Przez 24 lata uczyła w Niższym Seminarium Duchownym w Częstochowie jako nauczyciel języka polskiego. Z radością i pasją przekazywała wraz z pięknem języka również wartości, takie jak szacunek do drugiego człowieka, przyrody i tego, co nas otacza. Wielokrotnie prowadziła swoich uczniów przez cały czas edukacji jako wychowawczyni. Zadzierzgnięte wówczas więzy przyjaźni trwały przez wiele lat. Siostra Wiesława nie tylko utrzymywała kontakt ze swymi wychowankami z Niższego Seminarium Duchownego, ale przede wszystkim wspierała ich swoją modlitwą. Wielu z nich zostało kapłanami i zakonnikami.
Kompetentna i wymagająca
– Gdy we wrześniu 1986 r. rozpoczęliśmy naukę w Niższym Diecezjalnym Seminarium Duchownym w Częstochowie, naszą profesorką języka polskiego została s. Wiesława Jadwiga Kacprzak, honoratka. Była naszą nauczycielką przez cztery lata i doprowadziła nas do matury – wspomina ks. Robert Mikos, wikariusz w parafii Chrystusa Króla Wszechświata w Piastowie z archidiecezji warszawskiej.
– Była bardzo kompetentną i wymagającą polonistką. Jednak szczególnym rysem jej postawy była głęboka wiara. Wyróżniała się także pracowitością i gorliwością. Ona była nie tylko dydaktykiem, ale przede wszystkim wychowawcą i formatorem w duchu Ewangelii. Siostra Wiesława Jadwiga mieszkała przez tyle lat u podnóża Jasnej Góry, a teraz Matka Boża Jasnogórska prowadzi ją do Jezusa, jej największego szczęścia i radości, które nigdy się nie skończą – kontynuuje ks. Robert.
W ślady cioci i siostry
Siostra Wiesława – Jadwiga Kacprzak od Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny urodziła się 4 lipca 1945 r. w miejscowości Zalesie, w parafii w Żdżarach (diecezja łowicka). Rodzice – Jan i Stanisława z domu Wasiak utrzymywali swoją rodzinę z pracy na własnym gospodarstwie rolnym. Byli dobrymi, spokojnymi i pracowitymi ludźmi. Szanowali siebie, kochali swoje dzieci, wychowywali je w duchu religijnym i patriotycznym.
Do szkoły podstawowej Jadwiga uczęszczała w Zalesiu. Następnie odbywała kurs kroju i szycia w Łodzi. W kwietniu 1962 r. przyjechała do Częstochowy, by pracować w pralni u sióstr honoratek przy ul. Klasztornej 19. Najbardziej cieszyła ją bliskość Jasnej Góry. Często modliła się przed Cudownym Obrazem Matki Bożej.
Do Zgromadzenia Małych Sióstr Niepokalanego Serca Maryi, gdzie już była jej ciocia i rodzona siostra, została przyjęta 7 października 1963 r. Postulat spędziła w Częstochowie. Nowicjat natomiast rozpoczęła w Nowym Mieście 26 sierpnia 1964 r. Pierwszą profesję zakonną złożyła 22 sierpnia 1966 r.
W roku szkolnym 1966/67 rozpoczęła naukę w Liceum Ogólnokształcącym dla Pracujących im. Henryka Sienkiewicza w Częstochowie. W 1970 r. rozpoczęła studia w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na Wydziale Humanistycznym – Filologii Polskiej. Ukończyła je 30 października 1975 r., uzyskując dyplom magisterski z filologii polskiej. W latach 1976 – 2000 pracowała w NSD w Częstochowie jako nauczyciel języka polskiego. W zakonie była mistrzynią junioratu (1976-85), pełniła również posługę przełożonej domu generalnego (1994 – 2000). We wrześniu 2000 r. podjęła pracę w bibliotece Wyższego Seminarium Duchownego w Częstochowie.
Sumienna, skromna, rozmodlona, pracowita całym swoim życiem realizowała słowa zawarte w godle zgromadzenia: „Módl się i pracuj”. Zmarła 11 grudnia 2023 r. Spoczywa na cmentarzu św. Rocha w Częstochowie.
Wspominamy ks. Franciszka Dziedzica, twórcę i dyrektora Muzeum Diecezjalnego w Rzeszowie, diecezjalnego konserwatora zabytków i duszpasterza środowisk twórczych.
Przyszedł na świat 15 października 1946 r. w Pysznicy, koło Stalowej Woli. Syn Michała i Katarzyny Maziarz, ludzi prostych – a zarazem pełnych wiary, jak sam o nich wspomni w testamencie. Na chrzcie otrzymał imię Franciszek, które – jak się później okazało – zaszczepiło w jego duszy charyzmat franciszkański. W pamięci pozostają historie o dokarmianiu dzikich bażantów czy wspomnienia o „przyjaciółce” kurze towarzyszącej mu w ostatnich latach życia. Godzinami potrafił opowiadać o pięknie otaczającego go świata.
Bazylika Santa Maria Maggiore – najważniejsza świątynia dedykowana Matce Bożej
Wśród wielu uroczystości, świąt i wspomnień Najświętszej Maryi Panny, jakich wiele jest w ciągu roku liturgicznego, dowolne wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi jest nieco zapomniane, już przez sam fakt, że jest ono dowolne. Święto imienia Maryi zaczęto obchodzić w Hiszpanii, ale dopiero po zwycięstwie odniesionym przez Jana III Sobieskiego pod Wiedniem, 12 września 1683 r. papież bł. Innocenty XI, na wniosek polskiego króla rozciągnął jego obchód na cały Kościół katolicki. Zgodnie z tradycją i żydowskim zwyczajem Matka Boża cztery dni po swoim urodzeniu otrzymała imię Maryja. Ponieważ Jej urodziny obchodzimy 8 września, stąd 12 września przypada wspomnienie nadania Najświętszej Dziewicy imienia Miriam. To hebrajskie imię oznacza „być pięknym lub wspaniałym”, zaś w języku aramejskim, którym posługiwano się w Palestynie w czasach Jezusa i Maryi, imię to występuje w znaczeniu „Pani”. Gdy zsumujemy znaczenia tego imienia w języku hebrajskim i aramejskim, otrzymamy tytuł „Piękna Pani”. Zatem Maryja to „Piękna Pani”, i tak jest ona nazywana od najdawniejszych czasów. Potwierdziły to badania archeologiczne przeprowadzone w Grocie Nazaretańskiej pod kierownictwem o. Bellarmimo Bagattiego. Największą niespodzianką było wydobycie kamienia z napisem: EMAPIA. To skrót greckiego wyrażenia: „Chaire Maria” (Bądź pozdrowiona, Maryjo). To jedne z najstarszych dowodów czci oddawanej Maryi, Matce Bożej. Po przeprowadzeniu zaś wnikliwych badań archeolodzy doszli do wniosku, że znaleziska te są fragmentami najstarszej świątyni chrześcijańskiej w Nazarecie. Znaleziono tam również dwa inne napisy z końca I wieku. Drugi z nich zawiera dwa słowa: „Piękna Pani”. Kiedy czytamy relacje osób widzących Matkę Bożą, np. św. Katarzyny Labouré, św. Bernadety Soubirous czy Dzieci z Fatimy, wszystkie te osoby nazywają Maryję Piękną Panią. Przejdźmy teraz do samego wspomnienia Najświętszego Imienia Maryi. Wyżej powiedziano, że bł. Innocenty XI wspomnienie to rozciągnął na cały Kościół na wiosek naszego Króla Polski. W 1683 r. potężna turecka armia groziła całej Europie, w tym Stolicy Apostolskiej. Pewny siebie Sułtan Mehmed IV rozmyślał, jak to uczyni z Bazyliki św. Piotra stajnię dla swoich rumaków. Wydawało się, że nie ma już ratunku ani dla oblężonego Wiednia i całego chrześcijaństwa. W tym ciężkim położeniu bł. Innocenty XI wysłał posła do Jana III Sobieskiego z prośbą, aby pośpieszył na odsiecz, podobne poselstwo wysłał cesarz austriacki. Jednak Sejm, mając na uwadze pusty skarb i wyczerpany wojnami kraj, wahał się. Wtedy to spowiednik króla św. Stanisław Papczyński dzięki Maryi ostatecznie przekonał króla oraz sejm. Matka Boża ukazała się św. Stanisławowi i zapewniła o zwycięstwie. Kazała iść pod Wiedeń i walczyć. Założyciel Marianów wystąpił wobec króla, senatu, legata papieskiego i przemówił tymi słowami: „Zapewniam cię, królu, Imieniem Dziewicy Maryi, że zwyciężysz i okryjesz siebie, rycerstwo polskie i Ojczyznę nieśmiertelną chwałą”. Sobieski idąc na odsiecz Wiednia, zatrzymał się na Jasnej Górze. Wstępował też po drodze do innych sanktuariów maryjnych, aby błagać Maryję o pomoc. 12 września Sobieski przed bitwą uczestniczył w dwóch Mszach św., w tej drugiej służąc bł. Markowi d’Aviano jako ministrant. Przystąpił do Komunii św. i leżąc krzyżem, wraz z całym wojskiem ufnie polecał się Matce Najświętszej. Chcąc, aby wszystko działo się pod Jej znakiem, dał rycerstwu hasło: „W imię Panny Maryi – Panie Boże, dopomóż!”. Polska jazda z imieniem Maryi na ustach ruszyła do ataku, śpiewając „Bogurodzicę”. Armia turecka licząca ok. 200 tys. żołnierzy uciekała przed 23 tys. polskiej jazdy. Atak był tak piorunujący i widowiskowy, że wojska cesarza austriackiego opóźniły swoje uderzenie, żeby podziwiać szarżę naszej husarii. Tego dnia zginęło 25 tys. Turków, a Polaków tylko jeden tysiąc.
48 lat temu cudowna figura Matki Bożej Kębelskiej otrzymała złote papieskie korony świadczące o tym, że Kościół uznał, iż jest narzędziem szczególnym działania łaski Bożej pośród ludzi.
Od tamtej pory rokrocznie w pierwszą niedzielę września i poprzedzającą sobotę w sanktuarium Matki Bożej Kębelskiej w Wąwolnicy gromadzą się na modlitwie tysiące pielgrzymów. Tym razem Msze św. w sanktuarium sprawowali abp Stanisław Budzik, bp Józef Wróbel, bp Artur Miziński, bp Adam Bab i senior bp Mieczysław Cisło, a Mszy św. pontyfikalnej przewodniczył biskup Czesław Kozon z Danii. Biskup Kopenhagi wyraził radość, że tak wiele osób poprzez swoją obecność i modlitwę czci Maryję, a on może doświadczyć „pięknej pobożności ludu polskiego”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
