Reklama

Niedziela Rzeszowska

Modlitwa z kapłanami i za kapłanów

Dziś jest kapłańskie święto. To szczególny dzień kapłańskiej refleksji, dziękczynienia za dar powołania, a zarazem kapłańskiej prośby o sprostanie zadaniom i prośby o siłę, by udźwignąć konsekwencje wypowiedzianego kiedyś przed Panem „tak” – przypomniał bp Jan Wątroba.

Niedziela rzeszowska 15/2024, str. I

[ TEMATY ]

Rzeszów

Piotr Szorc\Radio Via

Kapłani w rzeszowskiej katedrze

Kapłani w rzeszowskiej katedrze

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Te ważne słowa zostały wypowiedziane podczas Mszy Krzyżma odprawionej w Wielki Czwartek 28 marca br. w kościele katedralnym w Rzeszowie. Podczas Liturgii prezbiterzy odnowili przyrzeczenia składane w dniu święceń kapłańskich. Poświęcono również krzyżmo, olej chorych oraz olej katechumenów, które będą używane przy udzielaniu sakramentów przez cały rok.

Mszy św. przewodniczył bp Jan Wątroba, zaś w koncelebrze wzięli udział bp Kazimierz Górny, bp Edward Białogłowski oraz ok. 200 kapłanów z całej diecezji. W Eucharystii licznie wzięli udział również ministranci, lektorzy, animatorzy, ceremoniarze, członkowie scholi parafialnych i dziewczęcej służby maryjnej, którzy odbywali doroczną pielgrzymkę do katedry rzeszowskiej. Homilia, którą wygłosił bp Jan Wątroba, w pierwszej części była poświęcona sakramentowi kapłaństwa, którego rocznicę ustanowienia obchodzi się w Wielki Czwartek. Biskup Jan Wątroba przypomniał prezbiterom, że kapłańskie święto to dzień, kiedy „wspólnie wracamy do tego momentu, kiedy staliśmy się kapłanami Jezusa Chrystusa. Do pierwszej sprawowanej Eucharystii, do pierwszego sakramentalnego rozgrzeszenia”. Nawiązał również do postaci i nauczania św. Józefa Sebastiana Pelczara, patrona diecezji rzeszowskiej, którego setna rocznica śmierci przypadła 28 marca 2024 r. – Jako znak dany nam przez Chrystusa, Najwyższego Kapłana, uznajmy fakt, że setna rocznica śmierci św. Józefa Sebastiana Pelczara wypada w tym roku w Wielki Czwartek. Bo to jest najlepszy moment, aby w oparciu o nauczanie i osobisty przykład naszego patrona każdy z nas zapytał o swój kapłański styl życia, o swoją wierność przyjętym w dniu święceń obowiązkom, o kapłańskie ubóstwo, czystość i posłuszeństwo. A przede wszystkim o moją relację z Chrystusem, moje naśladowanie Chrystusa Dobrego Pasterza i o gotowość poświęcenia wraz z Nim siebie za zbawienie świata – podkreślił bp Wątroba.

Przed błogosławieństwem końcowym przedstawiciele Liturgicznej Służby Ołtarza, którzy odbywali pielgrzymkę do katedry rzeszowskiej, przekazali życzenia biskupom i kapłanom. Na zakończenie Mszy św. bp Jan Wątroba zwrócił się do ministrantów, lektorów, animatorów, ceremoniarzy, członków scholi parafialnych i dziewczęcej służby maryjnej, dziękując im za codzienną posługę w swoich parafiach.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2024-04-09 14:22

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Wierni fatimskiemu orędziu

Niedziela rzeszowska 45/2023, str. IV

[ TEMATY ]

Rzeszów

Jolanta Warchoł

Kopia figury Matki Bożej Fatimskiej z katedry rzeszowskiej

Kopia figury Matki Bożej Fatimskiej z katedry rzeszowskiej

Być może nawróceniu powinno ulec nasze spojrzenie na innych, by zobaczyć w nich dobro, a na świat patrzeć z wiarą – powiedział ks. Andrzej Szpaczyński w katedrze.

Podobnie jak w wielu parafiach w naszej diecezji w rzeszowskiej katedrze 13 października zakończono cykl tegorocznych spotkań modlitewnych przy figurze Pani Fatimskiej. Wieczór fatimski w parafii katedralnej rozpoczął się odczytaniem próśb i podziękowań do Matki Bożej Fatimskiej. Wieczorem odprawiono Mszę św., której przewodniczył ks. Andrzej Szpaczyński – ojciec duchowny w Wyższym Seminarium Duchownym w Rzeszowie. Wygłosił on także homilię, w której przywołał wydarzenia z portugalskiego miasteczka. – Choć nie jesteśmy świadkami cudu słońca, który zobaczył dziesięciotysięczny tłum 13 października 1917 r. w Fatimie, to słyszymy dzisiaj wezwanie do nawrócenia i pokuty. Każdy z nas jest wezwany, by się nawracać. Być może nawróceniu powinno ulec nasze spojrzenie na innych, by zobaczyć w nich dobro, a na świat patrzeć z wiarą – powiedział kaznodzieja.
CZYTAJ DALEJ

Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”

2026-01-12 12:26

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Pierwsza Księga Królewska zaczyna się od sceny przekazania władzy. 1 Krl 2 należy do opowiadania o królach, które badacze nazywają historią deuteronomistyczną (od Pwt po 2 Krl). W tym nurcie miarą władcy staje się wierność Torze. Testament Dawida brzmi jak mowa pożegnalna. Formuła „idę drogą całej ziemi” przypomina, że także król wchodzi w los każdego człowieka. Dawid mówi do Salomona językiem przymierza: strzeż nakazów Pana, chodź Jego drogami, zachowuj ustawy i przykazania zapisane w Prawie Mojżesza. Słownictwo poleceń tworzy szeroki katalog: ustawy, przykazania, prawa, nakazy. Taki zestaw obejmuje całe życie, nie tylko kult i nie tylko politykę. Czasownik „strzec” sugeruje czujność i troskę. Pwt 17 stawia królowi podobne zadanie: władza dojrzewa pod Słowem, nie ponad nim. Wezwanie „bądź mocny i bądź mężem” opisuje odwagę moralną. Kończy się czas ojca. Zaczyna się czas decyzji syna. W tle stoi obietnica dana Dawidowi o trwałości jego „domu” (hebr. bajit), rozumianego jako dynastia. To samo słowo w Biblii oznacza także świątynię. Ta podwójna perspektywa prowadzi ku budowie przybytku w Jerozolimie i ku pytaniu o wierność rodu Dawida. Notatka o czterdziestu latach panowania Dawida ma charakter królewskiego epitafium, typowego dla Ksiąg Królewskich. Tradycja podaje podział tego czasu na Hebron i Jerozolimę. Zdanie o umocnieniu królestwa Salomona otwiera perspektywę mądrości i pokoju, a także prób serca. Augustyn widzi w obietnicach dane Dawidowi wskazanie na Chrystusa. Zauważa obraz przyszłości w Salomonie; pokój wpisany w imię i budowę świątyni. Pełnia spełnia się w Chrystusie, który buduje dom Boga z ludzi i trwa „na wieki”.
CZYTAJ DALEJ

Leon XIV obejrzał unikalną Biblię d’Este. Dotykał jej także Jan Paweł II

2026-02-05 18:46

[ TEMATY ]

Biblia

Papież Leon XIV

@Vatican Media

Leon XIV jest dopiero czwartym papieżem, który miał możliwość dotknięcia Biblii Borso d'Este, arcydzieła sztuki iluminatorskiej

Leon XIV jest dopiero czwartym papieżem, który miał możliwość dotknięcia Biblii Borso d'Este, arcydzieła sztuki iluminatorskiej

Oryginał piętnastowiecznej Biblii Borso d’Este, arcydzieło sztuki iluminatorskiej, został przywieziona do Watykanu i udostępniony do przejrzenia Papieżowi Leonowi XIV. To czwarty papie, który miał to słynne wydanie Biblii w rękach. Wcześniej dotykał jej także Jan Paweł II.

Ojciec Święty miał możliwość obejrzenia dwóch woluminów Biblii d’Este w Pałacu Apostolskim, zanim zostaną one odesłane do Modeny, gdzie są przechowywane. Choć tylko na krótko, Biblia należąca do Borso d’Este, księcia Modeny, Reggio i Ferrary w XV wieku, powróciła w ten sposób po 555 latach do Watykanu. Ten cenny wolumin, uważany za arcydzieło sztuki iluminatorskiej, wykonany w latach 1455–1461, został przywieziony do Bazyliki św. Piotra w 1471 roku, kiedy papież Paweł II nadał Borso d’Este tytuł księcia.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

REKLAMA

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję