Wielu z nas zetknęło się z takimi historiami. To odejścia, które poruszają nie tylko bliskich, ale całe środowiska, wspólnoty, ludzi, którzy czują, że wydarzyło się coś głęboko niesprawiedliwego. W takich momentach człowiek staje wobec doświadczenia, na które nie jest gotowy. Nagła śmierć odbiera poczucie bezpieczeństwa. To, co było oczywiste, nagle przestaje takie być. Pojawia się pytanie: jak to możliwe?

W pracy z rodzinami bardzo często spotykam osoby, które wracają do ostatnich chwil, rozmów, decyzji. Szukają sensu, chcą coś zrozumieć, uporządkować. To naturalna potrzeba serca – spróbować uchwycić coś, co się wymyka. I jednocześnie trzeba powiedzieć jasno: nie na wszystko znajdziemy odpowiedź. Czasem pierwszym krokiem jest nie zrozumienie, a przyjęcie, że nie rozumiem.