Reklama

Niedziela Łódzka

Mistrz ducha i słowa

Zostanie zapamiętany jako słuchający i oddany duszpasterz, błyskotliwy intelektualista, charyzmatyczny wykładowca i zaangażowany redaktor.

Niedziela łódzka 34/2025, str. IV

[ TEMATY ]

wspomnienie kapłana

Marek Kamiński

Śp. ks. prał. dr Waldemar Kulbat (1944 – 2025)

Śp. ks. prał. dr Waldemar Kulbat (1944 – 2025)

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Ksiądz prał. dr Waldemar Kulbat odszedł do Pana 6 sierpnia 2025 r., w 82. roku życia i 58. roku kapłaństwa. Przez 34 lata wykładał naukę społeczną i współczesne kierunki filozofii w Wyższym Seminarium Duchownym w Łodzi. Związany był także z łódzką edycją Tygodnika Katolickiego Niedziela, wnosząc do niej nie tylko swoje słowo, ale i duchowe, intelektualne oraz redakcyjne zaangażowanie.

Życzliwe pióro

Reklama

Posługę wikariusza pełnił w parafiach w Buczku, Pabianicach i Łodzi. Był również proboszczem w Będkowie. Wniósł znaczący wkład w rozwój myśli teologicznej i refleksji nad wiarą, pozostawiając po sobie dorobek siedmiu książek i ponad tysiąca artykułów. Był autorem, który potrafił łączyć naukową precyzję z publicystyczną swobodą i wrażliwością na wyzwania współczesności. – To był człowiek niezwykle aktywny – duszpasterz, wykładowca, redaktor, intelektualista, poliglota, miłośnik książek i zwierząt. Zawsze obecny w mediach: w radiu, telewizji, ale też w mediach społecznościowych – na swoim profilu na Facebooku, na stronie archidiecezji, na portalu Maskacjusz – powiedział ks. Andrzej Perzyński podczas uroczystości pogrzebowej i dodał: – Miał pogodne usposobienie i poczucie humoru, a jednocześnie cięte, ale życzliwe pióro. Był człowiekiem wiary i duszpasterzem głoszącym słowo Boże. Ks. Waldemar był kapłanem słowa – czytanego, głoszonego, zapisywanego. Kochał książki. Żył nimi. Oddychał nimi. Książki go formowały i prowadziły. Lubił powtarzać łacińską sentencję: Habent sua fata libelli – „Książki mają swoje losy.” Ale dodawał: – tak jak ludzie. Los książki zależy od tego, kto ją czyta i jak ją rozumie. Niektóre znikają, inne wracają po latach. Tak samo jest z człowiekiem: jego historia wpisuje się w historię epoki, kultury, Kościoła… a jednak każda z tych historii jest niepowtarzalna.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Prostota kapłańska i ludzka

Śp. ks. prał. dr Waldemar Kulbat pełnił zaszczytną funkcję Kanonika Honorowego Archikatedralnej Kapituły Łódzkiej. Mszy św. pogrzebowej w katedrze łódzkiej przewodniczył kard. Grzegorz Ryś. – Ksiądz Waldemar był człowiekiem o wielkiej inicjatywie, oddanym różnorodnym potrzebom Kościoła, ale z tym wielki zaangażowanie łączył, co podkreślał abp Władysław Ziółek w liście do Ojca Świętego, prostotę kapłańską i ludzką. I właśnie ta prostota bycia zapewniała mu wielki szacunek kapłanów i świeckich – mówił kard. Ryś.

Wraz z metropolitą łódzkim o dar życia wiecznego dla zmarłego kapłana modlili się księża, najbliższa rodzina i przyjaciele. – Dziękujemy dziś dobremu Bogu za każdą sprawowaną przez ks. Waldemara Mszę św., za dobroć jego serca, uśmiech i życzliwe słowa, którymi tak chętnie obdarzał napotkane osoby, za jego miłość do Boga i Kościoła, troskę o nas – kapłanów– z którymi przez lata dzielił się, wysyłając mailem zredagowany przez siebie przegląd prasy i artykułów – powiedział w homilii ks. Ireneusz Kulesza, były proboszcz katedry łódzkiej.

Uroczystość pogrzebowa odbyła się w kościele Świętego Jakuba Apostoła w Piotrkowie Trybunalskim 9 sierpnia, gdzie Mszy św. przewodniczył bp Zbigniew Wołkowicz. Ciało zmarłego złożono do grobu znajdującego się na cmentarzu przy ul. Cmentarnej 10.

Związany z mediami

Ksiądz Waldemar Kulbat urodził się 7 stycznia 1944 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Święcenia kapłańskie przyjął 16 czerwca 1968 r. Magistrem filozofii chrześcijańskiej został 2 czerwca 1973 r. na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Tam również, w 1990 r., uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie filozofii i socjologii. Warto zaznaczyć, że był duszpasterzem środowiska dziennikarskiego, troszcząc się o potrzeby i rozwój duchowy osób związanych z mediami. Ponadto z oddaniem kierował pracami Łódzkiego Oddziału Towarzystwa Przyjaciół Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, pełniąc funkcję prezesa i wspierając rozwój nauki oraz kultury.

Jako referent ds. duszpasterstwa angażował się w koordynację działań duszpasterskich, ze szczególnym uwzględnieniem duszpasterstwa dziennikarzy oraz Dni Kultury Chrześcijańskiej. Jego zaangażowanie i oddanie były nieocenionym wkładem w budowanie wspólnoty Kościoła lokalnego. Łączył nowoczesne spojrzenie na świat z głębokim poszanowaniem tradycyjnych wartości Kościoła. Jego działalność w mediach nie była jedynie zawodowym zajęciem, ale przede wszystkim misją – świadomą odpowiedzią na potrzeby współczesnego społeczeństwa. Poprzez świadectwo swojego życia stał się dla wielu inspiracją, ukazując, że odpowiedzialne i etyczne działanie w mediach może służyć dobru wspólnemu i prawdziwemu zrozumieniu współczesnych wyzwań.

2025-08-20 07:34

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Budowniczy i pierwszy proboszcz

Niedziela rzeszowska 31/2025, str. IV

[ TEMATY ]

wspomnienie kapłana

Ks. Jakub Oczkowicz

Uroczystości pogrzebowe odbyły się w kościele św. Judy Tadeusza w Rzeszowie

Uroczystości pogrzebowe odbyły się w kościele św. Judy Tadeusza w Rzeszowie

W maju br. pożegnaliśmy ks. prał. Stanisława Tomkowicza, kapłana głębokiej modlitwy, skromności, gorliwości w sprawowaniu sakramentów i niezłomnego zaangażowania w budowanie wspólnoty parafialnej, budowniczego i pierwszego proboszcza parafii św. Judy Tadeusza w Rzeszowie.

Urodził się 22 sierpnia 1939 r. w Szufnarowej. Egzamin dojrzałości złożył w 1958 r. w Liceum Ogólnokształcącym w Jaśle. W tym samym roku wstąpił do WSD w Przemyślu, gdzie odbył studia filozoficzno-teologiczne. Święcenia kapłańskie przyjął w katedrze przemyskiej z rąk bp. Franciszka Bardy 21 czerwca 1964 r.
CZYTAJ DALEJ

Czy otwieram się na Bożą łaskę? Czy ją przyjmuję? Czy pozwalam, aby we mnie wzrastała?

2026-07-09 11:40

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

Adobe Stock

Siewcą jest przede wszystkim Bóg. On rozsiewa hojnie dobro. Udziela obficie swoich łask. Nikomu niczego nie szczędzi. Każdy człowiek jest obdarowany Jego darami. Nikt nie może więc powiedzieć, że ominęła go Boża łaska. Każdy ma jej tyle, ile potrzebuje.

Owego dnia Jezus wyszedł z domu i usiadł nad jeziorem. Wnet zebrały się koło Niego tłumy tak wielkie, że wszedł do łodzi i usiadł, a cały lud stał na brzegu. I mówił im wiele w przypowieściach tymi słowami: «Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, jedne ziarna padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je. Inne padły na grunt skalisty, gdzie niewiele miały ziemi; i wnet powschodziły, bo gleba nie była głęboka. Lecz gdy słońce wzeszło, przypaliły się i uschły, bo nie miały korzenia. Inne znowu padły między ciernie, a ciernie wybujały i zagłuszyły je. Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!» Przystąpili do Niego uczniowie i zapytali: «Dlaczego mówisz do nich w przypowieściach?» On im odpowiedział: «Wam dano poznać tajemnice królestwa niebieskiego, im zaś nie dano. Bo kto ma, temu będzie dodane, i w nadmiarze mieć będzie; kto zaś nie ma, temu zabiorą nawet to, co ma. Dlatego mówię do nich w przypowieściach, że patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. Tak spełnia się na nich przepowiednia Izajasza: „Słuchać będziecie, a nie zrozumiecie, patrzeć będziecie, a nie zobaczycie. Bo stwardniało serce tego ludu, ich uszy stępiały i oczy swe zamknęli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, ani swym sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, abym ich uzdrowił”. Lecz szczęśliwe oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą. Bo zaprawdę, powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, na co wy patrzycie, a nie ujrzeli; i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli. Wy zatem posłuchajcie przypowieści o siewcy. Do każdego, kto słucha słowa o królestwie, a nie rozumie go, przychodzi Zły i porywa to, co zasiane jest w jego sercu. Takiego człowieka oznacza ziarno posiane na drodze. Posiane na grunt skalisty oznacza tego, kto słucha słowa i natychmiast z radością je przyjmuje; ale nie ma w sobie korzenia i jest niestały. Gdy przyjdzie ucisk lub prześladowanie z powodu słowa, zaraz się załamuje. Posiane między ciernie oznacza tego, kto słucha słowa, lecz troski doczesne i ułuda bogactwa zagłuszają słowo, tak że zostaje bezowocne. Posiane wreszcie na ziemię żyzną oznacza tego, kto słucha słowa i rozumie je. On też wydaje plon: jeden stokrotny, drugi sześćdziesięciokrotny, inny trzydziestokrotny».
CZYTAJ DALEJ

Papież na Anioł Pański: Bóg może skałę zmienić w ziemię żyzną

2026-07-12 13:11

Vatican Media

Papież Leon XIV w Castel Gandolfo

Papież Leon XIV w Castel Gandolfo

Bóg nie przestaje siać, ponieważ wie, że moc Jego miłości jest silniejsza od naszej słabości. W Jego rękach skała może się zmienić i stać się urodzajną ziemią – powiedział Leon XIV w rozważaniu przed modlitwą Anioł Pański.

Bóg skałę zamienia w glebę urodzajną
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję