Określenie „bulimia” nie jest wymysłem naszych czasów, słowo bulimis w kontekście choroby charakteryzującej się „wilczym głodem” pojawiło się już u Galena, w II wieku po Chr.

Objawy

Charakterystycznym objawem bulimii jest częste, napadowe objadanie się. Osoba chora nie może opanować przymusu jedzenia i jest w stanie w ciągu godziny pochłonąć kilka, a nawet kilkanaście tysięcy kalorii. Drugim typowym objawem są pojawiające się krótko po ataku poczucie winy i lęk przed przytyciem. Dlatego chory prowokuje wymioty, zażywa środki przeczyszczające, poddaje się restrykcyjnej diecie lub forsownym ćwiczeniom fizycznym. Z tych powodów otoczenie może nie zauważyć objawów rozwijającej się bulimii, bo chory przemyślnie ukrywa napady głodu, objadając się w samotności, a dzięki ostrym środkom zapobiegawczym nie przybiera na wadze. Znanym przykładem jest przypadek księżnej Diany, która zachowała szczupłą sylwetkę, chociaż, jak sama przyznała, przez wiele lat cierpiała na bulimię.

Przyczyny

Bulimia wynika z problemów psychicznych, m.in. niskiego poczucia własnej wartości, konfliktów rodzinnych i braku akceptacji w środowisku rówieśniczym, nieradzenia sobie z problemami życiowymi lub doświadczeniem traumatycznego przeżycia. Specjaliści wskazują, że ryzyko wystąpienia bulimii zwiększają występowanie zaburzeń odżywiania w rodzinie oraz niektóre cechy osobowości, jak np. emocjonalna chwiejność, podatność na stres, ocena swojej wartości przez pryzmat wyglądu. Na bulimię najczęściej chorują dziewczęta (zdarza się wśród 13- i 14-latek) i młode kobiety. Statystycznie choroba pojawia się średnio ok. 18-20. roku życia.

Konsekwencje

Choroba ma wpływ na cały organizm. Częste prowokowanie wymiotów może prowadzić do odwodnienia i zaburzenia gospodarki elektrolitowej, czego kolejną konsekwencją mogą być zaburzenia rytmu serca; wymioty mogą również spowodować awitaminozę, podrażnienie przełyku i ubytki w szkliwie zębów; konsekwencją nadużywania środków przeczyszczających mogą być występujące naprzemiennie zaparcia i biegunki oraz inne problemy z układem pokarmowym. Osoba chora zwykle nie potrafi dostrzec rzeczywistej przyczyny swoich objawów i nie postrzega swojej sytuacji jako choroby, lecz oskarża siebie o brak silnej woli, co powoduje cierpienie psychiczne, może też pogłębiać depresję i stany lękowe.

Pomoc

Przy podejrzeniu bulimii trzeba wykonać podstawowe badania, aby wykluczyć inne choroby i ocenić spustoszenia, których dokonała w organizmie. Polecaną formą terapii jest terapia poznawczo-behawioralna, dzięki której pacjenci mogą zrozumieć mechanizm swojej choroby, a także nauczyć się technik radzenia sobie w sytuacjach mogących wywołać jej ataki oraz akceptowania siebie. W niektórych przypadkach wskazane może być przyjmowanie leków przeciwdepresyjnych. Wynik psychoterapii jest w dużym stopniu uzależniony od postawy pacjenta, jego wytrwałości, bardzo ważne jest też wsparcie ze strony otoczenia.

Można również szukać pomocy w grupach Anonimowych Jedzenioholików, których program oparty jest na programie 12 kroków AA. Grupy takie istnieją w wielu krajach, także w Polsce. Ich mityngi, przeznaczone dla osób mających problem z jedzeniem (jedzenie kompulsywne, bulimia, anoreksja i inne), odbywają się zarówno stacjonarnie, jak i on-line. Kontakt do grupy można znaleźć w internecie.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady medycznej.