Niedawno zostałam zapytana: "Gdybyś mogła zatrzymać swoje życie w wybranym okresie, jaki czas byś wybrała?". Po chwili zastanowienia odpowiedziałam: "Myślę, że wiek jedenastu lat". Dlaczego?
Gdy jesteś dzieckiem, twoje myśli i wnioski są proste, lecz prostota ta wydobywa ich inteligencję. Dorośli zazwyczaj tracą zdolność myślenia podobnego myśleniu dziecka, ponieważ ich naturalna ciekawość i chęć uczenia się zostają zahamowane przez wszelkiego rodzaju nieprzyjemne doświadczenia, które z kolei tworzą ciąg blokad w ich przyszłym życiu.
"Ktokolwiek by nie przyjął królestwa Bożego jak dziecko, nie wejdzie do niego" (Łk 18, 17). Po przeanalizowaniu tych słów Pana Jezusa, zaczynamy rozumieć ich wielką mądrość i siłę wymowy. Dzieci są niewinne, kochające, szczęśliwe, elastyczne, ciekawe, żarliwe, ufne, pełne wiary i optymizmu, pogodne i radosne z powodu wszystkich, nawet najdrobniejszych rzeczy, jakich doświadczają w życiu. Wszystkie te określenia opisują i wyrażają pozytywne cechy, które są konieczne, aby wejść do królestwa naszego Boga. A On chce duszy ufnej i szczerej! Tylko taki rodzaj dusz może podobać się Bogu i ulepszyć świat. Zawsze wracam do mojej odpowiedzi - "jedenaście" i jestem zdumiona jej prostotą, a równocześnie jej wielką mądrością. Wtedy chciałam na zawsze pozostać dzieckiem! Czy twoja odpowiedź byłaby podobna?...