Służba w Starym Testamencie jest terminem wieloznacznym. Pojawia się on w kontekście życia codziennego oraz jako określenie odniesienia człowieka do Boga. Prorocy, powołani przez Boga do głoszenia Jego słowa, są sługami tego słowa, które wskazuje wolę Boga, zgodnie z którą ludzie powinni postępować. Kapłani, składając Bogu w Świątyni Jerozolimskiej ofiary przepisane przez Prawo Mojżeszowe czy wznosząc ku Bogu modlitwy, pełnią służbę. Jozue, gdy wzywa Izraelitów do życia zgodnego z Bożymi przykazaniami, pyta ich, komu mają zamiar służyć: Bogu, który wyprowadził ich z niewoli egipskiej, czy obcym bogom? Tym pytaniem chce ich zmotywować do wierności Bogu, gdyż sam podkreśla, że zarówno on, jak i bliscy mu ludzie chcą służyć Panu. Szczególny przejaw służby Bogu widać w zachowaniu postaci Sługi Pańskiego, utożsamianego z Mesjaszem. On nie tylko we wszystkim słucha Boga i głosi Jego słowo ludowi Izraela. Jego misja zatacza szerszy krąg, gdyż jest skierowana również do pogan. Tej misji towarzyszy prześladowanie, którego ukoronowaniem jest ofiara ekspiacyjna za grzechy wszystkich ludzi złożona przez niewinnego Sługę. Ten czyn prowadzi Go do chwili, w której po śmierci ujrzy światło i przedłuży swe dni, co jest odczytywane jako zapowiedź zmartwychwstania.