Urodził się w 1980 r. w Akwizgranie. Miał 4 lata, gdy sięgnął po skrzypce, 5 – gdy wygrał pierwszy konkurs, aby w wieku 7 lat koncertować, a jako 11-latek otrzymać do dyspozycji skrzypce – bagatela – Stradivariusa. Ważna data to 1991 r., bo to wówczas wystąpił z Filharmonikami Hamburskimi i szybko stał się pupilem samego Zubina Mehty. Wręcz trudno w to uwierzyć, ale w wieku raptem 13 lat podpisał kontrakt z wytwórnią Deutsche Grammophon, a to oznaczało, że wszedł do światowej elity. Jakby tego było mało, szlify zdobywał w londyńskiej Royal College of Music, a w 2004 r. ukończył nowojorską Juilliard School of Music (u samego Itzhaka Perlmana). Jako syn Amerykanki (tancerka baletowa) i Niemca (prawnik/sędzia) za swoje sceniczne nazwisko obrał panieńskie nazwisko matki. Od tego czasu stał się artystą, który skutecznie dzieli muzyczny świat na wyznawców jego geniuszu bądź zagorzałych, negatywnych krytyków garrettowego podejścia do muzyki.

Dlaczego? Bo Garrett genialnie opanował zasady funkcjonowania rynku muzycznego, łącząc w jedność kosmiczną wręcz wirtuozerię z ponadzmysłowym wyczuciem tego, czego oczekują jego słuchacze. Nic dziwnego, że jego wizerunek bliższy jest gwieździe rocka niż bożyszcza melomanów filharmonicznych. Swoją drogą, ci drudzy z czasem zaakceptowali go tak jak niegdyś Nigela Kennedy’ego, trudno bowiem oprzeć się czemuś, co jednak jest piękne, zjawiskowe, acz zdecydowanie niesztampowe. Wydawcy rekomendują nowy krążek jako głęboko osobisty i ambitny projekt poświęcony trwałemu dziedzictwu muzyki klasycznej: „(...) zrodzony z przekonania, że muzyka potrafi przekraczać granice czasu, stanowi hołd dla wybitnych kompozytorów, wśród których znaleźli się Wolfgang Amadeus Mozart, Claude Debussy i John Williams”. Dostajemy 20 utworów (wersja deluxe – 25), nie brakuje Fryderyka Chopina (Etiuda nr 3 z op. 10) i Henryka Wieniawskiego (Legenda op. 17). Urzekający jest temat z filmu Stevena Spielberga Lista Schindlera, perła kompozytorska Johna Williamsa (skądinąd nagrana w oryginale przez nauczyciela Garretta, wspomnianego wcześniej Perlmana). I przyznam: choćby dla tych trzech miniatur warto mieć ten album. Ujmujące, wzruszające. Znamienne, że od strony aranżacyjnej Garrett sam poczynił skrojenie tematów na własne potrzeby (ma również wykształcenie kompozytorskie), a wspierali go Franck van der Heijden i John Haywood.

Pamiętam, że choć wiele się o nim mówiło, mnie zachwycił dopiero w filmie Paganini, uczeń diabła – tam nie tyle wcielił się w legendarnego wirtuoza, ile... stał się nim. Proszę mi wierzyć, fenomenalne. Jego Paganini to ktoś jak Jimi Hendrix lub Kurt Cobain. Inna rzecz, że Garrett chętnie cytuje tego drugiego, pytany o ewentualny koniec kariery: „Lepiej wypalić się niż zblaknąć!”. Marzy mu się zwieńczenie muzycznej drogi w formule: odejść w chwale, na najwyższej nucie (End on a high note!). Ale – jak zauważa – do tego momentu może upłynąć jeszcze sporo czasu.

De facto Garrett to przedsiębiorstwo. Sam szefuje muzykom, ma własny management, w zasadzie lubi nadzorować wszystko. Jego skrzypce Guarneriego (1734 nazywane Baltic) wyceniane są na kilkanaście milionów euro, ma również osiem innych mistrzowskich instrumentów. Trzyma je w specjalnej szafie humidorowej, tak jak przechowuje się cygara. Jak zdradza w wywiadzie dla magazynu Bild: „Najlepiej utrzymywać temperaturę między 23 a 25 stopniami i wilgotność powietrza na poziomie 40-60%”. Twierdzi, że miał szczęście, iż pozycję na muzycznym rynku budował w czasach, gdy ceniono płyty. Dzisiaj liczą się tylko koncerty. A skoro o nich mowa, to kilka razy mignęły mi na ekranie telewizora reklamy jego koncertów. Latem zagra w halach we Wrocławiu i w Sopocie.