy dzieci śpiewu i tańca. S. Ewa ze Zgromadzenia Sióstr Adoratorek Krwi Chrystusa prowadzi w parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Żaganiu oddział Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. Praca z dziećmi i młodzieżą, prowadzenie grup parafialnych i zespołów artystycznych, organizowanie letniego wypoczynku to działalność, którą siostry podejmują bardzo często i bardzo chętnie. I choć kierują się one chrześcijańską miłością i chęcią dzielenia się z drugimi własnymi umiejętnościami i czasem, to niejednokrotnie ich wysiłki zauważane są przez lokalną społeczność i władze. S. Zofia ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo prowadzi przy parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Słubicach świetlicę dla ok. 100 dzieci. Za swoją pracę na rzecz potrzebujących odebrała wyróżnienie wicelubuszanki 2002.

Rady ewangeliczne

W Kościele powstało wiele różnych postaci życia zakonnego, „w których niezliczone rzesze ludzi, wyrzekłszy się świata, konsekrowały się Bogu poprzez publiczną profesję rad ewangelicznych, zgodnie z określonym charyzmatem i w ramach trwałej formy życia wspólnego, pragnąc na różne sposoby pełnić apostolską służbę dla dobra Ludu Bożego (VC n. 3).
Praktykowanie rad ewangelicznych stanowi oś życia zakonnego. Składane śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa dotykają trzech podstawowych dziedzin życia. Pierwszy - ślub czystości - jest wyborem Chrystusa jako jedynej miłości i dlatego wiąże się z dobrowolną rezygnacją z życia małżeńskiego. Ta miłość oblubienicy do Oblubieńca znajduje swoje przedłużenie w miłości do tych, których wszyscy opuścili. Dzieje się tak w Domu Pomocy Społecznej dla niepełnosprawnych umysłowo dziewcząt w Szarczu, który prowadzą siostry felicjanki, czy w zakładzie opiekuńczo-leczniczym dla dzieci w Klenicy prowadzonym przez Zgromadzenie Sióstr Maryi Niepokalanej. W klenickim ośrodku, do którego trafiają małe dzieci z niedorozwojem fizycznym i psychicznym, pracują cztery siostry. S. Małgorzata, dyrektor ośrodka, wie, że żadne zabawki, piękne wyposażenie pokoi i zaspokojenie potrzeb materialnych nie zastąpią miłości i czułości. Miłość - caritas realizowana jest także poprzez Parafialne Zespoły Caritas. Jednym z nich we Wschowie kieruje s. Paula ze Zgromadzenia Sióstr św. Elżbiety. Pod jej kierunkiem młodzież opiekuje się osobami chorymi i starszymi w parafii.

Ubóstwo z wyboru

Ślub ubóstwa jest odpowiedzią życia konsekrowanego na powszechnie obecną dzisiaj „materialistyczną żądzę posiadania, lekceważącą potrzeby i cierpienia słabszych i wyzutą z wszelkiej troski o zachowanie równowagi zasobów naturalnych” (VC n. 89).
Wiele sióstr poświęca się wychowaniu, kształceniu i formacji zawodowej, pomagając młodym, by stawali się twórcami własnej przyszłości. Biorą udział, jak siostry urszulanki, w Nauczycielskich „Warsztatach w drodze”; organizują wykłady i szkolenia, jak choćby siostry elżbietanki z Zielonej Góry, które ostatnio zorganizowały konferencję szkoleniową pt. Najnowsze urządzenia w rehabilitacji i ich zastosowanie; ale nade wszystko uczą w szkole. Szkoła jest miejscem bezpośredniego kontaktu nie tylko z młodzieżą, ale także z nauczycielami i wspólnie podejmowane wysiłki na niwie edukacyjnej przynoszą efekty w postaci szkolnych przedstawień, wystaw, rekolekcji, wakacyjnych wyjazdów. S. Małgorzata Tadeusza ze Zgromadzenia Sióstr Służebniczek Bogarodzicy Dziewicy Niepokalanie Poczętej (służebniczki dębickie) wraz z pozostałymi katechetami z Zespołu Szkół Ekonomicznych w Głogowie zorganizowała Głogowski Konkurs Papieski, w którym wzięli udział uczniowie ze wszystkich głogowskich gimnazjów i szkół średnich. S. Agata ze Zgromadzenia Sióstr Maryi Niepokalanej jest dyrektorką bursy dla uczennic szkół ponadpodstawowych w Gorzowie Wlkp., gdzie roztaczana jest troska nad młodymi dziewczętami. W szkole katechizują siostry szarytki, siostry betanki, siostry urszulanki, siostry prezentki, siostry elżbietanki, siostry benedyktynki czy choćby siostry pasterki z Kostrzyna, które także corocznie włączają się w organizację czuwania dla młodych przed niedzielą Chrystusa Króla. Praca z młodymi dokonuje się także poza szkołą. We Wschowie siostry salezjanki prowadzą oratorium. Misją Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki jest bowiem organizowanie środowiska wychowawczego dla dzieci i młodzieży.

Szacunek dla innych

Ślub posłuszeństwa związany jest natomiast z kulturą wolności, ściśle związaną z szacunkiem dla osoby ludzkiej, z pomniejszaniem obszarów niesprawiedliwości i przemocy. „Posłuszeństwo właściwe dla życia konsekrowanego ukazuje w sposób szczególnie wyrazisty posłuszeństwo Chrystusa wobec Ojca i opierając się na tej właśnie tajemnicy, poświadcza, że nie ma sprzeczności między posłuszeństwem a wolnością” (VC n. 91).
Nie sposób nie zauważyć przekładania tej ewangelicznej rady na życie w podejmowanym przez siostry zaangażowaniu na rzecz cierpiących, np. w Hospicjum św. Kamila w Gorzowie Wlkp., którym opiekują się Siostry Jezusa Miłosiernego, czy też podczas inicjatywy ewangelizacyjnej „Przystanek Jezus”, odbywającej się w sierpniu w Żarach. Wieloletnią posługę na rzecz chorych w Gorzowie Wlkp. pełnią także siostry szarytki ze Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego á Paulo, które w zeszłym roku świętowały 350-lecie posługi w Polsce. Teraz cztery siostry prowadzą przy ul. Warszawskiej w Gorzowie przedszkole, które wznowiło swoją działalność sprzed lat. Siostry elżbietanki prowadzą przedszkola w Otyniu i Zielonej Górze (tu dla dzieci niepełnosprawnych). Niepełnosprawnymi, chorymi i cierpiącymi zajmuje się także Stowarzyszenie Cichych Pracowników Krzyża, s. Małgorzata, s. Monika, s. Nella pomagają w prowadzeniu Domu „Uzdrowienie Chorych” im. Jana Pawła II w Głogowie. Ich działalność obejmuje środowiska, w których na wiele sposobów ludzie stykają się z cierpieniem i pomaga im w zrozumieniu, że cierpienie ma sens i może być przeżywane w sposób twórczy.

Od zakrystii

Siostry zakonne ożywiają życie kościoła także tego z cegieł i kamieni. Wiele z nich pełni funkcje kościelnych i zakrystianek, choćby Siostry Franciszkanki Rycerstwa Niepokalanej w parafii pw. św. Jadwigi w Zielonej Górze czy Siostry Benedyktynki Misjonarki w parafii pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Zielonej Górze. Siostry urszulanki pracują w Wyższym Seminarium Duchownym w Paradyżu, siostry Jezusa Miłosiernego pomagają w prowadzeniu Diecezjalnego Sanktuarium w Rokitnie, siostry albertynki prowadzą Dom Księży Emerytów, siostry elżbietanki pracują w Kurii Biskupiej, a siostry Maryi Niepokalanej w Sądzie Kościelny i prowadzą rezydencję biskupią w Gorzowie Wlkp. i w Zielonej Górze. W sumie w naszej diecezji posługują siostry zakonne z 22 zgromadzeń żeńskich.

***

„Ileż osób konsekrowanych nie szczędzi sił, służąc maluczkim tego świata! Jak wiele z nich stara się tak formować przyszłych wychowawców i ludzi odpowiedzialnych za życie społeczne, aby dążyli do likwidacji struktur ucisku i popierali formy solidarności służące ubogim! Walczą z głodem i jego przyczynami, pobudzają działalność wolontariatu i organizacji humanitarnych, uwrażliwiają instytucje publiczne i prywatne na potrzebę sprawiedliwego rozdziału pomocy międzynarodowej” - pisze Papież Jan Paweł II w adhortacji Vita consecrata.