Historia wspólnoty sięga 1983 r., kiedy to podczas seminarium Odnowy w Duchu Świętym Barbara Oskólska podjęła się inicjatywy utworzenia ruchu skierowanego do chorych i dla chorych we współpracy ze zdrowymi. Skupiła wokół idei animatorów: Bożenę Steckiewicz, Bożenę Bułę, Czesławę Bigos, Helenę Ptasznik i Jadwigę Zarzycką, a pierwszym opiekunem duchowym został ks. Stanisław Suzynowicz. W 1985 r. wspólnota przyjęła nazwę Rodzina Miłości Miłosiernej. Nazwa ta określa tożsamość wspólnoty i ma duchową więź ze wspólnotą Karmelitanek Bosych z Karmelu Miłości Miłosiernej w Szczecinie. Patronkami wspólnoty są św. Teresa od Dzieciątka Jezus oraz św. Faustyna Kowalska.
Przez kolejne lata przez wspólnotę przeszło wielu ludzi świeckich i kapłanów – duszpasterzy wspólnoty i związanych ze wspólnotą: ks. Stanisław Suzynowicz, ks. Zbigniew Woźniak, ks. Krzysztof Jackowiak, ks. Bolesław Konewka SAC, ks. Andrzej Buczma, ks. Arkadiusz Wieczorek, ks. Stanisław Krzyżanowski, ks. Bogumił Stepek, ks. Jarosław Iwaniec, ks. Joachim Lemke, ks. Kazimierz Janas, ks. Tomasz Ceniuch, ks. Marcin Madej, ks. Tadeusz Baniowski, ks. Piotr Skiba, ks. Łukasz Śniady, ks. Maciej Szmuc i ks. Przemysław Pokorski. Obecnie duszpasterzem wspólnoty jest ks. Robert Bałuka. We wszelkich działaniach wspiera go koordynator Elżbieta Palczak. W działania Apostolatu chorych chętnie włączali się również klerycy Arcybiskupiego Wyższego Seminarium Duchownego w Szczecinie oraz Siostry Uczennice Krzyża.
Zapraszamy wszystkich chętnych do zaangażowania na rzecz chorych i z chorymi. Zachęcamy do kontaktu z koordynatorem panią Elżbietą Palczak apostolatchorych.szczecin@gmail.com lub telefonicznego 511 781 255.
Wśród ponad 54 nowych arcybiskupów, którym papież Leon XIV wręczył paliusze, byli trzej Polacy – metropolita warszawski abp Adrian Galbas, metropolita poznański abp Zbigniew Zieliński oraz najbliższy naszemu sercu metropolita szczecińsko-kamieński abp Wiesław Śmigiel, który pasterzem Kościoła nad Odrą i Bałtykiem został mianowany 13 września 2024 r., a metropolię objął 26 października.
Jeśli nie chcemy, aby nasze bycie chrześcijanami zredukowało się do dziedzictwa przeszłości, jak wielokrotnie ostrzegał nas papież Franciszek, ważne jest, abyśmy uniknęli ryzyka znużonej i statycznej wiary – mówił papież Leon XIV. Paliusz, symbolizujący szczególną więź między papieżem a metropolitami na całym świecie, wręczony został przez Ojca Świętego nowo mianowanym arcybiskupom w uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła, co stanowi powrót do kontynuowania tradycji zaniechanej przez papieża Franciszka, który czynność tę powierzył nuncjuszom apostolskim w poszczególnych krajach.
Język religijny to ważna część polskiego dziedzictwa kulturowego. Choć jest obecny w codziennym życiu wierzących, wielu z nas ma trudności z poprawnym zapisem terminów związanych z chrześcijaństwem. Pisownia słownictwa religijnego opiera się na kilku prostych zasadach, które warto znać, by unikać błędów. Jednym z kluczowych elementów jest stosowanie wielkich i małych liter. Norma jest stosunkowo prosta: co do zasady wielką literą piszemy to, co odnosi się bezpośrednio do Boga, osoby Jezusa Chrystusa lub innych świętych postaci. O szczegółach i wyjątkach chrześcijańskiej lingwistyki poniżej.
Słownictwo religijne obejmuje sferę sacrum. Nic więc dziwnego, że wielokrotnie użytkownicy języka, by wyrazić szacunek dla wartości duchowych, które stoją za religijnymi terminami czy nazwami, stosują wielkie litery. Często są to jednak nieuzasadnione zachowania. Normy stosowania określonych form reguluje bowiem państwowa instytucja – Rada Języka Polskiego. To kolegialne ciało złożone z wybitnych polskich językoznawców, którzy ujednolicili pisownię słownictwa religijnego. Za pożądane uznali ograniczenie użycia wielkiej litery, jednak z zachowaniem możliwości jej zastosowania ze względów grzecznościowych, emocjonalnych lub dla podkreślenia szczególnej ważności. Eksperci w dziedzinie normy ortograficznej konsultowali swoje propozycje rozstrzygnięć z Radą Naukową Konferencji Episkopatu Polski oraz z Komisją ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski.
Z miedniewickich pól ruszamy do miejsca, które w XX wieku stało się duchowym fenomenem na skalę światową. Niepokalanów to nie tylko klasztor i bazylika – to urzeczywistnione marzenie św. Maksymiliana, by całą ziemię zdobyć dla Chrystusa przez Niepokalaną. Wchodząc na ten teren, czujemy niezwykłą dynamikę wiary: tutaj modlitwa zawsze szła w parze z pracą, a pokora z nowoczesnością.
W centrum bazyliki, w ołtarzu głównym, wita nas figura Niepokalanej. Nie jest to stary, wiekowy wizerunek, ale postać emanująca światłem i nadzieją, nawiązująca do objawień z Rue du Bac i Lourdes. Maryja w Niepokalanowie jest przedstawiana jako Wszechpośredniczka Łask – z dłońmi otwartymi, z których spływają promienie Bożej miłości. To tutaj św. Maksymilian uczył swoich braci i miliony wiernych, że najkrótszą drogą do stania się świętym jest „całkowite i bezwarunkowe oddanie się w ręce Niepokalanej”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
