Przepis na biszkopt, przepis na udane wakacje, przepis na zdrowie, na szczęśliwe życie... Nasza życiowa przestrzeń pełna jest przepisów – przepisów, czyli porad i wskazówek osób, które przed nami jakąś ścieżką podążały.
I choć w wielu sytuacjach szukamy własnych rozwiązań, praktykujemy, uczymy się na własnych błędach to przecież wiemy, że czasem warto zaufać sprawdzonym ścieżkom i sposobom.
Na rajd
A przepis na rajd? Czy istnieje coś, co można by uznać za taki przepis? Garść słonecznej pogody, para dobrych butów, półtora kilograma plecaka, dwie porcje dobrego towarzystwa, szczypta dymu z ogniska, zapas dobrego humoru, a wszystko polane piękną muzyką. Brzmi nieźle jak na początek i chyba zgodnie z takim własnie przepisem uczniowie i nauczyciele szkoły podstawowej w Krzeszowie rankiem 17 maja, w przeddzień kolejnej rocznicy urodzin Jana Pawła II, wyruszyli na wędrówkę w promieniach słońca. Kilkadziesiąt par stóp uczestników Szkolnego Rajdu Papieskiego w wygodnych butach wymaszerowało spod szkoły w kierunku Betlejem i dalej, ku Hubertówce. Wyprawie towarzyszył śpiew i dźwięki gitary: poniosły się po Krzeszowie piosenki pielgrzymkowe, dobrze znane przeboje Arki Noego i piosenki turystyczne.
Pogoda rozpieszczała nas, jak mogła, dzięki czemu także polowa Msza św., odprawiona przez ks. Łukasza na trasie, przebiegła bez problemów. Oprawą muzyczną, czytaniami liturgicznymi i służbą ministrancką zajęli się dzielnie nasi uczniowie, a w ramach kazania wraz z księdzem wikarym, zainicjowali scenkę o Karolu Wojtyle – tak, bo to on przecież był patronem rajdu. Dzięki tej scence dorosłym przypomnieli, a młodym opowiedzieli o ks. Karolu, który w latach swej młodości, w tak dobrze znanej nam ze zdjęć koszuli w kratę, spodniach z podwiniętymi nogawkami, harcerskim plecakiem na plecach i przede wszystkim w otoczeniu młodych ludzi, przemierzał górskie szlaki i leśne ścieżki, który swoich młodych podopiecznych (którzy zwykli nazywać go wujkiem) prowadził do Boga, takimi właśnie, może nie najłatwiejszymi, ale jakże pięknymi szlakami, który odkrywał przed nimi Bożą obecność w pięknie przyrody i wskazywał na wielką wartość podejmowania trudów i wytrwałości w dążeniu do celu.
W Hubertówce
Po Mszy św. udaliśmy się w kierunku Hubertówki, gdzie owiani ogniskowym dymem i ogrzani słońcem mogliśmy zjeść przygotowane pyszności. Był czas na rozmowy i grę na gitarze, na odpoczynek i nasycenie się pięknem przyrody wokół nas, był czas (i siły po całej tej wędrówce!) na tańce integracyjne, był czas, by ucieszyć się, że jesteśmy razem.
Na zakończenie rajdu zostały wręczone dyplomy i nagrody dla uczestników szkolnego konkursu poetyckiego: „Rodzinne rymowanie dla Jana Pawła II”, a wiersze laureatów odczytali nauczyciele szkoły. Dyplomy przygotowane zostały przez p. Danutę Gajdosz, bibliotekarkę. Każdy uczestnik otrzymał również pamiątkową zakładkę do książki z fragmentem nauczania św. Jana Pawła II. Podziękowaliśmy sobie nawzajem za wspólny trud i za radość bycia razem, a potem udaliśmy się w drogę powrotną. Do szkoły dotarliśmy cali i szczęśliwi, do końca otoczeni opieką świętego papieża.
Minister Jacek Sasin, ks. kanclerz Józef Lisowski, ks. prał. Marian Kopko
i towarzyszące im osoby przed bazyliką krzeszowską
Były oczarowanie, deklaracja powrotu i… zaskoczenie – tak najkrócej można scharakteryzować wizytę ministra Jacka Sasina 11 maja br. w sanktuarium w Krzeszowie
Zaskoczony był dziennikarz – świadek wizyty. Jacek Sasin – poseł, sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów, były wojewoda mazowiecki, zatem człowiek, który – wydawałoby się – zna bardziej realia warszawskie niż dolnośląskie, doskonale orientuje się w zawiłej historii dziś maleńkiego Krzeszowa, a przed wiekami stolicy prężnego organizmu religijno-gospodarczego, jakim było opactwo cystersów. Pierwsze kroki skierował jednak nie do potężnej bazyliki, zbudowanej w okresie baroku przez cystersów jako pomnik wiary katolickiej, ale do sąsiedniego kościoła brackiego św. Józefa. To świątynia – galeria, której ściany pokrywają freski układające się w cykl o życiu św. Józefa, pędzla śląskiego Rembrandta, czyli Michaela Willmanna. Rafał Bijak, miejscowy przewodnik-wolontariusz, student II roku historii na Uniwersytecie Wrocławskim, opowiedział o genezie miejsca, a minister chłonął jego atmosferę – i to dosłownie. Kościół św. Józefa – tak zbudowany, by wpadające światło niczym teatralny reflektor wskazywało na konkretną scenę w zależności od pory dnia – zachował się w formie nie zmienionej od początku istnienia, wywołując wzruszenie, sprzeciw, zachwyt, a zatem emocje. Wszystko to zaś ku większej chwale Bożej i w celach edukacyjnych – przedstawiając rolę św. Józefa w wychowaniu małego Jezusa, wskazano na właściwy model rodziny. Krzeszów przepojony jest sacrum – mimo sekularyzacji opactwa nigdy nie stał się muzeum.
W obliczu aktów przemocy, do których doszło ostatnio w Jerozolimie i Libanie, wierzący w Chrystusa są wezwani do codziennego życia zgodnie z Ewangelią i do rozpoznawania siebie w Nim, zwłaszcza w dzisiejszych czasach, które wydają się - jak pisze Wikariusz Kustodii Ziemi Świętej o. Ibrahim Faltas - „trudne i złożone”.
W moich najwcześniejszych wspomnieniach z dzieciństwa silnie utkwił obraz mojej matki, która pomagała mi rękami i głosem w wykonywaniu znaku krzyża. Nauczyła tego moich starszych braci, a po mnie – moich młodszych braci, i wszyscy naśladowaliśmy jej gesty i słowa, gdy budziliśmy się rano i przed zaśnięciem wieczorem, gdy zaczynaliśmy obiad oraz w każdej chwili, gdy czuliśmy potrzebę proszenia Boga o pomoc i ochronę. Noszenie krzyża na szyi, medalika z wizerunkiem Matki Bożej lub świętego, ubieranie się w stroje religijne, zwłaszcza dla tych, którzy należą do mniejszości w miejscu, w którym żyją, jest znakiem identyfikującym przynależność do Chrystusa. Egipscy chrześcijanie, tacy jak ja, mają mały krzyż wytatuowany na dłoni, który wskazuje na tożsamość chrześcijańską, którą nabywa się wraz z chrztem.
W parafii św. Franciszka Borgiasza w Chicago uroczyście przekazano relikwie błogosławionych męczenników z Markowej z Podkarpacia, małżonków Józefa i Wiktorii Ulmów i ich siedmiorga dzieci. Uroczystości przewodniczył abp Adam Szal, metropolita przemyski i kustosz relikwii.
Liczna Polonia z Chicago i Ameryki, Polacy przybyli z kraju, w tym przedstawiciele władz samorządowych z Wrocławia uczestniczyli w podniosłej uroczystości, która odbyła się 2 maja.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
