Mamy dorosłego syna, który jest u nas zameldowany. Ma on zobowiązania i zaciąga kredyty. Upomnienia i listy od wierzycieli w sprawie długów zaczęły przychodzić na nasz adres. Obawiamy się, że niedługo zapuka do naszych drzwi komornik. Zastanawiamy się, co zrobić, aby nie odpowiadać za długi syna. Czy powinniśmy go wymeldować?

Odpowiedź eksperta
Przepisy polskiego prawa nie przewidują odpowiedzialności za długi pełnoletniego dziecka.

Jedyną możliwością odpowiedzialności rodziców za długi dziecka jest śmierć tego dziecka i dziedziczenie po nim.

Rodzice pełnoletniego dłużnika nie odpowiadają zatem za jego zobowiązania. Jeżeli jednak dłużnik nadal mieszka z rodzicami, pewne kłopoty mogą powstać w trakcie egzekucji. Z racji tego, że syn nadal mieszka z rodzicami, istnieje możliwość, że komornik podczas egzekucji zajmie ruchomości znajdujące się w domu, chyba że zostaną przedstawione dokumenty wskazujące właściciela rzeczy. Jeżeli komornik zapuka do drzwi, rodzice są zobowiązani do podania informacji o tym, jaki majątek posiada dziecko. Zdarza się, że miejsce zameldowania nie jest jego miejscem zamieszkania, wtedy w domu rodziców nie ma żadnych rzeczy, które są własnością dziecka. Lecz gdy komornik dowie się, że w mieszkaniu znajdują się jednak rzeczy dłużnika, może przeprowadzić egzekucję.

Jeśli już dojdzie do zajęcia rzeczy ruchomych, wówczas tylko w drodze powództwa przeciwegzekucyjnego rodzice mogą przed sądem udowadniać (np. dowodami w postaci zeznań świadków), iż określone przedmioty są ich własnością, a nie własnością syna.

Aby zabezpieczyć się przed odpowiedzialnością za długi syna w drodze dziedziczenia, najlepiej byłoby zawrzeć z zadłużonym synem umowę o zrzeczeniu się dziedziczenia (wykluczy to dziedziczenie z ustawy) lub trzeba pamiętać o odrzuceniu spadku w ciągu 6 miesięcy od jego śmierci.

Przewidziana w art. 1048 k.c. umowa dotycząca zrzeczenia się takiego spadku oznacza wyłączenie dziedziczenia. Zrzeczenie się dziedziczenia następuje w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego między spadkobiercą a przyszłym spadkodawcą. Zrzeczenie się dziedziczenia może – według wyraźnego brzmienia art. 1048 k.c. – obejmować tylko dziedziczenie ustawowe. Nie ma zatem możliwości zrzeczenia się dziedziczenia testamentowego. Taki spadkobierca może jedynie odrzucić spadek (art. 1012 k.c.). Nie ma przeszkód, aby spadkobierca, który zrzekł się dziedziczenia z ustawy, nabył spadek lub zapis na podstawie testamentu.