Ponad 42 tys. Tyle osób zginęło w Strefie Gazy od października 2023 r. Ponad 100 tys. zostało rannych, a 500 tys. doświadcza klęski głodu. Dla wielu mieszkańców Strefy Gazy jedyną nadzieją jest program Rodzina Rodzinie prowadzony przez Caritas Polska.
Kryzys humanitarny w Strefie Gazy pogłębia się z dnia na dzień. Ludzie zasiedlają prowizoryczne schronienia i trwają w nieustannym strachu o życie. Spośród budynków mieszkalnych 60% jest w gruzach, a 1 340 000 osób potrzebuje natychmiastowego schronienia. Jedzenie jest niemal niedostępne, a jego ceny osiągają zawrotne wartości. Kilogram cukru, w przeliczeniu na złotówki, kosztuje 62 zł, a kilogram pomidorów – ok. 320 zł.
Cierpienie nie do opisania
Iman mieszkała w okolicach miasta Gaza. Od eskalacji konfliktu w październiku 2023 r. wraz z rodziną przeprowadzała się już dziesięć razy. W trwającej wojnie zginął jej najmłodszy syn, straciła też sklep będący źródłem utrzymania rodziny. Ma jeszcze dwójkę dzieci, które zostały ranne, i opiekuje się ojcem chorującym na nowotwór. – Ta wojna jest najcięższa ze wszystkich, straciłam wielu bliskich, wielu przyjaciół. Straciliśmy całe nasze życie. Jesteśmy zniszczeni psychicznie, ekonomicznie, społecznie, wszystko jest zniszczone – mówi Iman. Rodzina nie ma gdzie mieszkać, dni spędzają wśród gruzów, na noc udają się do zbiorowego schronu.
W ekstremalnie trudnych warunkach w Strefie Gazy działa niewiele organizacji humanitarnych. Ich członkowie obecni na miejscu pracują z narażeniem życia. Dla Iman, jej rodziny i pozostałych mieszkańców Strefy Gazy ich wsparcie to być albo nie być. Obecna jest tam Caritas z programem Rodzina Rodzinie.
Reklama
– Niesienie pomocy w Strefie Gazy jest bardzo trudne. Często nie ma możliwości dojazdu do miejsc, gdzie pomoc jest najbardziej potrzebna, przez blokady i brak lub anulowanie zezwoleń. Do tego jest niebezpiecznie – prawie 1000 pracowników służby zdrowia i organizacji humanitarnych zginęło – mówi Radosław Sterna, kierownik ds. pomocy humanitarnej w rejonie Bliskiego Wschodu Caritas Polska.
Kto pomoże, jeśli nie my?
Program Rodzina Rodzinie polega na bezpośredniej pomocy finansowej rodzinom mieszkającym na obszarach, na których trwają konflikty zbrojne. Powstał w 2016 r. jako odpowiedź na dramat Syryjczyków doświadczających wyniszczającej wojny, a dziś obejmuje wsparciem nie tylko Syrię, lecz także Strefę Gazy, Liban i Ukrainę. Mieszkańców tych regionów zabijają nie tylko pociski, ale także głód, choroby i brak opieki medycznej. Wiele osób nie ma pracy, a zarobki tych, którym udało się zdobyć zatrudnienie, nie wystarczają nawet na zakup najbardziej podstawowych produktów.
Program Rodzina Rodzinie co roku niesie pomoc ponad 6 tys. rodzin. Od początku istnienia programu pomoc otrzymały ponad 54 tys. rodzin. Wsparcie finansowe, które beneficjenci mogą przeznaczyć w dowolny sposób na zaspokojenie najpilniejszych potrzeb, pozwala im uzyskać namiastkę stabilizacji w obliczu dramatu, w którym się znaleźli.
Środki trafiają do beneficjentów za pośrednictwem lokalnych partnerów Caritas Polska: organizacji Hope Center w Syrii, Caritas Jerozolima w Strefie Gazy, Caritas Liban w Libanie oraz Caritas-Spes w Ukrainie. Pracownicy organizacji działających na miejscu najlepiej orientują się w aktualnej sytuacji i bieżących potrzebach, co daje gwarancję, że pomoc dociera tam, gdzie jest najbardziej potrzebna.
Reklama
Filarem działalności programu Rodzina Rodzinie są zaangażowanie i hojność tysięcy polskich rodzin i wspólnot kościelnych. Te ostatnie deklarują swoje wsparcie na okres roku, co znacznie ułatwia planowanie i dostarczanie pomocy w sposób długofalowy.
Pomóż potrzebującym rodzinom!
• Dokonaj wpłaty na stronie caritas.pl/rodzina,
• zrób przelew BLIK na telefon o tytule: Rodzina Rodzinie, pod numer +48 668 070 000,
• wpłać dowolną kwotę na konto: 77 1160 2202 0000 0000 3436 4384 tytułem: Rodzina Rodzinie,
• skontaktuj się z opiekunem wspólnot kościelnych: parafie@caritas. org.pl .
Za treść artykułu odpowiada wyłącznie Caritas Polska.
Iwo Hélory żył w latach 1253 -1303 we Francji, w Bretanii. Urodził się w Kermartin, w pobliżu Tréguier. Po ukończeniu 14. roku życia studiował w Paryżu na Wydziale Sztuk Wyzwolonych, później na Wydziale Prawa Kanonicznego i Teologii, a w Orleanie na Wydziale Prawa Cywilnego.
Po trwających 10 lat studiach powrócił do rodzinnej Bretanii. Do 30. roku życia pozostawał - jako człowiek świecki - na stanowisku oficjała diecezjalnego w Rennes, sprawując w imieniu biskupa funkcje sędziowskie. Zasłynął jako człowiek sprawiedliwy i nieprzekupny, obrońca interesów biedaków, za których nieraz sam opłacał koszty postępowania, a także - jako doskonały mediator w sporach.
Później poszedł za głosem powołania i po przyjęciu święceń kapłańskich skupił się na pracy w przydzielonej mu parafii. Biskup powierzył mu niewielką parafię Trédrez, a po roku 1293 nieco większą - Louannec. Iwo od razu zjednał sobie parafian, dając przykład ubóstwa i modlitwy. W czasach, kiedy kapłani obowiązani byli odprawiać Mszę św. tylko w niedziele i święta, Iwo czynił to codziennie, niezależnie od tego, gdzie się znajdował. Często, chcąc pogodzić zwaśnionych, zanim zajął się sprawą jako sędzia, odprawiał w ich intencji Mszę św. - po niej serca skłóconych w jakiś cudowny sposób ulegały przemianie i jednali się bez rozprawy. Nadal chętnie służył wiedzą prawniczą wszystkim potrzebującym, sam żyjąc bardzo skromnie. Był doskonałym kaznodzieją. Iwo Hélory zmarł 19 maja 1303 r. W 1347 r. papież Klemens VI ogłosił go świętym. Jego kult rozpoczął się zaraz po jego śmierci i bardzo szybko rozprzestrzenił się poza granice Bretanii. Kościoły i kaplice jemu dedykowane zbudowano m.in. w Paryżu i w Rzymie. Wiele wydziałów prawa i uniwersytetów obrało go za patrona, m.in. w Nantes, Bazylei, Fryburgu, Wittenberdze, Salamance i Louvain. Został pochowany w Treguier we Francji, które jest odtąd miejscem corocznych pielgrzymek adwokatów w dniu 19 maja.
Warto też dodać, że do Polski kult św. Iwona dotarł stosunkowo wcześnie. Już 25 lat po jego kanonizacji, w 1372 r. jeden z kanoników wrocławskiej kolegiaty św. Idziego, Bertold, ze swej pielgrzymki do Tréguier przywiózł relikwie świętego. Umieszczono je w jednym z bocznych ołtarzy kościoła św. Idziego. Również po relikwie św. Iwona pojechał opat Kanoników Regularnych Henricus Gallici. Na jego koszt do budującego się wówczas kościoła Najświętszej Maryi Panny na Piasku dobudowano kaplicę św. Iwona, w której umieszczono ołtarzyk szafkowy z relikwiami. Niestety, nie dotrwały one do naszych czasów, w przeciwieństwie do kultu, który, przerwany na początku XIX wieku, ożył w 1981 r. Od tego czasu w każdą pierwszą sobotę miesiąca w kaplicy św. Iwona zbierają się prawnicy wrocławscy na Mszy św. specjalnie dla nich sprawowanej.
Drugim ważnym miejscem kultu św. Iwona w Polsce jest Iwonicz Zdrój, gdzie znajduje się jedyny w Polsce, jak się wydaje, kościół pw. św. Iwona, z przepiękną rzeźbioną w drewnie lipowym statuą Świętego.
Warto też wspomnieć o zakładanych w XVII i XVIII wieku bractwach św. Iwona, gromadzących w swych szeregach środowiska prawnicze, a mających przyczynić się do ich odnowy moralnej. Bractwa te istniały przede wszystkim w miastach, gdzie zbierał się Trybunał Koronny: w Piotrkowie Trybunalskim (zał. w 1726 r.) i w Lublinie (1743 r.). W obydwu do dziś zachowały się obrazy przedstawiające Świętego: w Piotrkowie - w kościele Ojców Jezuitów, w Lublinie - w kościele parafialnym pw. Nawrócenia św. Pawła. Istniały też bractwa w Przemyślu (XVII w.), prawdopodobnie w Krakowie (zachował się XVIII-wieczny obraz św. Iwona w zakrystii kościoła Ojców Pijarów), w Warszawie i we Lwowie. W diecezji krakowskiej czczono św. Iwona w Nowym Korczynie (w 1715 r. w kościele Ojców Franciszkanów konsekrowano ołtarz św. Iwona) oraz w Nowym Sączu, w kręgach związanych z Bractwem Przemienienia Pańskiego.
Natomiast we Wrocławiu, w kaplicy kościoła pw. Najświętszej Marii Panny na Piasku, znajduje się witraż wyobrażający św. Iwo. Został on ufundowany w 1996 r. przez adwokatów dolnośląskich z okazji 50-lecia tamtejszej adwokatury.
Jak informuje Vatican News, kardynał Pietro Parolin odebrał w Strasburgu Europejski Order Zasługi i wygłosił przemówienie na sesji plenarnej. Nagroda ta honoruje osoby, które znacząco przyczyniły się do integracji i jedności kontynentu.
Kard. Parolin w swoim wystąpieniu podkreślił, że w świecie narastają konflikty i pokój zagrożony jest na wielu frontach. Wymienił toczącą się w Europie wojnę na Ukrainie. Wskazał, że Unia Europejska musi ucieleśniać „twórczy wysiłek na rzecz harmonii”, do czego zachęcał jeden z jej ojców-założycieli, Robert Schuman, którego proces beatyfikacyjny jest w toku.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
