Stowarzyszenie Rodzin Katolickich przy parafii Narodzenia Najświętszej Maryi Panny przez 29 lat swojego istnienia prowadzi bliską współpracę z misjami.
Chcielibyśmy podzielić się naszymi doświadczeniami w tym zakresie. Sprawdziła się w praktyce początkowa myśl, by udzielać pomocy konkretnym placówkom. Przez 29 lat otaczaliśmy modlitwą misjonarzy. Byli to: ks. Jacek Kędzior, misjonarz w Papui-Nowej Gwinei, ks. Jerzy Krzywda w Gwatemali, posługujący w Ekwadorze bp Krzysztof Kudławiec pochodzący z Gorlic-Glinika, ks. Andrzej Mihułka i ks. Krzysztof Panasowiec pracujący na Ukrainie, ks. Marek Muszyński w Republice Środkowej Afryki, ks. Jan Radoń w Kazachstanie oraz s. Magdalena Setlak, kombonianka w Kenii. Wszystkich obejmujemy systematyczną modlitwą różańcową.
Niektórzy z misjonarzy odwiedzają nas. Ksiądz Krzysztof Panasowiec często bywa ze swoim polonijnym zespołem Perła, uświetniając koncertami ważniejsze uroczystości patriotyczno-religijne nie tylko w Gorlicach. Noclegi zapewniają im rodziny z SRK. Niemal corocznie gościmy w naszej wspólnocie ks. Marka Muszyńskiego. Do czasu pandemii corocznie organizowaliśmy charytatywne wyjazdy na Ukrainę, niosąc pomoc naszym rodakom na Kresach, m.in. w Kałuszu i Dolinie. Dzięki „darom serca” wspomagamy odbudowujące się kościoły, czy np. budujące się przedszkole przy parafii ks. Krzysztofa Panasowca. W organizowanych przez nas koloniach letnich dla dzieci z rodzin potrzebujących wsparcia uczestniczy grupa 8-10 osób dzieci z Ukrainy z wychowawcą. Kierujemy apel do wszystkich czytelników, aby nie byli obojętni i również zostali misjonarzami. Możemy to uczynić przez modlitwę, ofiarowane Bogu cierpienia i radości, dobre uczynki i materialną pomoc dla potrzebujących. Jako przyjaciel misji staniesz się modlitewnym i materialnym oparciem dla misjonarzy i misjonarek, którzy opuścili swój kraj w celu zdobywania nieśmiertelnych dusz dla Chrystusa.
Spotkania z prof. Wandą Półtawską, organizowanie kolonii letnich dla dzieci, wydawanie gazetki to niektóre wydarzenia z kroniki koła Stowarzyszenia Rodzin Katolickich.
Z okazji 29. rocznicy powstania koła 8 listopada br. jego członkowie uczestniczyli we Mszy św. sprawowanej przez opiekuna wspólnoty ks. Wojciecha Mazurka oraz misjonarza z Kazachstanu ks. Jana Radonia. W czasie Eucharystii dziękowali za duchowe dziedzictwo prof. Wandy Półtawskiej, która przez ponad 20 lat przekazywała w Gorlicach nauczanie św. Jana Pawła II.
Ewangelia uczy, że nikt nie jest gotów wybrać się w drogę za Jezusem, poddać się Jego wymaganiom czy też poświęcić się dla Niego, jeśli wpierw nie (roz)pozna w Nim swojego Zbawiciela.
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi». Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».
Arka Przymierza jest w Biblii znakiem obecności Pana pośród ludu. Hebrajskie (’ārôn) oznacza skrzynię, a jej wnętrze niesie tablice przymierza. Nad Arką znajduje się przebłagalnia (kappōret) i cheruby, więc Arka bywa kojarzona z tronem Boga. Dawid przenosi Arkę do Miasta Dawidowego, czyli do Jerozolimy zdobytej niedawno i uczynionej stolicą. Wniesienie Arki scala plemiona wokół Boga, a nie wokół samej polityki. W pamięci opowiadania stoi wcześniejsza próba zakończona śmiercią Uzzego. Świętość Boga okazuje się nie do oswojenia. Procesja idzie z ofiarą. Składanie wołu i tuczonego cielca podkreśla, że wędrówka ma charakter starotestamentalnej liturgii. Dawid tańczy z całej siły przed Panem, przepasany lnianym efodem (’ēfōd). To strój związany z posługą przy ołtarzu. Król przyjmuje postawę sługi. Tekst wspomina okrzyki i dźwięk rogu (šōfār), a ten dźwięk przypomina Synaj i ogłaszanie panowania Pana. Arka zostaje umieszczona w namiocie. Świątynia Salomona jeszcze nie istnieje, a jednak obecność Pana ma swoje miejsce w sercu miasta. Dawid składa całopalenia i ofiary biesiadne, a potem błogosławi lud w imię Pana Zastępów. Błogosławieństwo przechodzi w chleb. Każdy otrzymuje porcję pożywienia, mężczyzna i kobieta, po bochenku chleba, kawałku mięsa i placku z rodzynkami. Kult nie zostaje zamknięty w murach przybytku. Dotyka stołu i codziennej sytości. W centrum pozostaje przymierze. Arka niesie pamięć Słowa, a procesja uczy, że obecność Boga idzie pośród ludzi i porządkuje ich świętowanie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
