Warszawa nigdy nie pogodziła się z agresją niemiecką we wrześniu 1939 r. „Zdegradowana, niszczona stanowiła epicentrum fermentu intelektualnego” – pisze autorka. Wskazuje na fenomen życia twórczego kwitnącego na spotkaniach, wieczorkach literackich, na których spotykali się zarówno młodsi, jak i starsi przedstawiciele środowiska pisarskiego i ruchu wydawniczego: w podziemnych drukarniach wydawano prasę i utwory literackie. Lidia Sadkowska-Mokkas pokazuje rzeczywistość okupacji z perspektywy twórców, przedstawia panoramę ówczesnego warszawskiego życia literackiego, jego wielobarwność i intensywność. Wiodącymi bohaterami książki są dwie generacje: starsze pokolenie, o ugruntowanej pozycji literackiej, ale i młodzież literacka debiutująca w czasie wojny, wywodząca się z różnych środowisk, spolaryzowana ideologicznie i politycznie.