Uroczystej Liturgii przewodniczył arcybiskup senior, były metropolita praski i prymas Czech kard. Dominik Duka, którego powitał gospodarz miejsca o. Andrzej Migacz, jezuita. – Kardynale Dominiku, witam cię serdecznie w tym kościele, gdzie z woli abp. Arnošta znajdują się jego doczesne szczątki. Staramy się, by pamięć o nim była wciąż żywa, bowiem jego postać jest niezwykle ważna nie tylko dla ziemi kłodzkiej, ale i dla całej Europy Środkowej – zaznaczył jezuita, witając przybyłe duchowieństwo na czele z bp. Markiem Mendykiem oraz przedstawicieli władz państwowych i samorządowych, a także ludzi nauki i kultury. Uroczystość uświetnił kłodzki chór Concerto Glacensis.

Łącznik

W wygłoszonej homilii kard. Duka podkreślił znaczenie Kłodzka w życiu Arnošta z Pardubic, zwracając uwagę na jego związek z tym miejscem od czasów dzieciństwa i edukacji: – Związek Arnošta z Pardubic z Kłodzkiem sięga czasów jego dzieciństwa i edukacji, co czyni to miejsce szczególnie symbolicznym w jego biografii. To właśnie tutaj odkrył swoje powołanie – przypomniał. Purpurat zwrócił uwagę na potrzebę odkrywania na nowo chrześcijańskich wartości w dzisiejszych czasach. – Jest to również miejsce w jego życiu, w którym spotyka Matkę Bożą, która pokazuje mu nie słowami, ale wyrazem twarzy, że musi zmienić swoje życie i stać się prawdziwym dzieckiem Bożym. Ten epizod z życia arcybiskupa Arnošta musi przemawiać do każdego z nas – zaznaczył kard. Duka, podkreślając, że postać arcybiskupa odgrywa kluczową rolę w relacjach polsko-czeskich, stanowiąc łącznik między obydwoma narodami.

Kim był Arnošt?

Arnošt z Pardubic (1297–1364) był znaczącą postacią kościelną i polityczną średniowiecznych Czech. Urodził się w Hostynie koło Czeskiego Brodu. Jego ojciec był burgrabią kłodzkiego zamku. Uczęszczał do joannickiej szkoły parafialnej w Kłodzku, później kontynuował naukę w klasztornej szkole jezuitów, a następnie studiował prawo i teologię w Padwie i Bolonii.

Po powrocie ze studiów ustanowiono go kanonikiem i dziekanem praskim. W 1343 r. został biskupem Pragi, a rok później papież Klemens VI wyświęcił go na pierwszego arcybiskupa praskiego. Arcybiskup Arnošt był także dyplomatą, zarówno dla dworu cesarskiego, jak i papieskiego. Podczas konklawe w 1352 r. i 1362 r. występował jako liczący się kandydat na papieża.

Jego wiara była głęboka, a życiowa wizja, której doświadczył w młodości, wpłynęła na jego duchową ścieżkę. W wieku 13 lat, modląc się w kościele parafialnym w Kłodzku, miał wizję. W trakcie nieszporów Arnošt spostrzegł, że stojąca na ołtarzu głównym figura Matki Bożej ożyła i odwróciła od niego twarz. Miało to wywołać w młodziutkim Arnošcie strach i przerażenie. Odetchnął z ulgą, gdy po gorliwej modlitwie Maryja ponownie zwróciła ku niemu swoje oblicze. Wizja potraktowana jako ostrzeżenie w dużym stopniu zaważyła na jego postawie duchowej. Zapoczątkowała też trwający całe życie arcybiskupa wielki kult maryjny.

Zmarł w Roudnicy 30 czerwca 1364 r. Zgodnie ze swoją wolą został pochowany w kościele Wniebowzięcia NMP w Kłodzku, choć jako arcybiskup miał prawo do spoczynku w katedrze św. Wita w Pradze.