Jan urodził się w Toskanii, w czasach, gdy stary rzymski porządek panujący na Półwyspie Apenińskim legł w gruzach, a na jego zgliszczach wyrastały królestwa zakładane przez barbarzyńców. Jednym z najpotężniejszych nowych władców został Teodoryk Wielki, król Ostrogotów. Choć początkowo uznał zwierzchność Cesarstwa Wschodniego, to już w 498 r. ogłosił niezależność. Kolejne lata jego panowania pogłębiały podziały między Wschodem a Zachodem. W tym dziejowym momencie na tronie Piotrowym zasiadł Jan, który starał się doprowadzić do pojednania między dwiema cywilizacjami i zażegnania schizmy akacjańskiej.

Cesarz Justyn, sprzyjający ortodoksji, ustanowił prawa wymierzone przeciw heretykom; dotknęły one przede wszystkim ariańskich Gotów, którzy mieszkali w granicach Bizancjum. Teodoryk postanowił ująć się za swoimi ziomkami i współwyznawcami i zmusił papieża Jana do udania się do Konstantynopola z misją złagodzenia cesarskiego prawa. Jan został podjęty z wielkimi honorami w stolicy Bizancjum, spotkał się też z życzliwością ze strony Justyna, jednak nie uzyskał cesarskiej zgody dla żądań ostrogockiego króla. Po zakończeniu misji papież powrócił do Italii, gdzie spadł na niego gniew władcy – został aresztowany. Starszy i schorowany wkrótce zmarł w więzieniu; do jego śmierci przyczyniły się ciężkie warunki, w jakich przebywał. Wierni uznali Jana za męczennika.

Św. Jan I, papież, ur. V wiek zm. 18 maja 526 r.