Przyrzeczenia i śluby związane są nie tylko z życiem religijnym, służą też porządkowi społecznemu. Składają je np. politycy przyjmujący różne stanowiska w urzędach, osoby wchodzące w cywilny związek małżeński. Każdy, kto składa jakiekolwiek przyrzeczenia, powinien być świadomy skutków swojego czynu oraz konsekwencji, jakie powoduje niewypełnianie ich treści. Przyrzeczenie możemy też rozumieć jako złożoną komuś obietnicę. Można nawet posłużyć się słowem „umowa”, z której wynikają określone zobowiązania. Jeżeli zaciągnięte zobowiązanie jest moralnie słuszne, to takie obietnice powinny być dotrzymywane. Przyrzeczenia i śluby odgrywają bardzo ważną rolę w życiu Kościoła. Nie jest to jednak wymysł chrześcijan, lecz jest to wynik głębokiej teologii interwencji Boga wobec swojego ludu. Bóg wychodził do człowieka z propozycją zawarcia przymierza, w którym mieściły się nie tylko Jego obietnice wobec człowieka, ale On sam chciał, aby człowiek też Mu coś obiecał.

W historii zbawienia widzimy, że człowiek niejednokrotnie zrywał przymierze z Bogiem przez niedotrzymywanie zobowiązań, natomiast Bóg wciąż na nowo wychodził z inicjatywą przymierza. Wśród różnych obietnic jedną z najważniejszych miała być wierność drugiej stronie. Bóg nigdy nie przestał być wierny, ale człowiek niewierność względem Boga okazywał niejednokrotnie. W końcu Bóg zawarł z człowiekiem przymierze już na zawsze, kiedy ofiarował swego Syna na krzyżu. W momencie chrztu św. składa się zatem przyrzeczenia chrzcielne, które stanowią część „umowy” między Bogiem a człowiekiem. O to, czy Bóg dotrzyma zobowiązań wobec człowieka, nie trzeba się bać, ponieważ On już raz na zawsze udowodnił swoją miłość, On jest miłością i na pewno swojego sprzymierzeńca nie zawiedzie. Człowiek natomiast jest słaby, grzeszny, więc przez różne formy pobożności powinien wracać do początków, odnawiać swoje przyrzeczenia chrzcielne. Dzieje się to w życiu Kościoła przy okazji wielu ważnych wydarzeń religijnych. Pogłębieniem przyrzeczeń chrzcielnych złożonych Bogu wobec wspólnoty Kościoła jest złożenie przyrzeczeń związanych z wypełnianiem swojego powołania. Przyrzeczenia takie składają osoby zawierające sakrament małżeństwa, przyjmujące sakrament święceń oraz wchodzące na drogę życia konsekrowanego. Z osobistej pobożności wierzący może też przyrzec Bogu określony czyn, modlitwę, jałmużnę, pielgrzymkę. Wierność przyrzeczeniom jest wyrazem szacunku wobec Boga, wobec Jego miłości i wierności.

Ślub jest aktem pobożności, w którym chrześcijanin poświęca się Bogu lub obiecuje Mu dobry czyn, prosząc Go jednocześnie o wsparcie w wypełnianiu tego, co przyrzeka. O zawieraniu sakramentalnego małżeństwa mówimy właśnie „ślub”. Śluby są uroczystą formą przyrzeczeń. W przeciwieństwie do przyrzeczeń składanych w ramach prywatnej pobożności – śluby w Kościele odbywają się według jasno określonych przepisów. Przykładowo: aby ślub małżeński był ważny i aby zaistniał sakrament małżeństwa, musi być on zawarty wobec kwalifikowanego świadka, którym jest osoba wyświęcona (biskup, prezbiter, diakon), przy zachowaniu określonego porządku wynikającego z prawa.