Powieść Škvorecký’ego, jednego z najważniejszych (obok Kundery i Hrabala) czeskich pisarzy drugiej połowy XX wieku, opowiada o kilku dniach w 1945 r. – przed kapitulacją Niemiec i po niej – w czeskim miasteczku. Autor kreśli przygnębiający obraz społeczeństwa. Starsze pokolenie to oportuniści, którzy dostosowują się do zmieniających się okoliczności kosztem zasad i przekonań, młodsze natomiast jest beznadziejnie puste i bezideowe, liczą się jazz, miłość i dziewczyny. Powieść opublikowana w 1958 r., a napisana 10 lat wcześniej, szybko została wycofana z księgarni, a jej autora zwolniono z pracy i zmuszono do emigracji. To jednak nie wystarczyło władzom Czechosłowacji, w 1978 r. za „uprawianie wrogiej propagandy” pozbawiono Škvorecký’ego obywatelstwa. Wznowioną właśnie powieść czyta się nieźle, a poczynione przez autora kilkadziesiąt lat temu obserwacje wydają się uniwersalne.