Ks. inf. Aleksander Pasternakiewicz, dyrektor Wydziału Budownictwa i Sztuki Sakralnej Kurii Diecezjalnej Płockiej

Obrzęd powszechnie zwany konsekracją kościoła jest to ceremonia religijna, przez którą następuje przekazanie budynku wyłącznie do kultu. Dokonuje się ona przez modlitwę, pokropienie wodą święconą, namaszczenie świętym krzyżmem i okadzenie. Konsekracji dokonuje biskup diecezjalny albo osoba przez niego upoważniona. Budynek przez dokonanie konsekracji staje się świętym miejscem w parafii.
W naszej diecezji są 243 kościoły parafialne. Moje możliwości pozwoliły ustalić datę konsekracji dla 174 kościołów parafialnych. O pozostałych świadczy tradycja lub znaki namalowane na wewnętrznych ścianach tzw. zacheuszki.
Nie miejsce tu na to, by wypisywać wszystkich odnalezionych konsekratorów i przyporządkowywać im poszczególne kościoły, ale nie mogę nie wspomnieć o tym, że po drugiej wojnie światowej konsekrowano w obecnych granicach diecezji płockiej 43 kościoły parafialne, a konsekratorami byli: 6 kościołów parafialnych bp Tadeusz Paweł Zakrzewski, po jednym kościele - bp Piotr Dudziec i bp Jan Wosiński, po 15 kościołów parafialnych konsekrowali: bp Bogdan Sikorski i bp Zygmunt Kamiński i 5 kościołów parafialnych konsekrował bp Stanisław Wielgus.
Aktualnie budujące się kościoły czekają na moment, w którym będą dojrzałe do przyjęcia konsekracji. To przygotowanie do konsekracji rozpoczyna się w momencie rozpoczęcia budowy. Przy budowie kościoła pracuje się inaczej niż przy wznoszeniu każdego innego budynku. W mniejszym lub większym stopniu, ale zawsze towarzyszy budowaniu kościoła myśl o ofierze, którą składa człowiek i wie dla Kogo to robi. Bardzo często na terenie tej budowy można usłyszeć: „Kto kościół pobuduje, to Pan Bóg mu wszystkie grzechy daruje” lub „Kto w kościół wrzuci, tego Pan Bóg nie zasmuci”. Powiedzenia niby oklepane, ale świadczące o świadomości, która jest wśród ludu. Ponieważ ludzie widzą sens składanej ofiary, stąd budowy kościołów posuwają się szybciej niż wznoszenie innych obiektów.
Dlatego też, gdy dojdzie do zakończenia budowy, której uwieńczeniem jest konsekracja kościoła, to dla zainteresowanej społeczności jest to wielka uroczystość. Ofiarny trud budowniczych i ofiarodawców w sposób uroczysty przez posługę biskupa zostaje oddany Panu Bogu. Wspomnienie tej uroczystości warto powtarzać co roku, bo niesie ona ze sobą tyle treści, że trzeba je powoli „przetrawiać” we wspólnocie.
Warto też na rocznicę odkurzyć zacheuszki, pozakładać w nie nowe świece i gdy zgromadzą się ludzie na rocznicę poświęcenia własnego kościoła, w ich obecności je zapalić, a potem rozpocząć nabożeństwo.