Reklama

Aspekty

To nasza diecezja

Służyć Bogu i ludziom

Zaangażowanie w życie Kościoła i parafii daje mi możliwość doświadczania żywego Kościoła – mówi Mateusz Łopatko, który niedawno razem z innymi mężczyznami z diecezji przyjął posługę akolity.

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 16/2025, str. VI

[ TEMATY ]

diecezja zielonogórsko‑gorzowska

Karolina Krasowska

Chcę sumiennie wykonywać to, co będzie mi powierzone – mówi Mateusz Łopatko

Chcę sumiennie wykonywać to, co będzie mi powierzone – mówi Mateusz Łopatko

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Kamil Krasowski: Czym jest dla Ciebie przyjęcie tej posługi?

Mateusz Łopatko: Przyjęcie posługi akolity jest dla mnie dużym wydarzeniem. Jest wyróżnieniem i obdarzeniem zaufaniem przez wspólnotę Kościoła. Jest to wymaganie i zadanie, które stawia przede mną Bóg, Kościół oraz ja sam. Jest to ważne wydarzenie, bo mój związek z Kościołem przybierze nową formę, będę mógł służyć Bogu i ludziom – szczególnie służąc Eucharystii. Mam nadzieję, że posługa przyczyni się do mojego rozwoju duchowego i osobistego. Szczególnie mam tu na myśli posługę wśród chorych. Akolitat wpisuje się też w recepcję Soboru Watykańskiego II, czyli upowszechnianie się posług wśród świeckich. Jest to ważny element budowania międzystanowej jedności w naszym Kościele oraz branie ciężaru odpowiedzialności za kościół – nie tylko przez duchowieństwo.

Co Tobie daje zaangażowanie w życie Kościoła i parafii?

Zaangażowanie w życie Kościoła i parafii daje mi możliwość doświadczania żywego Kościoła. We wspólnocie pielgrzymujących jest sporo możliwości, aby angażować się w Kościół. Od najmłodszych lat jestem przede wszystkim zaangażowany w Liturgiczną Służbę Ołtarza. Jako akolita będę mógł przyjąć nowe zadania, wejść w nową rzeczywistość w liturgii i życiu parafii. Służba w Kościele daje mi też satysfakcję, jest bodźcem do rozwoju duchowego, pomaga mi trwać przy Jezusie. Uroczystość przyjęcia posługi akolity z rąk bp. Adriana Puta w kościele NMP Królowej Polski w Świebodzinie była dla mnie sporym przeżyciem. Wierzę, że Bóg wspomoże mnie swoją łaską w wypełnianiu tej posługi. Natomiast ze swojej strony chcę sumiennie wykonywać to, co będzie mi powierzone. Proszę o modlitwę w mojej intencji.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2025-04-15 11:56

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bł. Natalia łączy

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 15/2025, str. VI

[ TEMATY ]

diecezja zielonogórsko‑gorzowska

Archiwum Danuty Rogacewicz

Diecezję reprezentowali m.in. ks. Andrzej Oczachowski i p. Danuta Rogacewicz (z prawej)

Diecezję reprezentowali m.in. ks. Andrzej Oczachowski i p. Danuta Rogacewicz (z prawej)

Nauczyciele z całej Polski 29 marca pielgrzymowali do Ravensbrück, dawnego obozu koncentracyjnego dla kobiet. Wśród pół tysiąca pedagogów była również reprezentacja z naszej diecezji.

Przybyli, by wśród grona męczenników, uczcić swoją patronkę Natalię Tułasiewicz – błogosławioną nauczycielkę, która od 3 lat jest patronką nauczycieli w Polsce. – Osoba naszej patronki jest nam bardzo bliska, a jej dzieło: pedagogiczne, wychowawcze, patriotyczne – prawdziwie Boże – doskonale wpisuje się w Rok Jubileuszowy, bo bł. Natalia jest świadkiem nadziei i to nadziei w beznadziejnych czasach – mówi Danuta Rogacewicz. – Jej słoneczna, jak mówiła, radość ratowała od rozpaczy, a ona sama uczyła widzieć Boga w piekle stworzonym przez ludzi. Zginęła w Wielki Piątek 1945 r. I do ostatniego tchnienia była belfrem z krwi i kości, bo przygotowywała młode dziewczyny z powstania warszawskiego do matury, zaś współtowarzyszki więźniarki – do przeżywania Wielkanocy. Sama Zmartwychwstanie Pańskie świętowała już z umiłowanym Przyjacielem, jak nazywała Pana Jezusa – zauważa p. Danuta, nauczycielka z Lubska, która w czasie pielgrzymki reprezentowała diecezję.
CZYTAJ DALEJ

W tym roku papieska podróż do Hiszpanii - jest oficjalne potwierdzenie!

2026-01-09 17:11

[ TEMATY ]

Hiszpania

Papież Leon XIV

©valeryegorov - stock.adobe.com

Barcelona

Barcelona

Kardynał José Cobo, arcybiskup Madrytu i wiceprzewodniczący Hiszpańskiej Konferencji Episkopatu, oficjalnie potwierdził, że papież Leon XIV planuje podróż do Hiszpanii w 2026 r., podkreślając, że jest to osobista inicjatywa Ojca Świętego, niezależna od zaproszeń otrzymanych z różnych środowisk.

Ogłoszenie nastąpiło po spotkaniu technicznym w Rzymie, którego celem było ustalenie szczegółów organizacyjnych podróży. Jak wyjaśnił kardynał, wizyta ta wynika z wyraźnego pragnienia Leona XIV, aby na własne oczy poznać rzeczywistość Kościoła w Hiszpanii i spotkać się z wiernymi.
CZYTAJ DALEJ

Wspólnota Dwunastu niesie w sobie tajemnicę wolności

2026-01-09 19:33

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Saul wyrusza z trzema tysiącami wybranych, aby schwytać Dawida. Liczba podkreśla przewagę króla i jego lęk. Dawid żyje wśród skał i jaskiń, na ziemi pogranicza. Tam serce uczy się zawierzenia. Saul wchodzi do jaskini. Dawid z ludźmi pozostaje w głębi. W ustach towarzyszy pojawia się odczytanie chwili jako znaku od Boga. Dawid podchodzi i odcina rąbek płaszcza. Ten gest wygląda drobno, a płaszcz w Biblii niesie znaczenie godności i władzy. Tekst mówi, że „zadrżało serce” Dawida. W hebrajskim pobrzmiewa (wayyak lēb), uderzenie sumienia. Wystarcza mu sam znak. Zatrzymuje swoich ludzi i wypowiada słowa o „pomazańcu Pana” (māšîaḥ JHWH). Namaszczenie wiąże króla z decyzją Boga także w czasie błędu króla. W tej księdze rąbek płaszcza już raz pojawił się przy Saulowej utracie królestwa. Rozdarcie płaszcza w 1 Sm 15 towarzyszyło wyrokowi Samuela. Tutaj odcięty rąbek zapowiada zmianę, a Dawid nie przyspiesza jej przemocą. Wychodzi za Saulem, woła go i pada na twarz. Nazywa Saula „panem moim, królem”. Pokora otwiera przestrzeń prawdy. Dawid pokazuje skrawek płaszcza jako dowód, że jego ręka nie szuka krwi. Wzywa Pana na sędziego i oddaje Mu spór. Brzmi przysłowie o złu, które rodzi zło. Dawid nie chce podtrzymywać tej fali. Słowo i gest poruszają Saula. Król płacze i uznaje sprawiedliwość Dawida. Prosi o przysięgę w sprawie potomstwa, bo królowanie w Izraelu dotyka pamięci rodu i imienia. Dawid przysięga. Opowiadanie rysuje obraz władzy poddanej Bogu i serca, które wybiera miłosierdzie w chwili największej przewagi. W tej scenie zwycięstwo ma kształt opanowania, a jaskinia staje się szkołą serca.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję