Urodziła się 7 sierpnia 1949 r. w Polanowicach. Do Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu (nazaretanek) wstąpiła 6 sierpnia 1968 r. Pierwsze śluby zakonne złożyła 29 sierpnia 1971 r. w Częstochowie, a śluby wieczyste – 15 września 1976 r. w katedrze wawelskiej w Krakowie. Przyjęła wtedy tajemnicę: od Krzyża. Pracowała w Krakowie i Częstochowie, gdzie w latach 1976-77 była opiekunką postulatu, a w następnych latach katechetką w parafii św. Jakuba Apostoła. Potem kolejno pełniła swoją służbę w życiu zakonnym w Gdańsku-Wrzeszczu i Wadowicach oraz na Ukrainie – w Kijowie i Gniewaniu. Dwukrotnie pracowała we Włoszech, w latach 1988-92 była przełożoną domu w Borgonovo, a w latach 1997 – 2001 pracowała w Domu Generalnym w Rzymie nad pismami założycielki nazaretanek – bł. Franciszki Siedliskiej (Marii od Pana Jezusa Dobrego Pasterza).

Wpływ Prymasa Tysiąclecia

Od 2004 r. pracowała w Komańczy, oddając się służbie w propagowaniu życia i myśli sługi Bożego kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Tysiąclecia. Dzięki jej zaangażowaniu ukazało się wiele publikacji dotyczących życia sługi Bożego, m.in. Ojciec Narodu w komańczańskim klasztorze. Siostra Zamora napisała też książkę Pasterz i Ojciec narodu Stefan Kardynał Wyszyński. Publikacja ta, dofinansowana przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu „Patriotyzm jutra”, stanowi cenny materiał edukacyjny dla dzieci i młodzieży.

Na łamach Niedzieli wspominała bł. kard. Stefana Wyszyńskiego: „Znałam osobiście Księdza Prymasa. Z łaski Bożej było mi dane uczestniczyć w dniu 3 maja 1966 r. w uroczystościach milenijnych na Jasnej Górze. Doskonale pamiętam klimat i wymowę owej uroczystości. Ze względu na to, iż władze komunistyczne nie zezwoliły papieżowi Pawłowi VI na przyjazd do Polski, Ksiądz Prymas pełnił funkcję Legata Papieskiego; to jeszcze dodało mu splendoru. Wówczas po raz pierwszy widziałam z bliska i słyszałam Księdza Prymasa przemawiającego z wielką mocą. Dwa lata później wstąpiłam w Częstochowie do Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Odtąd wespół z siostrami brałam udział w uroczystościach kościelnych na Jasnej Górze i w Krakowie na Skałce. Podczas studiów na KUL-u miałam możność zapoznać się i zgłębiać jego nauczanie. Od września 2004 r. przebywam w Komańczy. Sercem widzę tu i wyczuwam obecność Sługi Bożego kard. Stefana. Ileż modlitwy, miłości i przebaczenia jest tu «rozsiane» wokół! Te same potoki, strumyki i leśne ścieżyny. Wystarczy otworzyć oczy i serce, by usłyszeć i chłonąć te duchowe skarby”.

We wspomnieniach

Wychowankowie wspominają ją jako człowieka oddanego młodym ludziom. – Przygotowywała mnie do Pierwszej Komunii św. To od niej otrzymałem mój pierwszy egzemplarz Nowego Testamentu oraz figurkę Małego Jezusa na stół wigilijny. Należałem do Oazy Dzieci Bożych (Ruchu Światło-Życie). Naszą grupę prowadziła s. Bogumiła. Wtedy pierwszy raz usłyszałem o książeczce O naśladowaniu Chrystusa. Kiedyś s. Bogumiła napisała mi dedykację właśnie z tej książeczki: „Prawdziwie wielkim jest ten, kto posiada wielką miłość”. Potem ta książeczka od szkoły średniej stała się moją stałą lekturą i tak jest do dzisiaj – wspomina jeden z uczniów s. Bogumiły.

Zmarła 16 czerwca 2012 r. Została pochowana w Komańczy. O s. Bogumile Zamorze powstał w 2007 r. krótkometrażowy film dokumentalny Dotrzeć do źródła ciszy w reżyserii Alicji Wosik.